Verlangen naar de man Boek 2
Auteur
Maree O'Brien
Lezers
173K
Hoofdstukken
25
Andrea heeft het grootste deel van haar leven gericht op haar toekomst. Ze haalde op school uitsluitend tienen, heeft nooit gefeest en heeft nooit iets gedaan om zichzelf of haar familie te schande te maken. Nu is ze een van de meest ambitieuze accountants in dienst bij de briljante CEO Josh Wood. Alles verloopt volgens plan—totdat iemand NSFW-foto's van haar lekt in het kantoor van de CEO, tijdens de kerstborrel van het personeel. Ze kan zich echter niets van die avond herinneren. Zij kan het onmogelijk zijn, maar hoe overtuigt ze haar baas hiervan?
Leeftijdsclassificatie: 18+
Hoofdstuk 1 - Engelen en demonen
Boek Twee: Verlangen naar de dokter
Jill wordt wakker in een ziekenhuisbed. Ze denkt dat er een engel op haar neerkijkt. Maar hij is absoluut geen engel! Dokter Tom Layton staat erom bekend dat hij met veel vrouwen naar bed gaat. Toch voelt Jill zich enorm tot hem aangetrokken. Haar dag wordt nog erger wanneer er een gigantische, Viking-achtige rechercheur langskomt. Hij stelt vragen die ze niet begrijpt. Dokter Layton lijkt de enige te zijn die antwoorden van haar kan krijgen.
Hij keek neer op de vrouw in het bed terwijl hij haar medische dossier invulde. Ze was knap, maar niet op een heel opvallende manier. Toch dacht hij dat ze een heel warme en mooie glimlach had.
Hij bekeek haar lichaam, dat deels verborgen was onder de deken. Van wat hij kon zien, zag haar lichaam er goed uit. Ze had mooie rondingen en goede vormen.
Hij tilde haar ooglid op. Hij glimlachte toen hij haar lichtbruine ogen met kleine gouden vlekjes zag.
Hij vond haar oogkleur interessant, maar hij schreef dit niet op. In plaats daarvan schreef hij wat opmerkingen op over haar pupillen en huidskleur. Hij probeerde te doen alsof hij echt gaf om wat hij opschreef.
In werkelijkheid was ze gewoon een nummer. Ze was een onbekende vrouw zonder familie of vrienden die naar haar zochten. Ze stond alleen bekend als 'Jane Doe 14562'.
De politie kon haar niet vinden op de lijst met vermiste personen. Dus als ze niet wakker werd, zou waarschijnlijk niemand ooit weten wie deze arme meid was.
Hij bekeek haar nog eens. Er was iets speciaals aan haar, maar hij wist niet precies wat het was. Hij haalde zijn schouders op, het was vast niets. Ze was gewoon de zoveelste knappe meid die pech had in het leven.
Hij dacht erover na wat voor persoon ze werkelijk was. Hij kon haar beoordelen op haar uiterlijk, maar haar karakter was een raadsel. Misschien was ze wel een heel slimme wiskundige met een geweldige persoonlijkheid.
Ze kon een natuurliefhebber zijn die de wereld wilde redden.
Wie wist het, ze zou zelfs een meester in de Kamasutra kunnen zijn. Misschien was ze wel op aarde gezet met als enige doel om hem helemaal gek te maken en zijn kijk op vrouwen te veranderen.
Het was mogelijk, maar gewoon niet erg waarschijnlijk.
Uiteindelijk was het enige dat telde of ze nog wakker zou worden. En dat was iets waar hij helemaal geen invloed op had.
Het enige wat hij nu kon doen, was haar medische dossier invullen en haar toestand in de gaten houden.
„Dokter Layton,“ zei een zachte en verleidelijke stem, waardoor hij schrok en zijn pen uitschoot. „Ik wachtte al op je belletje.“
Hij trok een licht geërgerd gezicht voordat hij zich omdraaide. Hij keek naar de rondborstige vrouw in haar witte verpleegstersuniform, dat korter was dan de voorschriften.
„Het is heel druk op werk,“ zei hij. Hij stopte zijn pen in zijn zak en legde het dossier terug aan het voeteneind van het bed. Hij kon haar naam niet meer herinneren. Hij wist ook niet meer wanneer hij bij haar in bed was beland. Daarom gebruikte hij maar zijn standaard smoesje.
