Houd me dicht bij je
Auteur
Julie Mar
Lezers
19.4K
Hoofdstukken
43
Wie had gedacht dat het vinden van een appartement zo stressvol zou zijn?
Callie is net klaar met de middelbare school en heeft dringend woonruimte nodig voordat het collegejaar begint. Gelukkig vindt ze het perfecte appartement: dicht bij de campus, betaalbaar en verrassend gezellig. Er is alleen één addertje onder het gras: Adam, haar mysterieuze nieuwe huisgenoot.
Terwijl Callie en Adam naar elkaar toe groeien, verschijnen er vreemde berichten op haar telefoon. Iemand houdt hen in de gaten. En hoe meer Callie voor Adam valt, hoe gevaarlijker de waarheid achter zijn verleden wordt.
Hoofdstuk 1: Ik heb een probleem
Je maakt zeker een fucking grapje.
„Het spijt me, jongedame,“ zei de man geïrriteerd tegen me. „Maar ik heb het je al duizend keer verteld. Ik ken geen Travis Olton. En er staan hier nu geen appartementen te huur.“ Hij slaakte een zucht. „Ik denk dat je bent opgelicht, lieverd.“
Tot dat moment dacht ik dat alles goed zou komen. De huisbaas had het misschien mis. Of misschien was ik op het verkeerde adres. Misschien had Travis een foutje gemaakt en twee van zijn huurpanden met elkaar verward. Maar toen ik die woorden hoorde, verdween al mijn hoop volledig.
„Geweldig,“ antwoordde ik, terwijl ik mijn tranen probeerde in te houden. „Echt super.“
„Ik hoop dat hij je niet voor te veel geld heeft gepakt,“ zei de huisbaas tegen me.
„Ik had hem de aanbetaling gestuurd,“ antwoordde ik. Mijn hoofd tolde nog steeds. „Tweeduizend dollar.“
„Ah.“ De man krabde op zijn kale achterhoofd. Hij zag eruit alsof hij geen idee had wat hij moest zeggen. „Het had erger gekund.“
Oh, maar dat was het wel. Ik was mijn zomer begonnen zoals elke negentienjarige zou doen. Ik was blij dat de middelbare school voorbij was. Ik genoot nog na van mijn tussenjaar. En ik had veel zin om aan de universiteit en mijn nieuwe leven te beginnen. Ik had me ingeschreven voor een studentenkamer op de campus. Dat leek me de beste optie, en ik werd meteen geaccepteerd.
Toen stuurden ze drie weken geleden een e-mail naar de hele campus. Daarin stond dat het gebouw waaraan ik was toegewezen was overstroomd. En heel erg ook.
Ik verwachtte dat ik een nieuwe kamer zou krijgen. In plaats daarvan zeiden ze alleen maar „het spijt ons u te moeten mededelen dat“ en stortten ze mijn borg terug. Dat was alles.
Daarna zocht ik twee weken lang onafgebroken op het internet. Ik keek op Craigslist, in Facebookgroepen en op vage verhuursites. Ik zocht naar alles wat binnen een uur reizen van USC lag. Ik was niet kieskeurig.
Ik had alleen maar een dak, een slot en een werkende badkamer nodig.
Eindelijk vond ik er een. Het was een schattig klein kamertje, dicht bij de campus en niet te duur. De man leek betrouwbaar. We hadden de afgelopen week veel gemaild.
Tijd voor het womp-womp geluid.
„Bedankt voor uw hulp,“ zei ik snel tegen de huisbaas. Ik hield de snik in mijn stem in. Zonder op antwoord te wachten, liep ik terug naar waar ik vandaan was gekomen. Ik pakte snel mijn telefoon uit mijn zak en belde het nummer van die klootzak.
Niets. Ik belde hem nog een keer. „Kom op, kom op, kom op, jij kleine fucking klootzak,“ fluisterde ik tegen mezelf. Ik bad tot elke mogelijke god in de hemel dat Travis op zou nemen.
Toen de oproep weer naar de voicemail ging, wilde ik gillen. Ik kneep steviger in mijn telefoon. Toen de tranen kwamen, veegde ik ze weg met mijn hand en rende ik naar mijn auto.
Nou ja, de auto van mijn moeder. Ik mocht hem lenen om mijn toekomstige appartement te bezoeken en de huisbaas te ontmoeten. Ha.
De rit naar huis verliep rustig. Dat is, als je de talloze vloeken die door mijn hoofd spookten niet meetelde. En de wanhoop die me naar de keel greep. Dit was echt de kers op de taart geweest, hè?
