Stad Zonder Geheugen
Auteur
Ebony Clarke
Lezers
187K
Hoofdstukken
26
Samantha is eindelijk onderweg; ze ontsnapt aan de verschrikkelijke puinhoop van haar leven terwijl haar gewelddadige thuis steeds kleiner wordt in de achteruitkijkspiegel. Maar wanneer de knappe, charmante Austin stopt om te helpen als haar busje kapotgaat, is Sam gedwongen haar plannen op pauze te zetten. Austin snapt niet waarom hij zo gefascineerd is door Sam, maar het enige dat hij weet, is dat hij dichterbij wil komen. Terwijl de tijd verstrijkt en het busje in de garage blijft staan, vraagt Sam zich af of het eigenlijk wel de moeite waard is om eindelijk iemand toe te laten. Zelfs als het alles kapotmaakt.
Leeftijdsclassificatie: 18+
Overleefd
PROLOOG
Lieve Austin,
Weet je nog die nacht dat we onder de sterren lagen? Je vroeg me toen om alles op te schrijven.
Je zei dat ik niet goed was in schrijven, maar wel in voelen. Je zei dat ik mijn hart op papier moest zetten. Je kende mij beter dan ik mezelf kende.
Dus hier zijn ze. De woorden die jij me gaf. De gedachten en gevoelens die ik niet hardop durfde te zeggen. Alles wat je moest horen, maar ik was te gebroken om het uit te spreken.
Austin, je hield onvoorwaardelijk van me. Ik kan je alleen mezelf teruggeven. Dus hier ben ik, hier zijn we. Ik heb onze rommelige, mooie liefde in woorden omgezet.
Ons grote verhaal. De lange reis die ik je heb beloofd.
We zeiden altijd 'voor altijd' alsof het eindeloos was. Nou, ik hou van je voor hoelang ons 'voor altijd' ook duurt. Totdat we niets meer zijn dan oude verhalen.
SAMANTHA
Ik zit op een schommel in mijn voortuin en staar naar mijn lege huis. Ik heb deze schommel tijdens een zomer gebouwd en bracht hier vroeger uren door.
Maar het gras is weer gegroeid op de kale plek. Dit is vast de eerste keer in jaren dat ik hier zit.
De schommel heeft gewacht op de terugkeer van een klein meisje. Maar dat kleine meisje is weg, te snel volwassen geworden. Nu zit ik hier, helemaal volwassen, en vraag ik me af waar dat kleine meisje is gebleven.
Ik heb twintig minuten geleden al mijn spullen in mijn busje geladen, maar kan deze plek niet verlaten. Mijn hoofd is een wervelstorm van gedachten.
Er is niets dat me hier houdt. Ik heb geen reden om te blijven en nog meer redenen om te vertrekken. Dit is mijn ouderlijk huis, waar ik ben opgegroeid.
Dit is de plek waar ik leerde lopen, stiekem uit mijn slaapkamerraam sloop, mijn eerste kus kreeg en leerde zwemmen. Die herinneringen zullen binnenkort voor altijd verloren gaan.
Maar dan begin ik te glimlachen – iets wat ik zelden doe. Er is niets dat me hier houdt. Ik hoef de deuken in de muur of de kapotte ramen niet meer te zien.
Ik hoef niet meer langs de eettafel te lopen en me te herinneren hoe mijn hoofd ertegenaan werd geslagen. Of naar mijn deur te kijken en me af te vragen of ik hem vannacht op slot moet doen.
Ik zal de lege bierflesjes in de woonkamer niet meer zien of de metaalachtige geur van bloed ruiken. Opeens kan ik niet stoppen met glimlachen terwijl ik in mijn auto stap.
Vrij. Ik ben vrij.
De meeste mensen verlaten het ouderlijk huis met tranen in hun ogen omdat ze het eten van hun moeder of de gratis huur zullen missen. Maar voor mij is dat anders.
Ik heb wel tranen in mijn ogen, maar ik zal dit huis of de mensen erin niet missen. De meeste jongeren verhuizen om te gaan studeren of naar een nieuw appartement.
Maar wat ik doe, is niet zo normaal.
