Verliefd op een cowboy
Auteur
Jeni Rae D
Lezers
1.0M
Hoofdstukken
31
Vijf jaar geleden verliet mijn vrouw mijn tweejarige zoon en mij midden in de nacht, waardoor mijn hart brak. Daarna zwoer ik aan vrienden en familie dat ik nooit meer verliefd zou worden. Ik zou me alleen richten op het opvoeden van mijn autistische zoon en het werken op mijn paardenranch. Dat was totdat Josie naar mijn stad verhuisde en mijn leven voorgoed veranderde. Koppig als ik was, deed ik alles wat ik kon om mijn hart niet de controle te laten nemen over mijn denken. Maar toen zag ik Josie dagelijks in het eetcafé waar ze werkte, en ik werd jaloers wanneer Jack, de wannabe cowboy van het stadje, probeerde een relatie met haar aan te knopen. Op een avond veranderde mijn leven voorgoed toen ik een deur opende en Josie iets gaf waarvan ik zei dat ik het nooit zou geven - mijn hart.
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Proloog
JOSIE
Ik stond voor mijn raam, uitkijkend over de machtige bergen van Mount McKinley. In mijn handen had ik een kop warme chocolademelk.
Ik keek naar de sneeuw die buiten viel en zuchtte.
Al die sneeuw die neerdwarrelde en zich ophoopte op mijn terras, deed me beseffen hoe erg ik een hekel had aan waar ik woonde. Ik wilde zo graag ergens anders naartoe verhuizen.
Ik draaide me om naar Spencer en maakte een geïrriteerd geluid.
Hij had nog steeds zijn werkkleren aan. Zijn voeten lagen op tafel, zijn handen op zijn borst en zijn hoofd lag achterover op de bank. Hij snurkte als een beer.
Ik rolde met mijn ogen en zuchtte weer.
Twee jaar geleden had ik het zwaar na mijn breuk met een jongen die ik tijdens mijn opleiding tot verpleegkundige had leren kennen.
Toen we elkaar ontmoetten, dacht ik dat hij perfect was. Hij zag er goed uit, was slim en grappig. Hij wist altijd hoe hij me kon opvrolijken. Maar ik was altijd jaloers omdat ik vond dat hij zich beter kleedde dan ik.
Mijn vader mocht hem niet en zei steeds dat er iets raars aan hem was.
Dus toen hij hoorde dat we uit elkaar waren, dacht hij dat het goed voor me zou zijn om de zoon van zijn zakenpartner te ontmoeten.
Hij zei dat deze jongen fatsoenlijk was, zijn zaakjes op orde had en net als zij - rijk was.
Veel geld hebben heeft me nooit geïmponeerd. Ik groeide op in een rijke familie en haatte het altijd vanwege hoe kinderen op school me behandelden.
Ze pestten me altijd omdat ik rijk was. En degenen die dat niet deden, probeerden me te gebruiken, denkend dat het cool zou zijn om met me om te gaan vanwege mijn geld.
Dus had ik niet veel vrienden. De enige die ik ooit als een echte vriendin zag - een beste vriendin en zus - was Selena. En ik miste haar enorm.
Selena stierf twee jaar geleden bij een auto-ongeluk, toen ze tegen een eland aanreed. Die dag verloor ik mijn beste en enige vriendin.
Maar ik verloor niet alleen haar, ik verloor ook mijn levenslust en probeerde zelfmoord te plegen, waardoor ik lang in het ziekenhuis belandde.
In die tijd voelde het alsof alles in mijn leven misging. Ten eerste ging mijn vriend er vandoor met een andere man. Ten tweede stierf Selena.
En ten derde haatte ik hoe mijn familie me behandelde, en ik voelde de drang om stomme dingen te doen, dingen die ik normaal nooit zou doen.
Ik probeerde drugs, ging naar wilde feesten en sloopte dingen, omdat ik dacht dat dat was wat coole mensen deden.
Ik wilde bij de populaire groep horen en iedereen laten zien dat ik niet dat rijke, verwaande meisje was dat iedereen dacht dat ik was.
Maar die domme keuzes brachten me alleen maar in meer problemen en maakten mijn familie erg verdrietig.
Dus om me een lesje te leren, besloot mijn vader dat hij me niet meer zou helpen of mijn boetes zou betalen. Hij vond het het beste om me naar een afkickkliniek te sturen.
