Mijn cowboy
Auteur
Tinkerbelle Leonhardt
Lezers
8,3M
Hoofdstukken
60
Cora's vervreemde vader laat haar een enorme erfenis na, maar er zit een addertje onder het gras! Ze moet zijn ranch in het midden van nowhere een heel jaar lang onderhouden. Als stadsmeisje in een klein dorp voelt ze zich compleet misplaatst. Maar wanneer ze Hael ontmoet, de sexy cowboy die op haar ranch werkt, wordt het plattelandsleven een stuk spannender...
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Een Vreemdeling Belt
CORA
Ik hield de zwart-roze doos in mijn handen. De verpakking zag er mooi en uitdagend uit.
Het openen van een nieuwe speeldoos voelde altijd spannend.
'Pink Panther', stond er op het etiket. Het was een speeltje voor zowel inwendig als uitwendig plezier met negen verschillende standen.
Ik las de gebruiksaanwijzing.
Gebruiksgemak: 8 van de 10
Ik deed de AA-batterijen erin.
Oplaadgemak: 5 van de 10
Ik dimde het licht in de kamer, ging op mijn bed liggen en maakte me klaar om te beginnen.
Ik bracht de vibrator in en probeerde eerst de lagere standen. Het deel dat de buitenkant raakte, zorgde al voor een warm gevoel in mijn wangen.
Mijn telefoon begon te rinkelen op het nachtkastje, maar ik probeerde het te negeren en liet het overgaan naar voicemail.
Ik zette de stand hoger en het deel in mij veranderde van alleen trillen naar ronddraaiende bewegingen.
Verschillende standen: 9 van de 10
Ik liet een zacht geluidje ontsnappen terwijl ik het speeltje in me voelde. Mijn ademhaling versnelde.
Mijn telefoon ging weer luid over.
Verdorie! Laat een bericht achter!
Ik sloot mijn ogen en probeerde de telefoon te negeren. Ik fantaseerde over aantrekkelijke beroemdheden die ik leuk vond.
Ik zette het speeltje op de hoogste stand en voelde heerlijke golven door mijn lichaam gaan.
'Ooh, jeetje!' zei ik hardop. Ik was er bijna.
En de telefoon ging opnieuw over.
Verdomme! Wat nou?!?
Ik raakte te geïrriteerd en verloor het fijne gevoel.
Ik zette de vibrator uit en pakte mijn telefoon op, die me echt stoorde.
Als het opnemen van het onbekende nummer de oproepen zou stoppen terwijl ik probeerde te genieten, dan zou ik het doen.
'Hallo!' Ik hijgde en was boos.
'Goedenavond. Mijn naam is meneer Charles Winston, advocaat. Spreek ik met Cora Braelynn?'
'Ja, met haar,' zei ik, nog steeds met de vibrator in mijn hand. Mijn hart begon sneller te kloppen. Waarom zou een advocaat me bellen?
Ik dacht dat ik klaar was met dit gedoe. Mijn scheiding was zes maanden geleden afgerond en mijn overspelige ex-man had alles gekregen wat hij wilde.
Ik was nauwelijks uit dat slechte huwelijk gekomen met mijn eigen auto en een beetje eigenwaarde.
Ik had sinds onze breuk zelfs geen seks meer gehad, behalve met mijn vibrator.
'Mevrouw Braelynn,' ging de advocaat verder, 'het spijt me u te moeten mededelen dat uw vader, Gregory Austin, is overleden.'
Greg Austin. Ik had in jaren niet aan die naam gedacht. Mijn vader. Tenminste, dat stond op mijn geboorteakte.
'Als executeur moet ik u informeren over wat hij u heeft nagelaten, waaronder zijn landhuis.
'Ik heb uw handtekening nodig om u de volledige zeggenschap te geven over zijn ranch en dieren—'
'Ho eens even!' onderbrak ik hem. 'Het spijt me, maar ik kende de man nauwelijks. Zegt u dat hij ergens in de rimboe woonde met koeien en zo?'
Mijn hoofd tolde. Ik had niets meer van die eikel gehoord sinds ik achttien was, toen hij op mijn middelbare schooldiploma-uitreiking verscheen om te proberen 'opnieuw contact te maken' met zijn enige kind.
De advocaat lachte door de telefoon. 'Ja, mevrouw Braelynn. En ik moet zeggen, u klinkt zeker als uw vader in de manier waarop u praat.'
Deze vent.
'Kijk, meneer... Winston, toch?'
'Meneer Charles Winston, ja.'
'Oké, meneer Winston—'
'Meneer Charles Winston.'
Serieus?
