Mijn meisje Boek 2
Auteur
Evelyn Miller
Lezers
168K
Hoofdstukken
18
Tag, een hardwerkende boer, ziet zijn leven op zijn kop gezet worden wanneer er een nieuwe barvrouw, Amelia, in het dorp arriveert. Terwijl hij worstelt met de complexiteit van zijn onopgeloste scheiding en de terugkeer van zijn vervreemde vrouw, voelt Tag zich aangetrokken tot Amelia's charme en veerkracht. Tegen de achtergrond van dorpsroddels, familiedynamiek en onverwachte confrontaties, krijgt de ontluikende relatie van Tag en Amelia te maken met talloze beproevingen. Zal hun band de turbulentie van geheimen uit het verleden en hedendaagse uitdagingen doorstaan?
Hoofdstuk Eén
Boek 2: Blijven Vasthouden
TAG
Er is iets aan boerderijwerk waar ik van hou. Ik weet niet of het buiten zijn met de dieren is, of in de hitte bijna elke spier in mijn lichaam gebruiken, of het lekkere koude biertje dat ik mezelf gun als ik thuiskom.
Ik weet niet zeker welke van de drie het is, maar het is waarschijnlijk het bier.
„Tag, ben je nog steeds hier buiten?“ roept mijn oma door de schuur terwijl ik mijn lievelingspaard, Sid, borstel.
„Hierbinnen,“ roep ik terug.
„Wat heb je in vredesnaam de hele dag gedaan?“ vraagt ze, terwijl ze Sid achter zijn oren kriebelt. „Je bent niet eens binnengekomen voor de lunch.“ Ze sist afkeurend en klakt met haar tong naar me.
„Ik ben gaan paardrijden toen ik klaar was.“ Ik haal mijn schouders op.
„Nou, ga je dan maar wassen en kom je avondeten opeten,“ beveelt ze.
„Er is geen haast bij,“ vertel ik haar terwijl ze de borstel uit mijn hand probeert te pakken.
„Ik dacht dat je op stap ging met Bugs en James?“ Oma fronst.
„Oh shit!“ roep ik uit, als ik me herinner dat ik met de jongens in het café zou afspreken.
„Ga jij maar naar binnen. Ik regel dit wel.“ Ze lacht en stuurt me weg.
„Je bent de beste. Ik hou van je,“ zeg ik, en ik kus de bovenkant van haar hoofd voordat ik naar oma's huis ren.
Mijn eten staat op tafel, en ik schrok het zo snel als ik kan naar binnen voordat ik onder de douche spring.
Ik trek een schoon wit T-shirt aan en gooi er een rood flanellen overhemd overheen met een spijkerbroek. Daarna ren ik de trap af, terug naar de keuken, waar oma wat restjes opruimt.
„Wil je dat ik vannacht blijf?“ vraag ik. Ik heb altijd bij haar en Pappy gewoond, maar toen ik trouwde, verhuisden we naar een of ander klote rijtjeshuis.
Nadat we uit elkaar gingen, nou ja, zij wegging, heb ik een klein appartementje met één slaapkamer iets verderop in de straat bij oma genomen.
Toch blijf ik hier de helft van de tijd slapen. Ofwel omdat ik moe ben en geen zin heb om naar huis te rijden, of omdat oma eenzaam is. Als Pappy nog leefde, zou ik niet zo vaak blijven.
Eigenlijk was er dan waarschijnlijk niets veranderd.
„En dan op een belachelijk tijdstip met jouw dronken kont te maken krijgen? Nee, bedankt,“ plaagt ze.
„Dan kom ik je ophalen voor het ontbijt,“ vertel ik haar.
„Laten we avondeten doen, ik ga lunchen met de dames.“ Ze schudt haar hoofd. „Doe voorzichtig, lieverd.“ Ze glimlacht en kust mijn wang.
„Ben ik altijd.“ Ik knipoog voordat ik mijn autosleutels pak en naar buiten ren.
Ik hou van mijn pick-up truck. Hij is pas vijf jaar oud, zwart, strak en glanzend. Hij rijdt als een verdomde droom.
Ik rijd het stadje in en stop buiten bij Helio's, het café van James. Ik pak mijn oude, vertrouwde cowboyhoed en loop naar binnen.