Ik zat nog maar twee dagen in de kliniek toen ik eindelijk doorhad dat wat ik deed verkeerd was.
Ik snapte dat de nieuwe mensen die ik als mijn vrienden zag, eigenlijk mijn vijanden waren en dat ze me kapot maakten.
Ze hielpen me niet om een beter leven te krijgen. Ze trokken me mee naar hun niveau - het verkeerde pad, het pad dat mijn leven zou verpesten.
Toen ik eindelijk uit de kliniek kwam, stelde mijn vader voor dat ik Spencer zou ontmoeten. Eerst wilde ik hem niet zien, omdat ik dacht dat hij eruit zou zien als Rowan Atkinson.
Dus ik maakte ruzie met mijn vader en herinnerde hem eraan dat ik tweeëntwintig was en zelf wel een vriend kon vinden.
Uiteindelijk, na dagen van weigeren, stelde mijn vader me toch aan hem voor, en ik was verrast.
Hij leek helemaal niet op Rowan Atkinson. In plaats daarvan zag hij er meer uit als Liam Hemsworth.
Nadat ik bij Spencer was ingetrokken en hem beter had leren kennen, vond ik hem niet meer leuk. Hij was gewoon nog zo'n rijke, verwaande vent. Net als alle anderen die ik kende.
Spencer daagde me nooit uit en maakte nooit ruzie met me. Het enige wat hij deed was me alles geven wat ik wilde. Hij was saai, niet leuk om bij te zijn, en iemand die ik alleen als huisgenoot zag.
Ik draaide me weer om naar het raam, keek naar de bergen en dacht na over wat ik moest doen, terwijl ik mijn warme chocolademelk opdronk.
Toen ik besefte dat ik met mijn vader moest praten en hem moest vertellen hoe ik me voelde - dat ik verdrietig was en behoefte had aan een verandering in mijn leven - zette ik mijn lege mok op het aanrecht en ging naar mijn kamer.
Ik trok warme kleren aan, pakte mijn sleutels en stapte in mijn SUV. Toen reed ik, zonder me iets aan te trekken van hoe slecht de sneeuw was, naar mijn ouders, zonder Spencer te vertellen waar ik naartoe ging.
...Ik was bang tijdens het rijden, omdat de sneeuwschuivers de wegen nog niet hadden vrijgemaakt en er nog steeds zestig centimeter sneeuw lag, met veel ijs eronder.
De steile heuvel oprijden om bij het huis van mijn ouders te komen was doodeng.
Zelfs met de vierwielaandrijving aan gleed ik alle kanten op, het stuur stevig vasthoudend tot ik eindelijk de oprit van mijn ouders bereikte.
In plaats van aan te kloppen, liep ik gewoon naar binnen. En zodra ik binnenkwam en het interieur van mijn ouderlijk huis zag, het huis waar ik was opgegroeid, kon ik niet wachten om hen te vertellen wat ik dacht.
"Hallo?" riep ik.
Mijn moeder keek vanuit de keuken en toen ze zag dat ik het was, kwam ze met een boze blik op me af lopen.
"Josie, waarom ben je hier? Nerveus beet ik op mijn lip terwijl ze me hielp mijn besneeuwde jas uit te trekken. Toen zei ik eindelijk: "Ik heb Spencer thuis gelaten, omdat ik alleen met jou en vader moest praten. "Hij is thuis. Ik haalde mijn schouders op. "Het kan me niet schelen," zei ik zachtjes terwijl ik mijn moeder de gang in volgde.
Zodra ik de keuken binnenkwam en de geur van knoflook en tomatensaus rook, maakte mijn maag een geluid.
Ik liep naar het fornuis, tilde het deksel van de pan en boog mijn hoofd om de tomaten, knoflook en andere kruiden te ruiken. Toen legde ik het deksel op het aanrecht en begon te roeren.
"Nee, ik heb nog geen avondeten gehad. Maar ik kreeg honger toen ik rook en zag dat ze haar beroemde zelfgemaakte spaghettisaus aan het maken was. "Natuurlijk mag je dat," zei mijn moeder op een toon alsof het verkeerd was dat ik het vroeg. Toen liep ze naar me toe, legde haar handen op mijn gezicht en keek me in de ogen.
Ik was misschien altijd closer geweest met mijn vader, maar mijn moeder kende me het beste en wist altijd wanneer er iets aan de hand was.