Ik kan me een tijd herinneren dat ik een van die vrolijke kinderen was. De kinderen die zingen en dansen zonder muziek, die in de velden spelen en op schommels racen tot hun benen moe zijn.
Maar zoals elk kind ben ik de schommels ontgroeid. Nu luister ik in mijn eentje naar muziek, met het volume helemaal open, om het geschreeuw te overstemmen.
Mijn gordijnen blijven dicht voor de velden waarin ik vroeger speelde. In plaats van op de muren te kleuren, ga ik nu naar de stad, waar ik probeer mijn problemen te vergeten en de volgende dag laat thuiskom met bloeddoorlopen ogen.
Als ik thuiskom, ga ik meestal direct naar de badkamer. Daar zoek ik in het kastje tot ik vind wat ik nodig heb. Mijn reservepotje met pillen.
Op dat soort nachten glijden er gebeden uit mijn ogen langs mijn wangen, en bid ik dat de nacht voorbijgaat.
Maar vandaag is anders. Vandaag eindigt er niets. In plaats daarvan begint alles pas.
Vandaag viel mijn oog, toen ik naar de voordeur liep, op een kleine gevouwen foto op de schoorsteenmantel. Het was een foto van mijn moeder en mij.
Vroeger keek ze er soms naar, en streek dan met haar duim langs onze glimlachen. Sommige nachten drukte ze hem tegen haar borst en begon te huilen.
Ik kan niet ouder dan vijf zijn geweest toen de foto werd genomen, giechelend terwijl ze me op de schommel duwde, waarbij onze identieke glimlachen onze gezichten deden oplichten.
Later die dag viel ik en schaafde mijn knie. Ik herinner me hoe haar kalme stem me troostte. Ik herinner me dat ik jaloers was op haar zachtaardigheid.
Zelfs toen wist ik al dat ik nooit zoals zij zou worden. Dat we anders waren. Dat maakte me vroeger verdrietig, maar nu is het mijn enige wens.
Ik nam de foto bijna met me mee, maar legde hem in een moment van vastberadenheid terug. Ik wist dat het zo moest zijn: geen herinneringen, geen afscheid.
Ik ben er klaar voor om deze plek te verlaten en iedereen die ik ooit heb gekend te vergeten. Ik ben de herinneringen beu die door elke hoek van dit verdomde huis spoken.
Ik ben klaar om te vertrekken zonder afscheid of uitleg. Terwijl ik de auto start, weet ik dat ik klaar ben om opnieuw te beginnen.
Mijn plan is simpel: rijden tot ik een plek vind waar de herinneringen me niet kunnen vinden. Een plek waar ik de hele nacht kan doorslapen, of waar ik niet opspring telkens als er een autodeur dichtslaat.
Een plek vinden waar ik opnieuw kan beginnen. Als zo'n plek niet bestaat, blijf ik gewoon rijden. Ik blijf gewoon vluchten.
Ik kreeg het idee uit de verhalen die mijn moeder me als kind vertelde. Op de slechte dagen vertelde ze me het verhaal van de stad zonder herinneringen.
Ze beschreef het als een echte plek, waar mensen gelukkig en vrij waren, een stad waar men niet hoefde te drinken en geen mannen met hongerige vuisten waren.
Een stad die alle slechte herinneringen wegnam en verving door goede herinneringen. Hoe kapot je ook was, deze stad kon je weer heel maken.
Als kind droomde ik dat het een magische stad van wolken was, met mensen die in de straten dansten.
Nu weet ik pas hoe onschuldig ik toen was.
Jaren later hoorde ik haar het verhaal in zichzelf mompelen tijdens een van haar dronken buien. Ze probeerde zichzelf te troosten met haar eigen verhaal.
En toch, als ik mijn ogen sluit, voelt het nog steeds even magisch als toen.
Ik wist in mijn hart dat het gewoon een stad was, en dat ik niet voor mijn leven kon weglopen. Maar het enige waar ik ooit naar hunkerde, was een plek die niet galmde van de herinneringen aan dit huis. Die niet galmde van de herinneringen aan hen.