Het café zit zoals gewoonlijk vol voor een vrijdagavond. Ik kijk over de bekende gezichten voordat ik Bugs en James aan de bar zie zitten.
„Eindelijk! Waar was je in hemelsnaam?“ roept James uit terwijl ik op de lege kruk naast Bugs schuif.
„Na het werk ben ik nog gaan paardrijden.“ Ik haal mijn schouders op en zoek naar Will achter de bar. Ik zie hem en Young Mary zo snel als ze kunnen bier tappen.
Maar wat echt mijn aandacht trekt, is het nieuwe meisje dat naast Will staat. Ze is een kleine blondine met een ontzettend geil lichaam.
Ze kijkt aandachtig naar alles wat Will doet en het lijkt alsof ze luistert naar de onzin die hij vertelt.
„Wie is het nieuwe meisje?“ vraag ik, terwijl ik mijn kin in haar richting steek.
„Ze heet Amelia. Ze komt uit New York. Een echt stadsmeisje, en bovendien verboden terrein,“ vertelt James me nadrukkelijk.
Ik rol met mijn ogen naar hem. Het is niet alsof ik met een vrouw ben geweest sinds Susie is vertrokken, wat iedereen in dit verdomde stadje weet.
„Will!“ schreeuwt James, om zijn aandacht te trekken. Hij kijkt naar ons en glimlacht. Daarna zegt hij iets tegen Amelia voordat hij naar ons toe loopt.
„Hé man, hoe gaat het met Sissy?“ vraagt Will terwijl hij drie biertjes pakt en ze aan Amelia geeft, die moeite heeft om de dopjes eraf te halen.
„Met haar gaat het geweldig. Ze is weer zwanger.“ Ik kan de glimlach die op mijn gezicht verschijnt bij de gedachte aan mijn nichtje niet tegenhouden.
„Shit, echt waar? Dat is nummer vier toch?“ fluit Bugs.
„Jep. Nummer vier,“ bevestig ik met een grote glimlach.
„Ik mis Sissy.“ Will zucht, neemt de flesjes van het nieuwe meisje over en opent ze met gemak.
„Zeg haar dat ik de volgende keer dat ze in het stadje is, eindelijk die verloofde van haar wil ontmoeten. Ik begin te denken dat hij niet echt is.“ Hij lacht, pakt een fles whiskey en houdt hem omhoog.
„Oh, hij is echt. De dingen die ik met die man zou doen,“ merkt Mary op, terwijl ze voorbij loopt met een dienblad vol vuile glazen.
„Eén of twee?“ vraagt Will, terwijl hij doet alsof hij moet overgeven om Mary.
„Twee,“ antwoorden we allemaal tegelijk.
„Deze jongens zijn simpel: bier en whiskey. Bied het ene of het andere aan en je doet het prima,“ vertelt Will aan Amelia voordat hij de man naast ons bedient.
„Heb je de laatste tijd nog iets van je vrouw gehoord?“ vraagt Bugs, terwijl ik mijn eerste borrelglaasje naar mijn lippen breng.
„Nee,“ antwoord ik, terwijl James hem een stomp op zijn arm geeft.
„Is het vandaag niet jullie trouwdag?“ gaat hij verder. Bugs is een geweldige gozer, maar soms is hij echt oliedom.
„Bedankt dat je me eraan herinnert,“ mompel ik. Ik sla mijn beide shotjes direct na elkaar achterover en sta bijna op het punt om die van hem ook te pakken.
Ik was eigenlijk niet vergeten dat het mijn en Susie's zesjarig jubileum was. Daarom was ik gaan paardrijden, en ik voelde me er best oké onder dat we elkaar al drie jaar niet meer hadden gezien. Maar Bugs moest natuurlijk weer iets stoms zeggen.
„Will! Nog een rondje!“ roept James, en hij slaat met zijn hand op de bar. „Je zet geen voet buiten dit café totdat je niet meer recht kunt lopen,“ zegt hij tegen me, terwijl hij me door elkaar schudt.
„Amelia, blijf hier. We gaan onze vriend lekker dronken voeren. Hij mag niet weggaan voordat hij niet meer kan staan,“ zegt hij tegen Will en Amelia. Ze kijkt ons enorm geschrokken aan.
„W-weet je het zeker?“ stottert ze.
„Reken maar van wel!“ antwoordt hij vrolijk.