„Je hebt het nu niet druk,“ pruilde ze.
Hij wilde zeggen dat ze ongelijk had, maar ze had de deur al gesloten. Ze duwde haar lichaam strak tegen het zijne. Het was duidelijk dat zijn lichaam haar wel wilde, ook al wilde zijn geest dat niet.
„Het lijkt erop dat iemand het met me eens is,“ zei ze zwoel. Haar vingers gleden naar beneden, naar de harde bobbel in zijn broek. „Wil je paardje rijden?“
Verdomme, nu wist hij het weer. Deze vrouw vond het fijn als hij op haar billen sloeg terwijl ze hem bereed. Ze maakte zelfs paardengeluiden. God, alleen die herinnering al zou hem slap moeten maken. Hoe heette ze ook alweer?
Hij meende zich te herinneren dat het begon met een 'J'?
„Jay,“ zei hij. Hij dacht dat als dit niet haar naam was, hij kon doen alsof het een bijnaam was. „Ik ben bezig met mijn ronde.“
„Ik heet Helen,“ zei ze. Ze stond even stil en keek hem boos aan met samengeknepen ogen. „Wie is Jay?“
„Ik zei 'Hey', niet Jay,“ zei hij. Hij fronste naar haar blonde haar en probeerde haar naam bij haar gezicht te onthouden. „Ik moet mijn ronde nog afmaken.“
„Wat dacht je ervan om in plaats daarvan mij te doen?“ zei ze. Haar vingers hadden zijn rits gevonden. „Jane Doe daar merkt er niets van. We zullen echt niet gestoord worden.“
Zijn ogen gleden naar de vrouw in het bed. De apparaten piepten. De beademingsmachine bewoog op hetzelfde ritme als de hand in zijn broek. Hij dacht na over haar aanbod.
Meestal probeerde hij sex op openbare plekken te vermijden. Toch probeerde hij de zachte strelingen van Helen niet te stoppen. Hij verveelde zich en ze voelde zo goed aan.
Helen gleed stukje bij beetje langs zijn lichaam omlaag. Hij keek omhoog terwijl zijn adem stokte van opwinding. Ze zat op haar knieën toen zijn blik op de andere vrouw in de kamer viel.
Zelfs met de buisjes die haar lichaam in- en uitgingen, was ze mooier dan de blonde vrouw die met haar hoofd bij zijn kruis zat.
Hij kromp ineen en deed onbewust een stap achteruit. Hij nam afstand van de gretige, rode lippen van Helen, die maar een paar millimeter van zijn stijve af waren.
„Wat is er?“ Verwarring en een flinke dosis woede vervormden het mooie gezicht van Helen.
Hij draaide zich van haar af. Hij stopte zijn penis snel terug in zijn boxershort en deed voorzichtig zijn gulp weer dicht. De vrouw in het bed was nog steeds buiten bewustzijn.
Ze had niet bewogen, maar toch voelde hij iets veranderen in zijn borstkas. Misschien had hij last van zijn maag of een infectie? Het kon in ieder geval niet zijn hart zijn.
Zijn hart was namelijk erg gezond. Daarbij had hij jarenlang zijn best gedaan om zich af te sluiten voor romantische gevoelens.
„Och,“ klaagde Helen. „Wat is er mis?“
„Niets,“ zei hij. Het woord klonk veel harder dan hij had bedoeld. Hij trok een pijnlijk gezicht terwijl hij met zijn hand door zijn haar streek. Wat was er toch mis met hem? Wees hij nu echt deze geile verpleegster af? Het was niet alsof hij de vrouw in coma wilde hebben.
„Kom op Dokter Lay-them, we hadden zoveel plezier vorige week,“ zei ze. Ze likte langs haar lippen en begon de bovenste knoopjes van haar uniform los te maken. Ze liet een deel van haar grote borsten zien, waardoor hij een stukje rood kant kon zien.
Dokter Lay-them. Hij haalde diep adem. Hij wist dat de vrouwen hem zo noemden. Hij had de bijnaam vaker gehoord. Om eerlijk te zijn, was het ook een heel kloppende bijnaam.
Helen had het ingekort van Dokter Lay-them-and-leave-them. Misschien deed ze dat omdat ze nog steeds de hoop had dat hij haar niet zomaar zou achterlaten.
