Colt Boek 3
Auteur
Lezers
263K
Hoofdstukken
31
De Nasleep
SUMMER
Het leven is even ingewikkeld als onze fouten. Het wordt gevormd door keuzes die onze goede kant verwoesten. Maar kan liefde ons nog redden?
Aan de andere kant, hoe kan liefde degenen redden die harteloos zijn geworden door die fouten? Fouten die voortkwamen uit snelle beslissingen en leidden tot onschuldig bloedvergieten?
We zijn allemaal maar één fout verwijderd van onze ondergang.
Sommige fouten tekenen ons leven simpelweg meer.
De hitte brandde op mijn huid. De zomer was behoorlijk veel heter dan normaal. Maar hoewel de zomer heet was, had ik me nog nooit zo koud vanbinnen gevoeld.
Ik kwam de dagen wel door. Maar het werd steeds moeilijker om te doen alsof ik mijn shit op orde had, terwijl dat niet zo was.
Ik veranderde in een schim van de persoon die ik ooit was. Ik was gestopt met eten, omdat ik geen geld had voor voedsel.
Op de dagen dat ik wel een dienst draaide, was ik de hele nacht bezig om dat weinige geld over al mijn rekeningen te verdelen.
Het was eigenlijk onmogelijk. Daarom verbleef ik nu in dit goedkope motel. Ik wist dat ik me binnenkort zelfs dit vieze matras niet meer kon veroorloven.
Ik rolde me om op het bed.
Er was hier geen airconditioning, zelfs geen ventilator. Alleen maar zweet. Verdomme, de douche werkte niet eens goed. Hij verbrandde je of bevroor je.
Dus dacht ik aan een ijskoude douche. Toen werd ik mee teruggenomen in de tijd doordat ik het theekopje op het nachtkastje zag staan.
Waarom mijn gedachten zo vol van haar waren, wist ik niet. Maar alleen al het zien van dat kapotte theekopje bracht herinneringen aan haar naar boven.
Rosemary was altijd al verknipt. God, dat moest ze ook wel zijn om Elliot op te voeden. Maar ze hield van kopjes thee. Ik herinnerde me een moment waarop zij en ik op de veranda zaten van het huis van mij en Elliot. Daar ontbrak het me aan niets.
Ze vertelde me dat ik Elliots toekomst was.
Mijn hart kromp ineen bij alleen al de gedachte aan Elliots naam. Hij was weer op vrije voeten. En dat joeg me verdomme de stuipen op het lijf.
Daarom had ik mijn naam veranderd toen ik deze motelkamer boekte.
Daarom vermeed ik Scorp.
Ik ging rechtop zitten.
Elke keer als ik aan mijn broer dacht, overspoelde een golf van pijn me.
Scorp had Charlotte vastgehouden totdat de begrafenisondernemer het lichaam kwam ophalen.
Alleen al die herinnering bracht de bittere realiteit naar boven. Ik was mijn familie kwijt.
Mijn gedachten dwaalden af naar een hoofdstuk in mijn leven dat me voor altijd zou achtervolgen. Namelijk Colt Hudson. Hij was na de schietpartij verdwenen. Ik dankte God persoonlijk voor de dag dat hij uit mijn leven verdween.
Al verdween hij pas nadat hij alles had verwoest wat me dierbaar was.
ZES WEKEN EERDER
Het zachte geluid van een emotioneel, klassiek nummer speelde op de achtergrond. De kist zakte de grond in, waardoor Charlotte veel te vroeg haar laatste rustplaats vond.
Het nummer bracht een blik van diep verdriet op het gezicht van mijn broer.
Ik keek toe hoe de kist omlaag ging. Herinneringen stroomden binnen aan Scorp en Charlotte die eindeloos op dit nummer dansten. Dat was de nacht dat Charlotte erachter kwam dat ze zwanger was.
God, wat had ze tegen hem geschreeuwd. Ze was woedend op hem omdat ze bang was dat hij haar zou verlaten.