„Bier?“ vraagt ze, en ze pakt nog drie flesjes. Ze heeft weer moeite om ze open te maken.
„Ik kan er nog maar eentje nemen. Ik moet morgenochtend werken,“ schreeuwt Bugs boven de muziek uit.
„Watje!“ lacht James, en hij zegt tegen Amelia dat ze nog meer shotjes moet inschenken.
Bugs blijft nog een uurtje cola drinken voordat hij vertrekt. Twee uur nadat hij weg is, ben ik fucking dronken.
„Ik kan niet meer drinken.“ Ik kreun terwijl Amelia nog een borrelglaasje en een biertje naar me toe schuift.
„Kun je recht lopen?“ vraagt ze met een kleine glimlach op haar lippen.
„Nee.“ Ik schud mijn hoofd.
„Kun je staan?“ vraagt ze, terwijl ze met haar ellebogen op de bar leunt.
„Nee,“ herhaal ik.
„Loop naar de wc en terug, en dan oordeel ik daar wel over,“ daagt ze me uit, terwijl ze rechtop gaat staan.
„Je bent bazig,“ zeg ik tegen haar.
„Hé, ik volg alleen maar de bevelen van de baas op,“ antwoordt ze, terwijl ze haar handen omhoog houdt.
„Je wilt toch niet dat ik op mijn eerste dag ontslagen word?“ vraagt ze, terwijl ze haar onderlip een heel klein beetje pruilt. En voor het eerst in zes jaar trekt mijn pik samen bij iemand die niet Susie is.
„Vooruit.“ Ik kreun en duw mezelf omhoog. Ik ben in de war waarom ik me nu ineens geil begin te voelen. Ik bedoel, ze is aantrekkelijk, maar ik heb sindsdien genoeg aantrekkelijke vrouwen gezien.
Ik loop richting de wc en zorg ervoor dat het lijkt alsof ik struikel. Dan kan ik stoppen met drinken.
Na mijn wc-bezoek loop ik terug naar de bar. Ik denk na over de laatste keer dat ik zo dronken was. Dat was waarschijnlijk een week voor mijn bruiloft.
Susie en ik gingen naar een of andere stomme bed & breakfast die ze wilde bezoeken. We verveelden ons allebei echter te pletter en dronken alles op wat we konden vinden.
Ik glimlach bij die herinnering als ik weer op mijn barkruk ga zitten.
„Zie je. Ik ben dronken. Ik kan amper staan.“ Ik glimlach breed naar Amelia, die haar wenkbrauwen optrekt.
„Je liep helemaal prima terug,“ zegt ze, en ik gooi mijn hoofd in mijn nek.
Ik was zo verzonken in mijn herinneringen aan Susie dat ik was vergeten om te doen alsof ik struikelde.
„Doe gewoon alsof je van dit biertje nipt.“ Ze knipoogt en schuift een reeds geopend biertje naar me toe. Ik glimlach dankbaar naar haar, waardoor er een blos op haar bleke wangen verschijnt.
„Shotjes!“ eist James twintig minuten later.
„Waar was je?“ vraag ik met een grijns, terwijl ik precies weet waar hij was.
„Gewoon even zaken regelen.“ Hij knipoogt en duwt het borrelglaasje in mijn hand.
„Hoe laat is het?“ kreun ik, en ik leg mijn hoofd op de bar na wat voelt als tien uur later.
„Drie uur,“ antwoordt Will.
„Ik maak hier even schoon en dan breng ik jullie naar huis,“ zegt hij, waarna hij een meisje aan het lachen maakt.
Ik til mijn hoofd een beetje op en zie James in dezelfde houding als ik. Alleen slaapt hij.
„Word wakker, klootzak,“ mompel ik. Ik probeer hem op zijn arm te stompen, maar sla er helemaal naast.
„Ik heb je niet meer zo dronken gezien sinds de begrafenis van Bob.“ Will grinnikt, tilt het hoofd van James op, veegt eronder schoon en laat het toen niet zo zachtjes weer vallen.
„Ik geloof niet dat ik ooit zo dronken ben geweest,“ mompel ik. Ik schuif mijn hoed naar achteren zodat ik mijn voorhoofd op de koele bar kan leggen.
„Hoe gaat het met Missy?“ vraagt hij terwijl hij verdergaat met schoonmaken.