Hij keek naar de rode, kanten bh die haar zachte borsten nauwelijks op hun plek kon houden. Haar harde tepels waren goed te zien door de dunne stof. Hierdoor zagen ze er dieprood uit.
Hij kreunde. Het was het geluid van een man die tegen zijn eigen lusten vocht. Ze had niet zomaar zin in sex, ze smeekte erom. Hij zag al voor zich hoe hij haar zou pakken voor zijn eigen egoïstische plezier.
Zijn ogen gleden weer naar zijn bewusteloze patiënte. Hij vroeg zich nog een keer af waarom hij nu eigenlijk twijfelde.
Zijn handen gingen naar de knoop van zijn broek. Hij dwong zichzelf om niet meer naar het ziekenhuisbed te kijken. In plaats daarvan staarde hij naar de zachte huid van Helens buik. Ze werd met de seconde onweerstaanbaarder.
Gewoon een vluggertje, dacht hij bij zichzelf. Als hij haar even snel en hard zou nemen voordat hij verder ging met zijn ronde, deed hij daar niemand pijn mee.
Sterker nog, dan was hij tenminste niet meer afgeleid door de pijn in zijn kruis. Dat moest toch ook iets waard zijn.
„En in deze kamer hebben we,“ klonk er plotseling, terwijl de deur opensloeg. Een oudere man in een witte doktersjas stond in de deuropening. Hij had te veel pennen in zijn zak en stopte abrupt met lopen. Zijn wenkbrauwen schoten vragend omhoog. Achter hem keken vier jonge stagiairs op van hun klemborden. „Dokter Layton?“
„Ah, dokter Peters,“ zei Tom. Hij draaide zich om en pakte het dossier van het voeteneind. Toen hij zich weer naar de groep draaide, hield hij de map precies voor de bobbel in zijn broek. Hij wist zeker dat ze de tent in zijn broek toch wel hadden gezien. „Zuster, heb je de pen al gevonden die ik op de grond liet vallen?“
De lippen van dokter Peters werden een smal streepje. Zijn blik maakte heel duidelijk dat hij dat smoesje niet geloofde.
„Ik ben net klaar met de test voor de hersenen van deze onbekende vrouw,“ zei Tom. Hij deed een stap naar voren. Zo kon hij verbergen dat Helen de knoopjes van haar uniform dichtdeed, terwijl ze deed alsof ze een pen zocht.
„Dat zie ik,“ zei dokter Peters. Hij pakte de papieren van hem aan en bood de vrouw op de grond een hand. „Heb je hulp nodig met opstaan, Helen?“ Hij trok één wenkbrauw op naar Tom. „Het lijkt erop dat dokter Layton geen hulp meer nodig heeft met zijn pen. Deze zit namelijk nog heel duidelijk in zijn zak.“
„Ah, inderdaad,“ zei Tom lachend, terwijl zijn ogen naar de deur gleden. „Nou, ik moet mijn ronde afmaken. Als jullie me willen excuseren, dokter Peters en zuster Jay. Ik moet patiënten zien.“
„Ik heet Helen,“ zei de inmiddels aangeklede verpleegster. Ze keek hem woedend aan en stampte de kamer uit. Ze liep daarbij bijna een stagiair omver.
Pas op dat moment besefte hij dat hij haar naam verkeerd had gezegd. Waarom noemde hij haar geen Helen? Om de een of andere reden had hij 'Jay' gezegd in plaats van Helen.
Een van de stagiairs probeerde zijn lach in te houden. Tom liep achter de woedende verpleegster aan de gang in. Hij was bijna vrij, totdat hij werd tegengehouden door de woorden die hij echt niet wilde horen.
„Dokter Layton, ik wil u even spreken op de gang,“ bromde dokter Peters. Daarna gaf hij het dossier aan een van de jonge artsen die stonden toe te kijken.
Tom mompelde snel een vloek en stond direct stil. Hij was zo dicht bij zijn ontsnapping. In plaats daarvan draaide hij zich om en leunde hij vermoeid tegen de grijze muur.
Hij blies uit en keek met gesloten ogen naar het plafond. Hij probeerde zichzelf wat verstand aan te praten. Dit deed hij door zachtjes met zijn hoofd tegen de muur te bonken. Het bonken ging op hetzelfde ritme als de piepjes van de machines in de kamer die hij net had verlaten.
