De alfa en de luna 3: Zijn betoverde Luna
Auteur
Skylar Greene
Lezers
2.6M
Hoofdstukken
59
Mijn hele leven heb ik alleen maar pijn gekend.
Ik werd als kind wees en gedwongen om de gewelddadige en wrede alfa van mijn roedel te dienen.
Ik was menselijk, dus geen enkele wolf wilde me als partner. Daarom had ik geen andere keuze dan zijn favoriete speeltje te worden.
Dat veranderde allemaal op de dag dat ik hem ontmoette - de zoon van de alfa koning.
Hij kwam op bezoek bij mijn alfa, en het moment dat onze ogen elkaar ontmoetten, was het alsof er een elektrische schok door mijn ruggengraat schoot. Hij was mijn partner.
Maar hoe? Ik was slechts menselijk. Of toch niet?
En zou mijn oude alfa me zonder gevecht laten gaan?
Leeftijdsclassificatie: 18+
Hoofdstuk 1.
JAXON
„Jax, onthoud wat je hebt geleerd en volg mijn voorbeeld als we daar zijn. We komen om vrienden te maken,“ zegt mijn vader tegen me.
Ik kan het niet laten om te vragen: „Waarom hebben we vrienden nodig bij een roedel die zo ver weg is dat we er met het vliegtuig naartoe moeten?“
Hij antwoordt simpelweg: „Het is altijd goed om overal vrienden te hebben, jongen.“
Ik knik terwijl we landen. Drie grote, zwarte auto's staan op ons te wachten.
Mijn vader, onze krijgers en ik stappen uit het vliegtuig en in de auto's. We rijden rechtstreeks naar de roedel. Mijn vader lijkt nu al mijn moeder te missen. Hij wil niet lang weg zijn.
Ik hoop ooit zo'n liefde als de hunne te vinden. Maar hier ben ik, begin twintig, en nog steeds geen partner. Ik hoopte haar te vinden toen ik achttien werd, maar helaas.
Al mijn broers en zussen hebben hun wederhelft gevonden. Ik ben de enige die nog alleen is.
Ik ben zo in gedachten verzonken over het vinden van een partner dat ik nauwelijks zie waar we zijn als we bij het roedelhuis aankomen. De plek ziet er oud en verwaarloosd uit.
Ik kijk naar mijn vader. Voordat we iets kunnen zeggen, vraagt oom Liam wat we allemaal denken. „Waarom hebben ze ons hier uitgenodigd als de plek er zo uitziet?“
Onze auto's stoppen voor wat ik denk dat het roedelhuis is. Een man die eruitziet als een krijger komt naar buiten, enigszins beschaamd.
Hij moet hebben gezien hoe onze krijgers naar de plek keken.
Hij stelt zich voor en we volgen hem naar binnen. Hij brengt ons naar een kamer vol alfa's en hun bèta's.
Een jonge man, zittend in de alfa-stoel, klapt als we binnenkomen. „Fijn je te zien, Alfa Darren. Je bent de laatste die arriveert. Ik hoop dat je mijn huis bevalt.“
Mijn vader knikt en gaat zitten. Ik neem plaats naast hem. De jonge alfa zegt dat zijn naam Robert is. Hij wil graag vrienden om hem te helpen omgaan met rogues en andere roedels die zijn land proberen in te nemen.
Een andere alfa onderbreekt hem, vragend wat wij eraan zouden hebben om zijn vriend te zijn. Welke voordelen zouden we krijgen door hem te helpen?
Het is een goede vraag. Gezien de staat van de plek heeft hij niet veel te bieden. Terwijl we hierover nadenken, klopt er iemand en komt er een groep meisjes de kamer binnen.
Ik ruik vanille en perziken. Mijn wolf, Shadow, wordt wakker in me. 'Partner is dichtbij, Jax.' Ik draai mijn hoofd naar de deur als het laatste meisje binnenkomt.
Ze houdt haar hoofd gebogen, loopt langzaam en voorzichtig. Ze ziet er doodsbang uit, en ik vind het niet fijn dat ze bang is.
Ze stopt met lopen en tilt haar hoofd op, kijkend naar mij. 'Partner, partner,' schreeuwt Shadow in mijn hoofd. Haar ogen worden groot als ze naar me kijkt, dan kijkt ze snel naar beneden, haar gezicht wordt rood.
Robert kucht, en ik moet mezelf inhouden om niet te grommen bij wat hij daarna zegt. „Op dit moment kan ik jullie allemaal deze prachtige dames aanbieden.“
***
Ik schrik wakker, hijgend. 'Wat was dat, Shadow?' 'Dat was een visioen van het vinden van onze partner.'
'Visioen? Hoe bedoel je? Het was gewoon een rare droom.' Ik probeer Shadow's woorden te negeren, maar hij blijft praten.
'Het is een van je speciale gaven, Jaxon. Het vermogen om de toekomst te zien. We zullen onze partner niet vinden op onze 18e, en het lijkt erop dat het pas zal gebeuren als we veel ouder zijn.'
'Speciale gave? Over welke speciale gaven heb je het, Shadow?'
Shadow antwoordt niet, blokkeert zijn gedachten voor mij. Ik kijk op de klok. Het is net na twee uur 's nachts.
Vandaag is mijn afstuderen. In plaats van te slapen, heb ik dromen die te echt aanvoelen. Ik lig nog een paar uur te woelen.
Ik blijf denken aan de droom en wat Shadow zei.
Shadow zegt dat het een visioen was, een blik in de toekomst. Ik wil geloven dat het gewoon een droom was, maar het voelde te echt.
Morgen is mijn verjaardag. In plaats van mijn partner te vinden, weet ik dat het niet zal gebeuren. En als ik haar wel vind, zal ze worden voorgesteld aan een kamer vol alfa's. Deze gedachte maakt me woedend.
Ik moet in slaap zijn gevallen, want ik hoor mijn familie zich klaarmaken voor het ontbijt. Ik neem een douche en kleed me aan, dan ga ik naar de keuken.
Ik weet dat Jace en Dakota willen dat ik hen naar school breng. Daniella kan zien dat er iets mis is met mij, maar ze vraagt er niet naar.
Na onze broers en zussen naar school te hebben gebracht, besluiten Shadow en ik naar de waterval te rennen.
Dani wacht tot ik haar vertel wat er mis is. Ik vertel haar over mijn droom en we zijn beiden verrast als onze wolven praten over onze speciale gaven, maar er niet meer over willen zeggen.
Dani stelt voor dat we een grap uithalen om me op te vrolijken en we beginnen onze dag.
Kaleb probeert mijn dag te verpesten, maar Daniella houdt hem tegen. Ons afstuderen verloopt goed, vooral als de directeur schreeuwend vertrekt.
Om de een of andere reden heb ik het gevoel dat dit misschien een van de laatste grappen is die Daniella en ik samen uithalen. Ik vertel haar dat echter niet. Ik geniet gewoon van onze grap.