Wat moest ik nu doen? De lessen op de universiteit begonnen over een week. Ik kon niet elke dag vier uur heen en weer rijden. Een appartement vinden zo vlak voor het begin van het semester zou onmogelijk zijn.
Was mijn studententijd voorbestemd om te eindigen voordat deze überhaupt was begonnen?
***
Het was een wonder dat ik niet huilend de oprit opreed. Ik stapte volkomen uitgeput uit de auto en liep naar de voordeur. Mijn moeder zou er kapot van zijn. Ze was zo enthousiast geweest over deze kans voor mij om—
„Gefeliciteerd met je nieuwe appartement, schatje!“ riep mijn moeder, zodra ik de deuropening door liep. Ze had een taart in haar armen, met brandende, vonkende kaarsjes. „De rest van je leven begint nu echt.“
Plotseling kreeg ik een brok in mijn keel van emotie. Ik kon niet praten. Maar mijn gezichtsuitdrukking was blijkbaar duidelijk genoeg. Het gezicht van mijn moeder betrok namelijk meteen.
„Is alles goed, lieverd?“
„Nee,“ wist ik eruit te gooien. „Het was oplichting.“
„Wat?“ riep mijn moeder uit. Ze zette de taart op het aanrecht en snelde op me af. „Wat is er gebeurd?“
„Het was een scam,“ herhaalde ik. „Er was geen appartement. Travis nam de aanbetaling mee en verdween. Ik heb geprobeerd hem te bellen, maar...“ Ik kon de zin niet afmaken.
„Oh, Callie.“ Ze sloeg haar armen om me heen en hield me stevig vast. „Het spijt me zo dat dit je is overkomen. Op deze manier opgelicht worden is vreselijk en oneerlijk.“ Er viel een stilte. „Voor wat het waard is, dit soort dingen overkomt bijna iedereen wel een keer. Het is eigenlijk een soort mijlpaal. Het betekent dat je officieel volwassen bent.“
„Dat is echt klote,“ antwoordde ik somber.
„Tja, welkom in de rest van je leven,“ grapte mijn moeder. Daarna klopte ze voorzichtig op mijn rug. „Kom op, het komt wel goed. We verzinnen wel iets.“
„Hoe dan?“ vroeg ik. Mijn frustratie kwam weer naar boven. „Mijn studie begint over een week, mam. Ik heb geen plek om te wonen. En ik kan jouw auto niet gebruiken om ernaartoe te rijden. Jij hebt hem namelijk nodig voor je werk, dus...“ Mijn stem klonk nauwelijks luider dan gefluister. „Wat moet ik nu doen?“
„Ik zal eens rondvragen,“ zei mijn moeder zacht. „Ik heb een paar vrienden in de stad. Misschien kun je een paar weken bij hen logeren? Gewoon totdat je je eigen plekje hebt gevonden?“
Ik snotterde. „Het zal wel.“
„Zie je? Het is al opgelost,“ zei mijn moeder, terwijl ze de knuffel verbrak. „Laten we nu vieren dat je volwassen bent geworden. Dat doen we met het grootste stuk taart dat wettelijk is toegestaan. Hoe klinkt dat?“
Daardoor kreeg ik zowaar de neiging om te glimlachen. „Klinkt geweldig, mam.“
***
Ik staarde al minstens een halfuur naar dezelfde webpagina. De kop thee in mijn handen was inmiddels koud geworden. De deken die ik had gepakt was willekeurig op de grond gevallen. Dat kon me echter niets schelen.
Ik kon me totaal niet concentreren. Het leek alsof alles wat ik deed en dacht, meteen terugging naar die oplichter. Ik dacht er steeds aan hoe dom ik was geweest om ook maar één woord van hem te geloven.
Gisteren gebeurde er een ramp die mijn eerste studiejaar misschien wel verpest had. Alsof dat niks is. Daarna had ik de hele ochtend aan mijn computer vastgeplakt gezeten. Ik weigerde te stoppen totdat ik een andere geschikte woonruimte had gevonden. Pas om twee uur kwam mijn moeder even bij me kijken. Dat deed ze voordat ze naar haar werk ging. Ze vond me met rode ogen en voorovergebogen over mijn bureau.
Ze was erg boos dat ik mezelf had verwaarloosd. Daarom dwong ze me om bij mijn bureau weg te stappen. Toen ik zei dat ik nog niet had gegeten, sloot ze mijn computer op in de kast. Ze vertelde me dat ik moest chillen. Daarna vertrok ze.