Ik werd steeds zenuwachtiger naarmate ze langer in mijn ogen keek.
Uiteindelijk slikte ik moeizaam, en ze zuchtte: "Ik ken die blik op je gezicht. Ze kantelde haar hoofd. "Is dat waarom je hier bent? Ik wist het.
Mijn moeder was altijd degene tegen wie ik nooit kon liegen. Ze wist altijd wat ik deed of dacht voordat ik het zelf wist.
"Je kent me zo goed," zei ik verdrietig. "Je vader is waar hij altijd is. Ik lachte.
"Ga hem maar lastigvallen. Ik glimlachte en verliet toen de keuken om met mijn vader te praten. Maar hoe dichter ik bij de woonkamer kwam en hem hoorde schreeuwen, het oneens met wat er ook op tv was, hoe sneller mijn hart begon te kloppen.
Niet alleen klopte mijn hart heel snel, maar mijn handen werden ook zweterig, net als mijn oksels.
Om hem te laten weten dat ik er was, schraapte ik mijn keel toen ik de woonkamer binnenkwam. Hij draaide zijn hoofd, maar toen hij zag dat ik naar hem keek, in plaats van hallo te zeggen, keek hij weer naar de tv.
Hij stak zijn hand op. Ik wist wat dat betekende: stil zijn—de volgende vijf minuten stond ik stil, steeds ongeruster wordend terwijl ik nadacht over hoe ik ter sprake moest brengen wat ik tegen hem wilde zeggen.
Eindelijk kwam er een reclame en zette hij het geluid van de tv uit voordat hij mijn kant op keek. "Wat brengt jou hier, Josie?" vroeg hij, en keek toen uit het raam.
Hij ging rechtop zitten en keek toen snel weer naar mij, wijzend naar het raam. "Ja," kreunde ik. "Ik moest wel. Ik keek een minuut naar hem. Hij zag er niet blij uit, wat het moeilijker voor me maakte om hem te vertellen wat ik moest zeggen.
Ik haalde diep adem en zuchtte toen zwaar terwijl ik mijn haar in een paardenstaart deed en naast hem op de bank ging zitten, tegen mezelf zeggend: Ik kan dit. "Zeg me niet dat je weer in de problemen zit," kreunde hij, terwijl hij de afstandsbediening pakte, op de tv richtte en hem uitzette.
"Nee, nee. Ik zit niet in de problemen," zei ik, nerveus glimlachend.
"Het is gewoon dat ik erg ongelukkig ben. Verdrietig, om precies te zijn. Hij lachte en schudde zijn hoofd. "Josie, je bent vierentwintig jaar oud. Wat bedoel je met een nieuw begin en een nieuw leven? "Ik haat mijn leven," begon ik te zeggen, maar stopte toen ik mijn moeder achter me hoorde aanlopen. Ik keek naar haar en toen naar mijn vader, proberend niet te huilen.
"Ik heb een nieuw leven nodig. Wat ik probeer te zeggen is dat ik uit deze staat wil verhuizen, ergens ver weg van hier. Ik ben ongelukkig en voel me alsof ik hier niet thuishoor.
Hij fronste terwijl hij aan de zijkant van zijn gezicht krabde, waardoor mijn maag onrustig werd. Ik was bang om te horen wat hij zou zeggen.
"Waarom denk je dat je een ander leven nodig hebt?" vroeg hij.
"Ik haat het hier, pap. Iedereen behandelt me anders omdat ze weten dat ik jouw dochter ben. En de enigen die me met enig respect behandelen zijn toeristen.
"Wat zegt Spencer hierover?" vroeg hij, er bezorgder uitziend.
"Ik heb het hem niet verteld, en de reden is..." Ik pauzeerde en keek naar beneden naar mijn vingers die met de zoom van mijn spijkerbroek speelden.
"Ik heb het hem niet verteld omdat ik hem ook ga verlaten," zei ik, langzaam opkijkend om te zien hoe hij zou reageren.
Precies zoals ik verwachtte, keek hij teleurgesteld naar me.
"Je gaat hem verlaten?" vroeg mijn vader verbaasd. Nadat ik mijn moeder hoorde weglopen, wist ik dat ze genoeg had gehoord en terug naar de keuken was gegaan om te huilen.