'Meneer Charles Winston... Kijk, wat die eikel me ook heeft nagelaten, ik heb het niet nodig, dus u kunt het allemaal teruggeven aan de bank.'
'Mevrouw Braelynn, het onroerend goed is afbetaald en zijn bankrekeningen staan klaar voor u om te ondertekenen.
'Als u gewoon naar Cedar Ranch komt, het landgoed van uw vader in Flake Wood Falls, kunnen we alles op uw naam zetten.'
Ik liet de vibrator op de grond vallen, de batterijen vielen eruit en het buitenste deel brak af.
Blijft heel: 2 van de 10.
***
Cora
Het bereik is hier echt beroerd.
June
Ben je al bij de ranch?
Cora
Probeer de afslag te vinden maar mijn navigatie-app doet het niet. Deze plek heeft geen ontvangst.
June
Meid, ben je aan het rijden en appen?
Cora
Maar 5 km per uur! Ik heb maar 1 stoplicht gezien in het hele dorp
June
Lol! Mis je het stadsleven al?
Cora
Alles ruikt naar koeienstront
Cora
Hoe gaat het op het werk?
June
Niet slecht. Ga zo naar je Pink Panther review kijken.
Cora
Sorry als het gehaast lijkt! Ik kan het aanpassen.
June
Het is vast prima. 😉
Cora
Oh gelukkig! Ik denk dat ik de weg heb gevonden!
Cora
Spreek je later
Na twaalf uur en zeventien minuten rijden en alleen energiedrankjes en benzinestation-eten, kwam ik aan bij Cedar Ranch in Flake Wood Falls, waar 1.223 mensen wonen. Het was bijna donker.
Het landgoed was omringd door velden en de zonsondergang over de lage heuvels was prachtig.
Ik reed een lange oprit op en parkeerde naast een donkere, glanzende minivan. Een lange man met grijs haar stapte uit aan de bestuurderszijde en sloot de deur met een glimlach.
'Mevrouw Braelynn, wat fijn dat u er bent,' zei meneer Charles Winston, zoals hij genoemd wilde worden.
'Meneer Win— Meneer Charles Winston, het spijt me dat het zo laat is. Ik bleef de landweggetjes missen.'
'Geen probleem, mevrouw Braelynn... Wauw, u lijkt sprekend op uw vader.'
Ik wist dat ik meer op hem leek dan op mijn kleine, blonde moeder. Ik was redelijk lang met zwart haar, groene ogen en rondingen.
Mijn moeder was nooit erg liefdevol naar wie dan ook, maar ik dacht altijd dat het feit dat ik op Greg leek haar een beetje kil maakte, zelfs naar mij.
Ze praatte niet veel over hem, maar ze zei wel dat hij haar had laten zitten nadat ze zwanger van mij was geworden.
Haar afkeer van mijn vader was iets wat ze nooit kon verbergen, en ik wilde haar niet van streek maken door te vertellen waarom ik op deze reis was.
'Nou,' zei meneer Charles Winston, 'zullen we deze papieren binnen bekijken?'
Terwijl ik de trap naar de veranda opliep, zag ik twee honden in de hoek.
'Zijn dat...'
'Nu uw honden. Dat zijn Cain en Dell. Ze zijn verdrietig geweest sinds uw vader overleed, maar ik weet zeker dat uw aanwezigheid ze snel weer blij zal maken,' zei meneer Winston.
'Oh, eh, ik had niet echt verwacht... Moeten ze, zeg maar, op bepaalde tijden uitgelaten worden of zo?'
Hij lachte terwijl hij de voordeur ontgrendelde. 'Geen riemen nodig hier. Laat ze gewoon overdag naar buiten. Welkom in uw nieuwe plattelandshuis,' zei hij terwijl de deur openging.
Ik was bang dat ik opgezette dieren aan de muur zou zien, maar was blij dat dit niet het geval was.
De plek was mooi, niet te chic of te mannelijk. De keuken was groot en modern.
De woonkamer was ruim en zag er comfortabel uit met zachte lichtleren banken en bruin-witte koeienhuidtapijten op de vloer.
De twee verdrietige honden liepen naar de open haard om ervoor te gaan liggen, naast een groot raam met uitzicht op de zonsondergang.
Het zag eruit als een luxe blokhut, niet wat je zou verwachten van een plek op het platteland.
'Uw vader heeft een paar jaar geleden het hele huis opgeknapt,' zei meneer Charles Winston. 'Vlak nadat hij hoorde dat hij kanker had. Ik denk dat hij een mooi huis voor u wilde maken.'
Dat maakte dat ik met mijn ogen wilde rollen. Wanneer had die man ooit iets voor mij gedaan?
'Het is mooi, maar ik ben hier alleen om alle papieren te tekenen zodat ik het kan verkopen,' zei ik vlak.
