Charlotte en de zeven studenten
Auteur
Jessica Carter
Lezers
8,0M
Hoofdstukken
69
Charlotte wil gewoon een normaal laatste jaar op de universiteit, voordat ze aan haar droombaan in LA begint. Maar omdat de slaapzalen vol zitten, moet ze in een studentenhuis gaan wonen! Charlotte begint aan een reis van zelfontdekking terecht, waar ze zakelijke intriges, vriendschap, liefde en een gevoel van eigenwaarde vindt in een meest onwaarschijnlijk gezelschap.
Leeftijdsclassificatie: 16+
Hoofdstuk 1
CHARLOTTE
"Het spijt me vreselijk, juffrouw," zegt de medewerker van de school voor de vijfde keer. Ik bijt op mijn lip en denk na over mijn opties.
Ik kan het nieuwe aanbod van de school aannemen, of weer bij mijn ouders gaan wonen met een reistijd van drie uur om op school te komen. Ik leun over het bureau en praat zachtjes zodat anderen het niet kunnen horen.
"Dus, voor het komende semester zou ik in een studentenhuis moeten wonen?"
"Ja, maar zodra er een kamer vrijkomt, kun je overstappen. Dat is het beste wat ik voor je kan doen."
"Oké. Ik doe het," zeg ik heel zacht.
De medewerker maakt de papieren klaar voor me zodat ik kan tekenen. Twintig minuten later heb ik de sleutels van het studentenhuis in de ene hand en mijn koffer in de andere.
Terwijl ik over de campus loop, zie ik hoe blij iedereen is, terwijl ze hun spullen naar hun kamers brengen. Het maakt me een beetje verdrietig.
Ik loop moeizaam verder en kijk uit naar het nieuwe huis dat mijn gevangenis is voor een semester of minder. Het is mijn laatste jaar op de universiteit, en ik wil dat het net zo perfect wordt als het eerste jaar.
Ja, natuurlijk.
Ik sjouw mijn koffer de trappen op en haal diep adem voordat ik de deur open. Ik hoor gepraat uit wat ik denk dat de woonkamer is, en loop die kant op.
Zeven jongens zitten te praten over het eerste feest van het jaar en hoe geweldig het zal worden. Ik schraap mijn keel en het wordt stil in de ruimte terwijl iedereen naar me kijkt.
Rustig blijven, Charlotte. Het zijn maar jongens. "Hoi, ik ben Charlotte," zeg ik zwaaiend.
"Het feest is pas vanavond, schatje," zegt een van de jongens op de bank. Ik kijk hem boos aan. Een ding dat ik nog erger vind dan mijn aanwezigheid hier, is als een ding behandeld worden door anderen, vooral door mannen.
"Ik ben hier niet voor een feest; ik ben de nieuwe huisgenoot. Ik ging ervanuit dat de dame op kantoor jullie heeft gebeld."
Ik kijk rond, met een flauwe glimlach op mijn gezicht. De kamer barst uit elkaar van geschreeuw, niet naar mij maar over de situatie. Ik kijk toe terwijl ze naar elkaar wijzen.
Een hard gefluit zorgt ervoor dat het stil wordt in de kamer. Ze kijken allemaal naar de jongen met zwart haar, die op is gaan staan. Hij kijkt naar de blonde, gespierde jongen voordat hij spreekt.
Hmm... Ik kan nu al zien wie hier de baas is.
"Ik los dit op," zegt hij, terwijl hij naar me toe loopt en zijn hand uitsteekt. Ik weet niet wat hij denkt te kunnen oplossen. Ik heb al geprobeerd het op te lossen, maar natuurlijk mag hij ook een poging doen.
"Ik ben Darren Reed. Je weet vast wie ik ben..." Hij kijkt achterom naar de andere jongens. "Nou ja, ik denk dat we je allemaal wel bekend voorkomen."
Ja, natuurlijk had ik ze wel eens op school gezien, omringd door cheerleaders die altijd aan hen hingen. Ik weet dat ze American football spelen, maar dat is dan ook alles.
Ik studeer voor kok. Als ik niet in de les zit of huiswerk maak, ben ik in de schoolkeuken of thuis aan het koken, nieuwe recepten aan het uitproberen.
"Het spijt me, ik ken jullie niet," zeg ik, zonder zijn hand te schudden. Het was grotendeels waar - ik kende ze niet echt.