"Ja, ik ga hem verlaten. Ik ben niet gelukkig met hem, en we houden niet van elkaar. Helemaal niet," zei ik krachtig, in de hoop dat hij eindelijk zou begrijpen dat Spencer niet de juiste voor mij was.
Het werd plotseling stil in de kamer. En na mijn vaders reactie te hebben gezien en hoe ongelukkig hij eruitzag, stond ik snel op, op het punt hem eraan te herinneren hoe oud ik was.
Maar net toen ik mijn mond opende om te schreeuwen, sloot ik hem weer toen hij sprak.
Ik ging weer zitten en schoof naar de rand van de bank, dichter bij hem. Om hem te laten zien hoe serieus ik was, glimlachte ik.
"Texas? Waarom Texas?" vroeg hij, zijn stem verheffend.
JOSIE
"Wat vindt Spencer hiervan?" vroeg hij bezorgd.
"Ik heb het hem nog niet verteld, omdat..." Ik stopte en frummelde aan mijn spijkerbroek.
"Ik ga hem ook verlaten," zei ik, terwijl ik langzaam opkeek om zijn reactie te zien.
Zoals verwacht keek hij teleurgesteld.
"Je gaat bij hem weg?" vroeg mijn vader verbaasd. "Hij is het beste wat je ooit is overkomen!"
Ik hoorde mijn moeder weglopen. Ze had genoeg gehoord en ging vast naar de keuken om te huilen.
"Ja, ik ga weg. Ik ben niet gelukkig met hem en we houden niet van elkaar. Helemaal niet," zei ik, hopend dat hij zou snappen dat Spencer niet de juiste voor me was.
Het werd stil in de kamer. Toen ik zag hoe ongelukkig mijn vader keek, stond ik op, klaar om hem eraan te herinneren hoe oud ik was.
Maar net toen ik mijn mond opendeed om te schreeuwen, sloot ik hem weer toen hij sprak.
"Waar wil je dan naartoe verhuizen?"
Ik ging weer zitten en schoof dichter naar hem toe. Om te laten zien dat ik het meende, glimlachte ik.
"Ik heb twee dagen gezocht en Texas lijkt me de beste plek om naartoe te gaan."
"Texas? Waarom Texas?" vroeg hij met verheven stem. "Waarom zou je deze mooie staat willen verlaten voor zo'n droge, drukke plek? Wat bezielt je?"
"Dat heb ik je al verteld. Ik heb verandering nodig en ik wil ergens ver weg, ergens heel anders dan hier. Ik ben het zat om altijd koud te zijn. En ik ben de sneeuw en het ijs en het rijden erin beu.
"Begrijp me niet verkeerd. Het is prachtig hier. Het is gewoon niets voor mij. Niet meer."
Hij stond op, schudde zijn hoofd en liep weg zonder iets te zeggen. Ik dacht dat hij me nog steeds wilde controleren door me hier te houden...
...Om me te blijven behandelen als een kind met problemen dat een volwassene nodig had om op haar te letten, zoals hij Spencer voor hem liet doen.
Hij kwam terug met een drankje en ging tegenover me zitten. Zijn gezicht zei dat hij me een preek ging geven.
"Josie, laten we even serieus zijn. Je kent niemand in Texas."
"Precies," antwoordde ik snel.
Hij stak zijn hand op om me te laten stoppen met praten. "Laat me even uitpraten. Wie ga je bellen als er iets gebeurt en je in de problemen of gevaar komt?"
"112. Of ik zou altijd de Ghostbusters kunnen bellen," zei ik glimlachend. Tja, domme vraag, dom antwoord.
Maar zijn gezicht liet zien dat hij niet blij was met mijn antwoord, en hij dronk zijn glas in één teug leeg.
"Ik neem aan dat 112 inderdaad degene is die je zou bellen. Dus dat was een domme vraag. Maar wat als je iemand nodig hebt om mee te praten?
"Je zult duizenden kilometers ver weg zijn, dus het zal niet makkelijk voor je zijn om hierheen te rijden. Zoals je vanavond deed."
"Dat weet ik. Maar ik beloof je, ik heb over alles nagedacht voordat ik het jullie vertelde.
"Elke vraag die je hebt, daar heb ik al over nagedacht. Dus, vraag maar raak."
"Oké... Waar ga je wonen? Heb je daarover nagedacht?"