Hij was al vaker gewaarschuwd. Als hij moest kiezen wie hem absoluut niet mocht betrappen tijdens een moment van zwakte, stond dokter Peters bovenaan zijn lijstje.
„Dokter Layton, Tom,“ begon Howard Peters, zodra de deur was gesloten en ze alleen op de gang stonden. „Waar ben je in vredesnaam mee bezig? Wil je soms dat ik je ontsla?“
„Zo was het niet,“ probeerde Tom nog. Maar het klonk zelfs voor hem niet erg overtuigend.
„Hoe was het dan wel?“ Dokter Peters stopte en trok een vies gezicht. „Laat maar, ik wil het niet weten. Ik heb geen tijd voor wéér een gek verhaal over hoe haar uniform toevallig openviel. Of dat je je als een heer gedroeg en haar wilde helpen met aankleden. Je kunt hiermee niet door blijven gaan, Tom.“
„Ja, ik weet het,“ zuchtte hij.
„Voor een deel omdat je straks geen verpleegsters meer overhebt. Of denk je dat je ze gewoon opnieuw kunt versieren zodra je…“ Hij stopte, nadat hij besefte wat Tom zojuist had gezegd. „Weet je het echt?“
„Eerlijk waar, Howard, ik weet het. Ik ken de regels van het ziekenhuis. Het is gewoon deze afdeling, Howard. Ik heb actie nodig. Ik moet op de operatieafdeling zijn. De comapatiënten op de intensieve zorg doen het gewoon niet voor mij.“
Dokter Peters sloot zijn ogen, maar dat kon niet verbergen dat hij met zijn ogen rolde. „Tom, je bent een ontzettend goede hersenarts, maar je bent heus niet onmisbaar. Ik ga je uren verminderen. Je blijft werken op de afdeling voor zenuwen, totdat het wél wat voor je doet!“
„Wat? Maar dit is saai werk! Ik kan alleen maar controleren en dossiers invullen. Er gebeurt hier helemaal niets. Ga je me nu echt straffen voor iets wat ik niet eens heb gedaan? Je houdt me hiermee weg van mijn werk als chirurg. Je hebt me nodig op een plek waar ik nuttig kan zijn!“
„Nuttig? Het enige verschil dat jij maakt is dat onze verpleegsters steeds ontslag nemen. En echt waar, Tom, je moet hun namen leren. Je bent een slimme man. Het is respectloos naar iedereen toe, ook naar jezelf.“
„Meestal onthoud ik hun namen wel.“
„Het is tijd dat je stopt met dat versieren, Tom. Het is niet goed voor je werk. Vind een leuk meisje, ga samenwonen en trouw. Je hebt hier meer dan genoeg tijd om erover na te denken, want het is lekker rustig. Dat zal je goed doen.“
Trouwen, alleen de gedachte al gaf hem koude rillingen van walging. Nooit.
„Kom op, Howard. Ik doe alles wat je vraagt, maar zet me hier niet neer. Mijn talent gaat hier verloren.“
„Je hebt je kans gehad, Tom. Ik denk dat het helemaal niet erg is als je leert om wat bescheidener te zijn. Daarnaast heb je met minder uren juist de tijd om uit te gaan en een vrouw te ontmoeten. Pak deze kans om een speciale dame te vinden en haar hart te winnen.“ Het gezicht van dokter Peters werd strenger. „Maar zoek haar buiten het ziekenhuis. Ik pak je dokterslicentie af als ik ook maar één roddel hoor dat je intiem bent geweest met een patiënt. Ik meen het heel serieus, Tom, geen tweede kansen.“
„Een patiënt? Verdomme, Howard. De mensen op deze afdeling slapen, kwijlen, of doen allebei.“
„Zelfs dan, je hebt bijna al onze verpleegsters versierd. Ik wil absoluut niet dat je aan de vrouwelijke patiënten begint, op welke afdeling ze ook liggen. Begrijp je me?“
„Ja, ik ken mijn belofte als arts nog wel, Howard. Ik werk hier al vijf jaar en ben nog nooit die grens overgegaan. Ik zet mijn carrière echt niet op het spel voor een vrouw.“
Dokter Peters keek hem lang en doordringend aan. Het leek alsof hij nog iets wilde zeggen. Maar in plaats daarvan schudde hij zijn hoofd en zei zacht: „Ik spreek je over een paar weken weer. Als er verder niks geks meer gebeurt, mag je terug naar jouw afdeling voor operaties. Hou gewoon je pen in je zak, Tom.“
Tom wachtte totdat de man, die ooit zijn leraar was, weer terugliep naar zijn studenten. Daarna liet hij zijn hoofd in zijn handen zakken en vocht hij tegen zijn woede.