„Ze wil Tanner castreren.“ Ik lach en til mijn hoofd op. Ik val bijna van verbazing van mijn kruk als de blondine van daarnet ineens voor me staat.
Onze blikken kruisen elkaar en ik merk hoe mooi haar ogen zijn. Ze hebben de mooiste kleur blauw; ze zijn echt opvallend.
„Het verbaast me dat ze dat nog niet gedaan heeft. Die vrouw wil een bruiloft,“ antwoordt Will.
„Tanner is de verloofde van Sissy. Ze blijven maar baby's krijgen en stellen hun bruiloft steeds uit,“ legt hij uit, terwijl hij naast Amelia komt staan en ons oogcontact verbreekt.
„Wie is Sissy?“ vraagt ze met een lichte frons.
„Zijn nichtje. Missy is zijn oma.“
„Ze wonen hier niet,“ voeg ik eraan toe, voordat ik mijn hoofd weer neerleg.
„Kom op. Ik breng je naar huis,“ zegt Will en hij tikt tegen mijn achterhoofd.
„Mijn truck.“ Ik kreun, want ik wil niet 's ochtends naar het stadje hoeven lopen om hem op te halen.
„Kun je rijden?“ vraagt hij.
„Ik ben fucking straalbezopen, natuurlijk kan ik dat niet.“ Ik frons en kijk naar hem, maar besef me dan dat hij tegen Amelia praat.
„Ze rijdt achter ons aan in jouw auto, en ik breng haar daarna thuis.“ Hij grijnst, want hij weet dat ik niemand in mijn truck laat rijden en dat ik nu toch morgenochtend zal moeten lopen.
„Prima.“ Ik geeuw, gooi mijn sleutels op de bar en probeer op te staan, maar struikel.
„Blijf daar maar even wachten. Ik breng hem eerst wel.“ Will zucht, trekt James overeind en slaat zijn arm om zijn nek.
„Ik kan wel helpen,“ biedt Amelia aan, en Will snuift.
„Ik red me wel,“ zeg ik tegen allebei. Het lukt me om op te staan door mijn handen te gebruiken voor evenwicht.
„Zie je wel?“ Ik geef ze een brede lach zodra ik op mijn benen sta.
„Wat een geweldig talent!“ zucht Amelia sarcastisch, waardoor ik in de lach schiet.
Het lukt me om vanuit het café naar mijn truck te strompelen zonder daadwerkelijk op mijn gezicht te vallen.
„Zie je bij jou thuis,“ roept Will terwijl hij in zijn eigen pick-up klimt.
„Welke is van jou?“ vraagt Amelia, en ze knikt naar de vele auto's die nog op de parkeerplaats staan. „Wacht, laat me raden! Die rode?“ Ze glimlacht en wijst naar een oude rammelbak.
„Echt niet!“ Ik trek een gezicht en wijs naar die van mij.
„Wow, deze is mooi,“ fluistert ze als we instappen.
„Alsjeblieft, maak geen brokken,“ zeg ik tegen haar met smekende ogen.
„Zal ik niet doen.“ Ze glimlacht en start de motor, waarna ik haar de weg begin te wijzen.
Ik moet in slaap zijn gevallen tijdens de rit, want het volgende wat ik weet, is dat Amelia zachtjes aan mijn schouder schudt. Ik kijk om me heen en zie dat we langs de kant van de weg staan.
„Ik moet weten waar ik heen moet,“ zegt ze terwijl ze zenuwachtig op haar lip bijt. Ik kijk om me heen en zie dat we dichter bij het huis van oma zijn dan bij mij; ze moet linksaf zijn geslagen in plaats van rechtsaf.
„Blijf rechtdoor gaan. Het is dat grote huis daar verderop.“ Ik geeuw en knipper een paar keer met mijn ogen om goed wakker te worden.
„Woon jij hier?“ vraagt ze vol verbazing als ze naast de auto van oma stopt.
„Dit is van oma. Ik woon die kant op,“ vertel ik haar, en ik wijs in de richting waar we net vandaan kwamen.
„B-ben ik de verkeerde kant op gereden?“ stottert ze. Ze bijt op haar lip, wat me hoorbaar laat kreunen.
Waarom ben ik in hemelsnaam opeens zo geil? Het moet de alcohol zijn.
„Je had rechtsaf moeten slaan.“ Ik haal mijn schouders op.