Ze was bang voor een toekomst zonder hem. Scorp had dat nummer toen opgezet. Waar ik bij was, vertelde hij haar dat híj juist bang was om haar te verliezen.
Zij was zijn kracht, en hij had haar steun nodig. Het nummer paste perfect.
Charlotte schudde haar hoofd terwijl er boze tranen over haar wangen stroomden. Daarna glimlachte ze van oor tot oor terwijl Scorp dat nummer voor haar zong.
Ik had mijn broer nog nooit zo trots gezien als op het moment dat hij hoorde dat ze zwanger was.
Ik had hem ook nog nooit zo verliefd gezien. Maar terwijl ik de kist zag zakken, zag ik hoe een ijzige kou zich over zijn gezicht verspreidde.
Ik begroef niet alleen de vrouw die ik als mijn zus beschouwde. Ik begroef ook mijn broer. Want hij zou hier nooit meer bovenop komen.
En Tess had geen woord meer gezegd nadat ze Charlotte had verloren.
Ik begon te geloven dat ze misschien wel nooit meer zou praten.
Zelfs Tess, zijn dochter, die stilletjes tegen mijn zij aan huilde, kon haar vader niet redden van de pijn. De pijn van het verlies van zijn eerste liefde.
Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik voelde me deels schuldig. Het was immers Colt die Charlotte uit deze wereld had weggenomen. Colt, de man van wie ik hield, maar die niets meer was dan een zielloos monster.
Hij was geen duivel, maar hij was wel een monster. Een monster dat wat mij betreft niet eens in de hel thuishoorde.
De hel was nog te goed voor hem.
De emotie van het verlies van Charlotte, en ook van mijn broer, greep mijn hart. Het verdraaide het en kneep het zo hard fijn dat ik niet eens kon huilen.
Terwijl de kist de grond in ging, verloor mijn broer zijn menselijkheid. Maar er was meer dan één leven geëindigd toen Colt die trekker overhaalde.
Hij had het leven vermoord dat ik met hem wilde opbouwen.
Hij had de menselijkheid van mijn broer vermoord. En hij had de moeder van mijn nichtje uit deze wereld gerukt.
Wat mij betrof was Colt Hudson niet dood. Om dood te zijn, moest je namelijk ooit een hart hebben gehad. En dat had hij nooit gehad. Dat was ook onmogelijk, na wat hij mijn familie en mij had aangedaan.
COLT
Sterke drank was het excuus van een zwakkeling om zich te verstoppen voor problemen. Problemen die je onder ogen moest zien. Ze zouden niet weggaan door ze te verdrinken in een fles drank.
In mijn geval was ik aan mijn tweede fles bezig.
De barman had hem voor me laten staan. Hij was het zat om zijn tijd te verspillen door steeds terug te komen om bij te schenken.
Af en toe werd mijn geest mee terug in de tijd getrokken. Terug naar Summer. Het was alsof er een film van haar in mijn hoofd afspeelde. Elke keer als ik ernaar keek, zag ik mijn fouten zich opstapelen.
Eén voor één.
De club op de eerste plaats, de mannen op de tweede. Zij... Verdomme, ze stond niet eens op de derde plek. Mijn motor kreeg namelijk ook voorrang.
Hoe kon ik mezelf zo voor de gek hebben gehouden over wat ze werkelijk voor me was?
Zij was het doel dat ik nooit had gehad.
Ik werd verblind door loyaliteit aan een club die ik uiteindelijk toch verliet. Diep vanbinnen was het leven namelijk niets zonder haar.
„Mooie tatoeage.“
Ik keek niet op. Ze sprak niet tegen een biker, of een president, of een oprichter.
Ze sprak tegen een dronkaard in een bar.
Iemand die de moeder van een klein kind had gedood. Iemand die een onschuldig leven uit deze wereld had weggenomen.
Het brak me.
Ik was niet iemand om tegen op te kijken.