De jongens kijken verbaasd, alsof ze me niet geloven. Elk meisje op school kende hen waarschijnlijk. Ik wed dat tachtig procent van de meiden met minstens een van de zeven jongens is geweest.
Darren kijkt me geïnteresseerd aan, waarschijnlijk omdat geen enkel meisje normaal gesproken zou zeggen dat ze hen niet kende.
"Kun je me mijn kamer laten zien? Ik wil graag uitpakken," vraag ik ongemakkelijk door de manier waarop hij naar me kijkt. De blik in zijn ogen vertelt me dat hij een onruststoker is. Problemen die ik niet wil.
"Er is een misverstand geweest. Martha zei dat we een student Charley zouden krijgen die Charley heet. We dachten dat het een jongen was - aangezien dit een studentenhuis is.
"We hadden nooit gedacht dat het een meisje zou zijn dat hier wil blijven." Darren trekt zijn wenkbrauwen op en wacht tot ik het uitleg, maar dat ga ik niet doen. Er valt niets uit te leggen.
"We leven in de eenentwintigste eeuw. Je moet geen aannames maken, en mijn bijnaam is Charley, kort voor Charlotte," zeg ik, terwijl ik mijn haar achter mijn oor duw. "Kun je me nu mijn kamer laten zien?"
Darren kijkt verrast, maar hij verbergt het snel door zijn keel te schrapen en zich naar de kamer te draaien. "Eerst kun je kennismaken met de jongens, dan laat ik je je kamer zien, en dan laten we je met rust."
Darren kijkt weer naar mij. Ik knik, loop de woonkamer in en laat mijn koffer achter. Ik zie dat de jongens snel naar elkaar knikken.
"Ik ben Everett Sawyer, tot je dienst, schatje. Ik studeer bedrijfskunde en speel linebacker in het footballteam." Als hij klaar is, begint hij te appen op zijn telefoon.
Ik tik op zijn telefoonscherm om zijn aandacht te krijgen.
"Wat is er verdomme?" zegt hij en kijkt naar me op.
"Je kunt me Charley of Charlotte noemen. 'Schatje' is niet oké en het is seksistisch. Ik ben geen gekke feminist, maar er zijn dingen die ik niet toesta, zoals onnodig scheldwoorden gebruiken."
"Ik mag haar wel," zegt de jongen naast hem. "Ik ben Tristan Beckett, ik studeer ook bedrijfskunde, samen met mijn tweelingbroer hier," hij kijkt naar links. Ze zien er precies hetzelfde uit.
"Vincent," zegt de andere helft van de tweeling knikkend. Ik denk dat hij de stille tweelingbroer is. "Wij spelen ook football. Ik zou je onze posities vertellen, maar daar heb je waarschijnlijk weinig aan." Tristan haalt zijn schouders op.
"En hier..." Darren wijst naar de andere kant van de woonkamer. De laatste drie jongens zitten daar, mijn aanwezigheid lijkt ze te vervelen, of misschien zijn ze gewoon verveeld in het algemeen.
Ik loop erheen terwijl de gespierde van de drie opstaat. Hij steekt zijn hand uit. Ik schud hem.
"Ik ben Chase Tucker, de quarterback van de school, leider van dit huis, en ik wil graag dat je de regels hier volgt.
"Ik heb met Martha gesproken en de miscommunicatie was mijn fout. Ik had moeten vragen of je een jongen of meisje was.
"Dat maakt nu niet meer uit, want je bent hier. Dit zijn Miguel Jackson en Austin Kramer. We studeren allemaal bedrijfskunde en spelen football. Darren zal je je kamer laten zien."
Hij laat mijn hand los en klapt dan in zijn handen. "Kom op, jongens." De jongens staan op en vertrekken door de voordeur.
"Je hebt vijf minuten," zegt Chase tegen Darren voordat hij ook vertrekt.
"Is hij altijd zo?" vraag ik terwijl we naar boven gaan. Darren gromt alleen en zegt niets. Hij kent me nauwelijks.
"Dit is je kamer. De badkamer is door die deur. Klop gewoon voordat je hem gebruikt."
"Waarom?" Ik open de deur. Het ziet eruit als een normale badkamer.
"Nou, de enige kamer die over was, was deze, en de bewoner van deze kamer deelt de badkamer met Chase..."