„Het spijt me echt,“ fluistert ze, en ze kijkt naar beneden naar haar handen.
„Maakt niet uit,“ zeg ik haar. Geen van ons beiden beweegt.
„Ga je naar binnen?“ vraagt ze. Ze schraapt haar keel en tilt haar hoofd op. Haar ogen zien er vochtig uit.
„Huil je?“ vraag ik, en ik leg automatisch mijn hand op haar wang, waardoor ze krimpt.
„Sorry,“ mompel ik, en ik laat mijn hand zakken. „Oma vermoordt me als ik haar wakker maak.“ Ik zucht en leun met mijn hoofd naar achteren.
„Ben je bang voor je oma?“ vraagt ze met een grijns.
„Jij hebt mijn oma duidelijk nog niet ontmoet.“ Ik lach.
„Ik kan je naar huis brengen hoor. Dat vind ik niet erg,“ biedt ze aan.
„Nee, het is wel prima. Kom op, we bellen Will wel om hierheen te komen,“ vertel ik haar. Ik doe de deur open en val er zowat uit.
„Laat me je helpen.“ Ze lacht, loopt om de auto heen en slaat mijn arm om haar schouders en haar eigen arm om mijn middel.
Ik moet bijna lachen om de gedachte dat deze kleine vrouw mij de trap op draagt. Ik weeg zeker vijftig kilo meer dan zij, en dan is er nog het lengteverschil. Ik ben bijna een meter negentig; zij is denk ik nog geen een meter zestig.
Ik laat haar niet mijn volle gewicht dragen terwijl we naar het huis lopen. Ik laat haar denken dat ze me helpt, maar stiekem doe ik het ook omdat haar arm zo goed aanvoelt om me heen.
„Welke sleutel is het?“ vraagt ze nadat we de trap van de veranda op zijn gestrompeld. Ik kijk even naar de sleutels in haar hand en draai dan aan de klink. De deur gaat open, wat haar verrast.
„Dat is niet veilig hoor,“ waarschuwt ze terwijl we de donkere woonkamer binnenlopen.
„Tag, ben jij dat?“ roept oma vanuit haar slaapkamer op de begane grond, voordat het licht aanspringt.
„Hoi oma.“ Ik glimlach verlegen naar haar.
„Wat is er aan de hand?“ vraagt ze. Ze kruist haar armen en kijkt naar mij en Amelia.
„James en Amelia hebben me dronken gevoerd,“ klik ik, en ik wijs naar de bovenkant van haar hoofd. „Erg dronken.“ Oma knikt en kijkt daarna naar Amelia.
„Amelia, neem ik aan?“ vraagt ze. Amelia laat me meteen los en kijkt alsof ze zich doodschrikt.
„Ja, ik ben net begonnen bij Helio's en kwam hem even afzetten.“ Ze valt even stil en kijkt naar mij.
„Je weet niet hoe ik heet.“ Ik barst in lachen uit en grijp naar mijn buik als ik op de bank plof.
„Ik ga wel naar buiten en bel Will om me op te halen,“ zegt ze terwijl ze op haar lip bijt, waardoor mijn gelach direct stopt.
„Hoe ben je hier gekomen?“ vraagt oma terwijl ik probeer mijn laarzen uit te trappen. Ze rolt met haar ogen en trekt ze voor me uit.
„Ik heb gereden, eh...“
„Luke,“ zeg ik, waardoor oma plotseling stokstijf stilstaat.
„De truck van Luke. Ik nam een verkeerde afslag en kwam hier terecht,“ zegt ze. Mijn naam klinkt zo goed uit haar mond.
„Hij heeft je waarschijnlijk de verkeerde kant op gestuurd.“ Oma snuift. „Ik bel Will wel. Wil je een kopje thee terwijl je wacht?“ vraagt ze, wat me doet glimlachen over hoe geweldig mijn oma is.
„Weet u het zeker? Ik wil niet tot last zijn.“
„Ze heeft mijn auto niet in de prak gereden,“ mompel ik als er een deken over me heen valt. „Hé, oma?“ vraag ik, en ik doe één oog open.
„Ja, lieverd?“ antwoordt ze.
„Ik hou van je,“ mompel ik, waarna ik mijn ogen sluit.
„Ik ook van jou, lieverd,“ antwoordt ze. Ze kust mijn voorhoofd terwijl ik in slaap val.