"Ja. Ik ben op zoek naar de perfecte plek om thuis te noemen."
"Dus je weet nog niet waar je naartoe gaat verhuizen."
Ik zuchtte, wetend dat hij dat als volgende zou vragen. "Nog niet precies. Ik weet in welke stad ik wil gaan wonen. Ik heb alleen nog niet de juiste woning gevonden."
Hij glimlachte, alsof hij me eindelijk te pakken had.
"Kijk niet zo naar me," zei ik. "Ik heb nooit gezegd dat ik morgen vertrek. Maar ik wil wel zo snel mogelijk weg zodra ik iets gevonden heb."
"En hoe ben je van plan je huur te betalen?"
Zo, nu had hij me. Spencer had me maanden geleden mijn baan op laten zeggen. Hij vond het niet fijn dat ik werkte en nieuwe mensen ontmoette, bang dat ik iemand zou tegenkomen die me weer op het verkeerde pad zou brengen.
"Josie?" vroeg hij, toen ik niet antwoordde.
Ik haalde mijn schouders op en keek weg. Ik had geen geld. Nou ja, dat had ik wel, maar Spencer had mijn toegang tot mijn bankrekeningen geblokkeerd toen hij dacht dat ik weer drugs gebruikte.
Het grappige was dat Spencer niet wist dat ik geld van een van mijn rekeningen naar een nieuwe had overgemaakt. Eentje die ik zonder iemand te vertellen had geopend.
Het was niet pas twee dagen geleden dat ik erover nadacht om weg te gaan. Ik was al maanden op zoek naar de beste en spannendste plek om te wonen.
Maar het was pas de laatste twee dagen dat ik wist hoe serieus ik was over het verlaten van Alaska.
"Ik had geld gespaard van toen ik werkte. Maar Spencer heeft mijn toegang tot mijn bankrekeningen geblokkeerd."
"Dat hebben we samen gedaan. En dat was om een goede reden," zei mijn vader trots glimlachend.
Ik stond snel op en schreeuwde: "Jij ook? Zie je wel wat ik bedoel? Dit is precies waarom ik weg moet!
"Niemand vertrouwt me verdomme! Niemand!" riep ik, waarna ik snel mijn mond bedekte toen ik besefte dat ik tegen mijn vader had gevloekt, iets wat ik nooit deed.
Hij keek boos en stond net zo snel op als ik had gedaan.
Hij wees met zijn vinger naar me en herinnerde me aan alle dingen die ik jaren geleden had gedaan en hoe ik vier jaar studie had verspild om niets te worden.
"Verpleegkundige is wat je wilde worden," schreeuwde hij. "En wat heb je daarmee gedaan nadat je afstudeerde? Hè?
"Nou, ik zal het je vertellen. Je werd een drugsverslaafde en een barkeeper. Dus kom niet aan met die onzin over je leven willen verbeteren. Je hebt je kans gehad!"
"Ik kan nog steeds verpleegkundige worden. Ik wil het alleen niet hier zijn," zei ik, me verslagen voelend. Maar ik dacht ook dat ik hem eraan moest herinneren dat het niet te laat was en dat ik het nog steeds kon worden als ik dat wilde.
"Maar om eerlijk te zijn, verloor ik mijn interesse om het te worden na Selena's dood. Ik voel dat er iets anders voor me is weggelegd. Ik moet mezelf alleen vinden en uitzoeken wat dat is."
Hij moet eindelijk hebben beseft hoe serieus ik was, want zijn toon veranderde bij wat hij daarna vroeg. "Weet je zeker dat dit is wat je wilt doen?"
"Ja. Ik ben nog nooit zo serieus geweest in mijn leven. Ik hoor hier niet thuis, pap. In mijn hart weet ik dat ik ergens anders thuishoor."
"Dan sluit ik een deal met je. Ik geef je weer toegang tot je bankrekeningen, zolang je belooft je geld niet aan drugs en nutteloze dingen uit te geven.
"Ik betaal ook de eerste zes maanden van je huur. Dat zou je genoeg tijd moeten geven om jezelf te vinden en te zien of dit is wat je wilt doen.
"Maar als je ongelukkig bent waar je bent en je nog steeds niet hebt gevonden wat je zoekt, wil ik dat je naar huis komt. En met thuis bedoel ik hier."