"Wat? Kan ik geen andere gebruiken? Ik wil niet dat hij mijn kamer binnenkomt om hem te gebruiken." Ik kijk hem aan alsof hij gek is.
"Huh? Nee, dat is niet nodig - die deur daar is de badkamerdeur naar zijn slaapkamer. Niemand wilde deze kamer omdat Chase heel graag alles op zijn manier doet. Daarom heeft hij de derde verdieping voor zichzelf. Nou ja, niet meer."
Hij geeft me een verontschuldigende glimlach. "Klop gewoon op de badkamerdeur, ga zijn kamer niet binnen zonder te vragen, en wees op doordeweekse dagen stil na negen uur.
"We zijn dan wel een studentenhuis, maar omdat we allemaal bedrijfskunde studeren, zijn we vaak druk met onze studie om goede resultaten te behalen. Volg die drie regels en het komt goed."
"Darren, schiet op!" roept Everett van beneden.
"Ik kom eraan!" roept hij terug, terwijl hij de kamer verlaat. "Tot vanavond, Charley."
"Doei."
Ik neem de tijd om uit te pakken en rond te kijken in het huis. De keuken is adembenemend, met zeer moderne apparatuur.
Ik focus me op het fornuis; het is niet zomaar een fornuis, maar een vrijstaand exemplaar uit de Majestic serie met acht pitten, een gesealde brander en een warmhoudlade.
Wow, dit ding kost minstens zestienduizend euro. Mijn handen jeuken om erop te koken, maar de keuken is een rommeltje, net als de rest van het huis - de woonkamer, hal, studeerkamer, fitnessruimte en speelkamer.
Eén grote bende.
Mijn telefoon gaat. Ik haal hem uit mijn zak en zie het gezicht van Raven op het scherm.
"Hé, waar ben je?" vraagt ze.
"Jij ook hallo."
"Uh-huh, hoi, waar ben je nou? Er is een irritant meisje dat haar spullen in onze kamer aan het verhuizen is."
"O nee, ik had je moeten bellen toen ik het kantoor verliet. Op de een of andere manier zijn alle kamers vol, en nu verblijf ik in Croakington House."
Ik hoor haar naar adem snakken en dan stilte. "Raven, ben je er nog?"
"Ja, ja. Ik dacht even dat ik je verkeerd had verstaan. Het klonk alsof je zei dat je in Croakington House verblijft – dat is een studentenhuis.
"Dat betekent dat er alleen jongens wonen, en met jongens bedoel ik de meest sexy spelers van de school en van het footballteam. Ook Chase Tucker - je middelbare school crush. O mijn god, Char Char, je zou echt iets met hem kunnen beginnen."
Ik rol met mijn ogen. "Jep, dat klopt. Ik kan je vertellen dat ze het allemaal haten dat ik hier ben, vooral Chase Tucker, maar Martha zei dat ze me zo snel mogelijk zal bellen als er een andere kamer vrij is, hopelijk duurt het niet lang."
Ik negeer haar laatste opmerking. Ze weet dat ik niet over Chase wil praten, dus ze dringt niet aan. Het was onderdeel van onze belofte als beste vriendinnen. Chase was taboe voor alles. Hij was gewoon iemand die ik ooit heb gekend.
"Wow, ik zou niet graag in jouw schoenen staan nu. Grapje, ik zou dolgraag jou zijn. Ze zijn allemaal zo aantrekkelijk. Dus, wat ga je nu doen?"
"Nou, eerst ga ik het hele huis schoonmaken en avondeten koken. Het is mijn manier om te bedanken voor het welkom en een verzoek om me alsjeblieft niet te vermoorden terwijl ik slaap." Ik maak een grapje.
"Ik ben er vrij zeker van dat ze je niet zullen vermoorden terwijl je slaapt." Ze lacht. "Ik bedoel, het klinkt wel als een goed idee trouwens, koken en schoonmaken voor hen. Weet je wat?"
"Wat?"
"Je bent als een moderne Sneeuwwitje."
"Ha ha ha, heel grappig."
"Nee echt, je woont in een huis met zeven jongens en je staat op het punt voor ze te koken en schoon te maken. Als je geluk hebt, willen er misschien een of twee van hen—"
"Doei, Raven, ik bel je later vanavond."
"Doei, Charlotte Wit."