Eerlijk gezegd mocht ze blij zijn dat ik me nog geen weg door de deur had gehakt.
Hoe dan ook, ik had geprobeerd om te chillen. Dat had ik echt. Maar ik kon gewoon niet chillen.
Niet terwijl andere eerstejaars, die geen dikke pech hadden, op dit moment naar hun kamers verhuisden. Zij bereidden zich vol enthousiasme voor op hun lessen en leerden nieuwe mensen kennen. Nou ja, dat laatste boeide me niet zo, maar toch.
Ik liep nu al achter, en ik wilde er heel graag iets aan doen. Precies op dat moment ging de voordeur open. Ik keek op en zag mijn moeder binnenkomen. Ze had haar werkkleding nog aan.
„Hé, schatje,“ riep ze.
„Hoi, mam,“ antwoordde ik. „Hoe was het werk vandaag?“
„Ach, hetzelfde als altijd,“ grinnikte ze. „Je zegt tegen een kind dat hij zijn mond open moet houden, zodat ik zijn tanden kan schoonmaken. Maar zodra ik het haakje pak, bijt hij zijn kaken op elkaar.“
„Dat is een perfecte reactie,“ zei ik. „Dat kind kent de pijn die bij de tandarts hoort.“
„Haha,“ lachte ze, terwijl ze haar tas op de grond zette. „Heb je al gegeten?“
„Nee,“ zei ik. „Maar ik kan wel iets koken terwijl jij doucht?“
„Dat zou geweldig zijn, Callie,“ zei mijn moeder. Daarna glimlachte ze met een verdachte twinkeling in haar ogen. „En maak iets lekkers, want dat past goed bij het nieuws.“
„Nieuws?“ vroeg ik verward. „Wat voor nieuws?“
„Ah-ah.“ Ze zwaaide met haar vinger in de lucht. „Dat zeg ik niet. Het is heel goed nieuws. Maar ik vertel het je pas tijdens het eten.“ Met een knipoog liep ze naar boven om zich op te frissen.
Twintig minuten later was de tafel gedekt. We strooiden parmezaanse kaas over de pasta en we gingen aan tafel zitten.
„Dit ziet er heerlijk uit, Callie,“ zei mijn moeder vrolijk. Ze nam snel een eerste hap. „Mmm, het smaakt echt net zo goed als het eruitziet.“
„Bedankt, mam,“ antwoordde ik. Ik begon zelf ook te eten. „Dus, wat is het nieuws?“
„Wat ben je toch ongeduldig,“ plaagde mijn moeder. Ze slikte haar eten door voordat ze doorging. „Ik denk dat ik een woonruimte voor je heb gevonden.“
„Wat?“ vroeg ik. Ik was het eten meteen vergeten.
Mijn moeder knikte. „Ken je Clara nog? Van die pilatesles die ik drie jaar geleden volgde?“
„Helemaal niet.“
Ze rolde met haar ogen. „Dat maakt niet uit. Ze heeft een nichtje. De moeder van het vriendje van dit nichtje is bevriend met een vrouw. En de zoon van deze vrouw heeft een plek vrij.“
Ik knipperde met mijn ogen. „Huh?“
„Deze vrouw heeft een zoon die ook naar USC gaat,“ herhaalde ze duidelijk. „Hij heeft een appartement dicht bij de school. Zijn huisgenoot is blijkbaar een tijdje geleden verhuisd.“ Mijn moeder schraapte haar keel. „Ik weet dat het niet ideaal is, en dat je liever een studio wilde. Maar dit is in ieder geval echt. Je hoeft alleen maar met deze jongen te praten om te kijken of het klikt. Ik heb zijn nummer hier.“
„Dat klinkt... verdacht,“ zei ik tegen haar. „Hoe weet je zo zeker dat dit niet weer oplichting is?“
„Omdat ik deze mensen ken!“ riep mijn moeder uit. Ze klonk bijna beledigd.
„Je kent eigenlijk de vijfde persoon in die rij,“ bracht ik ertegenin. „Weet je zeker dat dit echt is?“
Mijn moeder keek me vriendelijk aan. Ze legde een hand op die van mij. „Je zult nooit ergens komen als je het niet probeert, schatje. En ik weet zeker dat je vader hetzelfde zou zeggen als hij hier nog was.“
Ik bleef haar nog een moment strak aankijken. Daarna slaakte ik een diepe zucht. Ze had gelijk.
Papa zou me inderdaad aansporen om dit soort dingen te doen. Om het te proberen.
„Prima. Geef me zijn nummer. Ik zal hem bellen.“