"Zes maanden?" vroeg ik heel zachtjes, verrast door zijn aanbod. Het was niet wat ik had verwacht dat hij zou doen, en ik ging niet met hem in discussie over zijn vriendelijkheid.
Zes maanden zou me ruim de tijd geven om al het geld dat ik met werken verdiende te sparen en daarna mijn huur te betalen, aangezien ik niet van plan was terug te komen. Ik was vastbesloten nooit meer terug te verhuizen.
"Ja, zes maanden. Dat zou meer dan genoeg tijd moeten zijn om jezelf uit te vogelen.
"Maar als ik erachter kom dat je weer in dezelfde situatie zit als twee jaar geleden, zul je wensen dat je nooit geboren was als ik je te pakken krijg. Begrepen?"
Er verscheen een grote glimlach op mijn gezicht. Ik had mezelf al beloofd dat ik dat nooit meer zou doen. Ik zou mezelf ook haten als ik weer zou gaan doen wat ik deed.
"Dat is één ding waar je je bij mij nooit meer zorgen over hoeft te maken. Het was stom. Ik was stom. En ik weiger ooit nog die weg in te slaan," beloofde ik hem, terwijl ik naar hem toe liep en hem stevig omhelsde.
"Het maakt me niet uit hoe oud je bent. Je blijft voor mij een klein meisje, en ik wil mijn kind niet begraven, vooral niet als je zo jong bent."
"Ik weet het," fluisterde ik, terwijl ik hem nog steeds stevig vasthield.
Na het eten, en hoewel mijn ouders wilden dat ik bleef tot de sneeuw was gestopt en de wegen waren vrijgemaakt, ging ik naar huis om Spencer te vertellen dat het uit was en dat ik meteen zou verhuizen.
Maar voordat ik iets zei, moest ik eerst een woonplek en een baan vinden.
Gelukkig sliep Spencer nog toen ik thuiskwam.
Normaal gesproken zou ik hem hebben wakker gemaakt. Maar wetend wat ik moest doen, liet ik hem liggen waar hij was, pakte mijn laptop en ging zitten waar ik Spencer in de gaten kon houden.
Het laatste wat ik wilde was dat hij zou zien wat ik aan het doen was en waar ik van plan was naartoe te gaan.
Twintig minuten later opende hij zijn ogen en vroeg boos: "Waar was je?"
Ik sloot de laptop en keek hem aan met een blik die zei: "Meen je dit nou?"
"Pardon?"
"Wat bedoel je met 'pardon'? Ik werd wakker en jij was weg! Dus de vraag is, waar was jij?"
"Ik was bij mijn ouders. Ik moest met ze praten. Dus als je me niet gelooft, bel ze dan," zei ik terug, terwijl ik naar mijn telefoon reikte en hem aan hem gaf.
"Bel ze!" eiste ik.
Eindelijk vond ik de moed om te zeggen wat ik wilde, en ik schreeuwde: "Het is uit! Ik pak mijn spullen en verhuis waar je me nooit meer zult zien of van me zult horen."
Spencer maakte ruzie met me terwijl ik aan het inpakken was. Toen kreeg ik een pauze. Terwijl ik alles in mijn auto laadde, verdween hij.
Nadat ik mijn SUV had volgeladen, kwam ik binnen en vond hem een hoop whisky drinkend.
Ik liep naar hem toe, gooide mijn sleutel naar hem en zei: "Ik stuur mijn vader wel langs voor de rest van mijn spullen. Veel succes met je leven."
Ik vertrok en ging terug naar mijn ouders, omdat ik dacht dat het het beste zou zijn om bij hen te blijven tot ik een baan en een appartement had gevonden op de plek die ik had gekozen, de cowboy-hoofdstad van de wereld: Bandera, Texas.
Waarom wilde ik verhuizen naar waar cowboys rondliepen? Omdat ik al sinds ik een klein meisje was geïnteresseerd was in cowboys.
Waarom? Omdat ze niet de kantoorwerkers waren waar ik aan gewend was. In plaats daarvan waren ze de stoere, bezwete, hardwerkende slechte jongens waar ik van droomde te ontmoeten.
En dat was precies het avontuur waar ik naar op zoek was.
Eentje die mijn familie zou ergeren, zodra ik die arbeiderscowboy vond die mijn hart zou stelen.
En eentje die me heel opgewonden zou maken telkens als hij naar me keek.