Toen dat niet hielp, duwde hij zich hard van de muur af. Hij draaide zich om en gaf een harde trap tegen de gipsen muur.
Hij had er het liefst tegenaan geslagen, maar zijn handen waren zijn toekomst. Hij kon geen gebroken botten riskeren.
Helaas hielp deze uiting van woede niet om zijn gekwetste trots te sussen. De doffe pijn in zijn onderbroek ging er ook niet van weg. Hij liet zijn hoofd tegen de koude muur rusten en begon hardop tegen zichzelf te vloeken.
Hij had het in zich om een van de beste hersenchirurgen van het land te worden. Hij was altijd geslaagd voor zijn toetsen. Zijn prestaties in de operatiekamer, bij het vaststellen van ziektes en met de patiëntenzorg, waren perfect.
Hij werd zelfs eens genoemd in een tijdschrift over nieuwe manieren van opereren. Hij had een glansrijke toekomst voor de boeg. Zijn persoonlijke leven was de enige donkere wolk. Howard had niks geks gezegd over zijn bedgedrag.
Door de jaren heen was het daten met vrouwen altijd iets extra's voor de lol geweest. Maar nu zorgde het voor problemen voor zijn toekomst. Hij had zichzelf beloofd dat dit nooit zou gebeuren.
Zou hij kunnen veranderen? Hij had het weleens geprobeerd, maar zijn imago als versierder was te groot geworden. Gek genoeg, hoe meer mensen wisten van zijn versiergedrag, hoe meer vrouwen zichzelf op hem gooiden.
Het leek wel alsof hij een prijs was die ze wilden temmen en winnen. Vrouwen leken zijn hart als een trofee te zien. Natuurlijk maakte hij zich daar geen zorgen over, want zijn hart speelde niet mee.
Zijn hart was zijn minste zorg. Liefde was voor hem geen optie. Niet na de jeugd die hij had gehad.
Tom had zijn toekomst tot in de puntjes uitgestippeld met lijstjes en duidelijke plannen.
Hij wist precies wat hij wilde. Dat had vooral te maken met de top van zijn vak bereiken, en zijn geld uitgeven aan snelle auto's en knappe vrouwen. Hij wilde zeker geen zeurende vrouw, snotterende kinderen en een huis in een stille woonwijk.
Maar op dit moment waren zijn zorgen veel actueler. Hoe moest hij deze verbanning naar een andere afdeling overleven? Hij stoorde zich er mateloos aan dat Anders al zijn operaties mocht gaan doen.
Die gast wist amper hoe hij zijn mesje moest vasthouden. Daarbij zou hij ongetwijfeld enorm genieten van Toms mislukking. Hij zou verwaand zijn. Als er íéts was waar Tom niet tegen kon, was het die arrogante eikel wel.
Hij haalde diep adem en liep de gang in. Zijn controles waren nog niet voorbij. Hij wilde niet nog meer problemen krijgen. Er was in ieder geval één ding waar hij dankbaar voor kon zijn.
Als het niet voor Jane Doe 14562 was geweest, het meisje in de kamer, had hij niet getwijfeld. Dan had dokter Peters iets heel anders gezien.
Als dat het geval was geweest, was hij nu waarschijnlijk weggestuurd van zijn werk en had hij een waarschuwing in zijn dossier gekregen.
Dat had grote gevolgen gehad voor zijn toekomst. Ook zou het lastig zijn om bij andere ziekenhuizen te werken. Zij had hem gered van een heel grote fout.
Hij moest haar daarvoor bedanken, als ze ooit nog wakker zou worden.
Hij had het laatste rapport getekend en dacht aan een sterke kop koffie. Opeens duwde er een vinger recht in het midden van zijn borstkas.