Ooit was ik trots op mijn goede oordeel. Ik was er trots op dat ik iedereen boven mezelf kon plaatsen. Dat ik inzag wat er moest gebeuren. En dat ik wist dat als ik eenmaal een beslissing nam, dit het gewenste resultaat zou opleveren.
Ik keek naar beneden naar de tatoeage die Summer had ontworpen.
Hij was een beetje vervaagd, maar straalde haar geweldige talent uit. Het was het enige wat ik nog van haar over had. Ik hechtte meer waarde aan deze tatoeage dan aan de inkt van mijn broederschap.
Het leven dat uit Charlottes ogen verdween, verscheen in mijn gedachten. Ik greep naar het glas.
Het leven dat uit Charlottes ogen verdween, speelde zich constant af in mijn hoofd.
Elke keer als ik wegzakte in de ellende van wat mijn leven was geworden, dacht ik terug. Aan de goede herinneringen aan Summer en mij, en aan de opbouw van de broederschap. Maar het eindigde altijd met de aanblik van het leven dat uit Charlottes ogen verdween.
Ik had mijn hele leven gewijd aan het beschermen van vrouwen. Ze mochten niet de prijs betalen voor misdaden die ze nooit hadden begaan.
Toch zat ik hier nu. Een man wiens pistool een einde had gemaakt aan het leven van een alleenstaande moeder. Een vrouw die niets had gedaan om dat te verdienen.
Naarmate de weken verstreken, verdween ook mijn verlangen om ze bij te houden.
Elke dag die voorbijging, betekende weer een dag weg van haar. Een dag waarop ik haar niet zou aanraken. Een dag die de afstand tussen ons alleen maar vergrootte.
En ik kon maar één persoon de schuld geven: mezelf. De haat die ik voor mezelf voelde, nam me volledig over. Want hoeveel tijd er ook verstreek, ik had nog steeds een vrouw vermoord.
Ik had de vrouw vermoord die voor Summer als een zus voelde.
Fuck, Charlotte was in feite haar zus, en ik had haar vermoord.
Mijn hand sloot zich om het glas. Ik was naar Reno gekomen om te vluchten voor mijn problemen, maar ze waren me hierheen gevolgd.
Ik was altijd al verdomd kil geweest. Maar deze zielloze persoon die ik nu was, maakte zelfs mij bang. Mijn doel in het leven was immers verdwenen.
Ik moest haar eerst verliezen om te beseffen dat zij mijn doel in het leven was. Niet de club.
Ik had uren van mijn tijd en toewijding gestoken in het opbouwen van een nalatenschap. Terwijl zij eigenlijk mijn ware nalatenschap was.
Ik schonk de rest van de fles leeg in mijn glas. In stilte hoopte ik dat ik de volgende ochtend niet meer wakker zou worden. Ik had verdomme niets meer om voor te leven.
Hier was geen weg meer van terug.
Ik was uit de club gestapt en had een vrouw gedood. Daarmee had ik ook de kans vergooid dat Summer me ooit nog zou toelaten in haar leven.
Ik was in feite levend begraven. Mijn verknipte waanideeën over wat belangrijk was, hadden het graf voor me gegraven.
„Voel je dat?“ sprak de vrouw opnieuw.
Om de een of andere reden zat ze aan mijn tafel. Ik was helemaal vergeten dat ze al eerder had gesproken.
„Dat is nou die zomerse bries. Het is zo heet dat je weer terugverlangt naar de winter.“
Ik negeerde haar. Ze had er geen flauw benul van dat ze net een naam had genoemd.
„Kijk nou toch. Met Scorpio in mijn derde huis, ben ik ineens spraakzaam geworden.“
Mijn ogen werden groot.
Dat was verdomme geen toeval.
Ik keek op en mijn ogen kruisten de hare. De grijns op haar gezicht was overduidelijk, maar haar ogen stonden ijskoud.
„Hallo, Colt.“