'Oh... nou, laat me u vertellen over de details van het testament voordat u plannen maakt om te verkopen. Uw vader heeft specifieke instructies achtergelaten over hoe zijn nalatenschap beheerd moet worden.'
Nalatenschap? Alsjeblieft.
Hij ging in een stoel zitten en begon mappen op de salontafel te leggen. 'Kijk, mevrouw Braelynn, er zit maar één voorwaarde aan het krijgen van de eigendomsakte van deze plek.'
'En dat is?' vroeg ik, terwijl ik op de bank ging zitten.
'Nou, de bankrekening is van u. U hoeft alleen maar met de juiste ID en papieren naar de stad te gaan.
'Maar als u naar de laatste pagina van het testament kijkt, zult u zien dat er een regel is over het wonen in het huis en op het land.'
'Woonregel?' Ik keek verward.
'Uw vader heeft mijn kantoor de eigendomsakte van het land gegeven totdat u hier twaalf maanden hebt gewoond en voor de ranch hebt gezorgd.
'Na die tijd is het onroerend goed van u om te verkopen of te houden.'
'Een jaar?!?'
'Ja. Twaalf maanden. Zonder langdurig van de ranch weg te zijn. Een deel van de regels is dat ik elke paar weken langskom om te zien of het huis, het landgoed en de dieren goed worden verzorgd.'
Wat. De. Fuck.
'Op mijn werk verwachten ze me over twee weken terug! Ik kan mijn baan niet zomaar opgeven!'
'Het is aan u, mevrouw Braelynn. Maar dit land is meer waard dan het meeste onroerend goed in deze county bij elkaar, en het bezitten van deze dingen zou u een zeer rijke vrouw maken.
'Ik stel voor dat u even de tijd neemt om erover na te denken. Zal ik u het landgoed laten zien terwijl er nog wat daglicht over is?'
Ik knikte zonder echt na te denken. Ik liet het papierwerk op de salontafel liggen en volgde meneer Charles Winston door de glazen schuifdeuren naar buiten.
Buiten waren de krekels begonnen te zingen. Aan de overkant van een houten hek stonden een paar paarden te eten uit een hooiruif.
'Er staan meer paarden in de stal. In totaal ongeveer een dozijn.'
Terwijl we over het landgoed liepen, liet meneer Charles Winston me wat dure landbouwmachines zien voordat hij me meenam naar het veld waar de koeien in een kudde bewogen.
Vuurvliegjes waren overal in het veld begonnen op te lichten terwijl de zon achter de lage heuvels onderging. Het was een prachtig gezicht. Dat kon ik niet ontkennen.
Maar ik? Verantwoordelijk voor dit alles?
'Kijk, meneer Charles Winston, ik weet niets van het runnen van een ranch. Of van dieren. Of van al deze dingen!'
'Het personeel is allemaal geregeld. U hebt iemand die voor de koeien zorgt, betaald voor twaalf maanden. Iemand voor de schapen, ook twaalf maanden. En de paarden—'
'Laat me raden: twaalf maanden.'
'Precies.'
'Verdomme.'
Op dat moment zag ik iemand te paard achter de koeien vandaan komen met een kortharige hond ernaast, die de kudde leidde. Toen ze dichterbij kwamen, zwaaide de persoon - een lange, gespierde, zeer knappe man met een cowboyhoed - zijn been over zijn zwarte paard om af te stijgen.
Hij sloot een hek naar het deel van het veld nadat alle koeien erdoor waren gegaan en veegde het zweet van zijn voorhoofd.
Heilige. Hemel.
De vent was een lust voor het oog.
Natuurlijk maakte het feit dat ik een tijdje geen seks had gehad het tintelende gevoel tussen mijn benen waarschijnlijk sterker, maar in mijn zevenentwintig jaar denk ik niet dat ik ooit iemand zo aantrekkelijk had gezien.
Ik probeerde niet te lang naar zijn perfect gevormde kont in spijkerbroek te staren, sloot mijn mond en vroeg: 'Wie is dat?'
'Oh, dat is Hael. Hij zal hier voor u werken, samen met een paar anderen.'
De sexy cowboy keek op, ontmoette mijn ogen en met een perfecte glimlach met kuiltjes, tikte hij zijn hoed naar me.
Hij tikte verdomme zijn hoed.
Zoals in de films.
Hij steeg weer op - zijn spijkerbroek strak om zijn gespierde benen - en floot naar de hond om hem door het veld te volgen.
'Nou, Cora,' zei meneer Charles Winston, 'u hebt al het personeel, al het geld, en het papierwerk ligt nog steeds op tafel. Wat zegt u ervan?'