Het was niet zomaar een zachte, plagerige tik. Deze vinger prikte in hem met snelle, harde bewegingen. Tom keek op van de map, recht in de woeste ogen van Cathy.
Ze was dan misschien een stuk kleiner dan hem, maar hij was nog steeds erg bang voor haar.
„Jouw naam staat overal op het rooster van dienstdoende artsen,“ klonken de woorden, als een boze aanklacht. „Wat doe jij in vredesnaam op mijn afdeling? Was het nog niet erg genoeg dat ik je moest zien bij patiënten die geopereerd moesten worden?“
„Cathy,“ zei hij. Hij stak zijn handen in de lucht. Het was het bekende teken dat hij zich overgaf.
„Ik heet Catherine,“ zei ze, en ze plaatste haar handen op haar kleine heupen.
„Er is gewoon een klein foutje gemaakt tussen dokter Peters en mij. Geloof me, ik wil hier ook echt niet vastzitten.“
„Van wat ik hoorde, was het een probleem tussen jou en Helen, háár probleem welteverstaan. Ik had haar al gewaarschuwd. Ik noemde je een vreemdganger, een vieze profiteur en een gladde neppe versierder.“
„Kom op Cathy, Catherine, ik ben nooit vreemdgegaan met jou. We hebben niet gedatet. Het was gewoon een heet weekend met geweldige sex.“
„Vuile klootzak, je zei nog dat je van me hield!“
„Het is alweer bijna een jaar geleden, Cath. Ik heb je dit vaker verteld. Ik zei dat ik híervan hield, waarmee ik de sex bedoelde. Het spijt me dat je me verkeerd had begrepen. Ik dacht echt dat ik duidelijk was dat ik geen relatie wilde.“
„Zeven maanden, Tom. Het is zeven maanden geleden, geen jaar.“
„Zie je, dat is hartstikke lang geleden,“ zei Tom. Hij keek Catherine strak aan en begon zachter te praten. „Je bent een prachtige vrouw. Wat we hadden was geweldig. Maar ik ben gewoon niet de juiste man voor je. Ik ben niet gemaakt voor relaties. Je verdient een man die jou overlaadt met liefde. Laat het verleden los, Cath, en zoek zo'n man.“
„Je bent ook zo'n lul,“ gromde Catherine. „Denk je niet dat wij vrouwen met elkaar praten? Denk je nou echt dat ik niet weet dat jij precies dit woord voor woord aan Sonya vertelde? En dat was drie maanden geleden!“
„Ah,“ kreunde hij. Sonya? Daar herinnerde hij zich helemaal niets meer van. Maar ze had gelijk, hij had dit verhaaltje iets te vaak verteld.
„Luister, dokter Lay-'em, je bent nu op mijn afdeling. Als ik je moet tolereren als dienstdoende arts, hou je je aan mijn regels. Je blijft bij mijn verpleegsters uit de buurt. Als ik ook maar een gerucht hoor dat jij aan een van mijn meiden zit, opereer ik je persoonlijk. Wat ik eraf snij, spijker ik vast boven de receptie. Begrepen?“
„Kom op, Cath, doe niet zo kattig.“
„Het is Catherine. En ja, ik doe gewoon precies zo. Denk maar niet dat ik er niet achterkom. En als ik dan toch een mesje vastheb, kan ik direct dokter Hill bellen. Zij droomt er al heel lang van om jou een operatie tot vrouw te geven.“
Tom haalde diep adem en deed een stap naar achteren. Hij wilde weg bij de kleine vrouw met de dodelijke blik. Het zou hem niets verbazen als dokter Faith Hill dat daadwerkelijk zou doen.
Als Catherine nogal lang kwaad op iemand bleef, was Faith in dat opzicht wel echt dodelijk gewapend.
„Oké, Catherine,“ zei hij, terwijl hij zijn handen weer in de lucht stak. „Ik blijf bij ze uit de buurt. Maar hoe blijven zíj uit mijn buurt? Wat moet ik dan doen, als ze zich voor mijn voeten werpen?“
„Gedraag je als een heer, niet als een mannelijke slet! Wordt het geen tijd dat je nadenkt met je hoofd op je romp, en niet met het hoofdje in je broek?“ zei ze. Ze wreef over haar voorhoofd in de hoop de hoofdpijn weg te halen. En die hoofdpijn heette dokter Tom Layton. „Ik maak echt geen grapje, Tom. Blijf weg van de verpleegsters op deze afdeling. Ga maar ergens anders harten breken. Je vindt vast wel weer een andere groep vrouwen die maar al te graag zo'n leugenaar willen.“
Ze had zeker gelijk. Misschien was het een goed idee om eens ergens anders rond te kijken. Nu hij toch meer vrije tijd en een nieuwe werkplanning had, kon hij vast eens kijken bij die nieuwe club in de stad.
„Hoofdverpleegkundige White?“ riep een jonge zuster vanuit de deuropening. Ze knipperde met haar ogen en stond met haar mond open. Haar ogen waren gericht op Tom.
„Zuster Attwood?“ blafte Catherine boos terug. Het meisje in de deuropening schrok hiervan. Ze knipperde snel en richtte haar blik weer op haar baas. „Je wilde iets zeggen?“
„De patiënte in kamer 364 beweegt.“
Zowel Catherine als Tom duwden de jonge zuster opzij en renden de kamer uit. Het kwam niet vaak voor dat een patiënt wakker werd. Er direct bij zijn was heel erg belangrijk.
Daarbij was dit het enige spannende wat de hele week zou gebeuren. Iedereen zou het hier nog lang over hebben.
„Zeg alsjeblieft niet dat dat een van jouw meiden is,“ zei Tom, en hij knikte snel met zijn hoofd naar de vrouw met het bruine haar die achter hen liep.
Catherine gaf hem een blik die genoeg zei en snauwde toe: „Jij zult daarna waarschijnlijk nog zittend moeten plassen.“
„Oké,“ kreunde hij. Opeens stopte hij, waardoor het meisje hard tegen zijn rug aanbotste. Hij draaide zich om en ving haar op. Vervolgens zette hij haar weer rechtop en draaide hij zich om naar de deur waar Catherine zojuist naar binnen was gelopen.
„Bedankt, dokter Layton,“ zei het meisje achter hem. Ze bloosde rood en beet op haar lip.
Op een normale dag had hij meteen zijn charmes in de strijd gegooid. Dan had hij zijn zwoelste lach opgelaten, waar alle vrouwen warm van werden. Daarna had hij gewoon genoten van de blik van zuster Attwood.
Maar niet vandaag. Vandaag stond hij buiten kamer 364. Dit was de kamer van Jane Doe 14562.
Hij kon haar hoge hartslag horen. Ze trilde even alsof ze aan het dromen was. Toen ging de telefoon in zijn zak over. Hij negeerde deze, schudde zijn hoofd en liep snel de kamer binnen.
„Dokter Layton,“ zei Catherine met een spuit in haar hand. „Hoeveel slaapmiddel moeten we haar geven?“
Hij keek snel naar de vrouw in het bed. Hij bekeek haar hele lichaam en maakte een vlugge berekening. Pas toen gaf hij antwoord op de vraag.
Het was altijd de standaardregel om een patiënt weer in slaap te brengen als die wakker werd. Dit was puur voor hun eigen veiligheid. De meeste mensen werden namelijk paniekerig en wisten niet waar ze waren.
Hij keek aandachtig naar de schermen, terwijl Catherine de medicijnen in het infuus spoot.
Zijn telefoon bleef maar overgaan. Hij trok hem uit zijn broekzak en zette het geluid uit.
Het hoofd van Jane Doe bewoog ruw naar achteren. Ze leek moeite te hebben met slikken door de beademingsbuisjes. Haar hoofd draaide heen en weer en ze vocht tegen de zuster, die haar net probeerde vast te houden.
„Haar slikreflex komt terug,“ zei Catherine, speciaal voor de jonge zuster die erbij stond.
Tom twijfelde niet en trok meteen de tape los. Met een voorzichtige en vakkundige beweging trok hij het beademingsbuisje uit haar mond. Hij hielp haar met ademen.
Er stonden nu meerdere verpleegsters om het bed heen. Dit deden ze om ervoor te zorgen dat de patiënt haar snoertjes niet zou lostrekken, nu ze iets meer bij bewustzijn was.
Hij keek niet eens toen hij het buisje weer aan een van hen teruggaf.
De vrouw in het bed begon te kuchen. Ze haalde haar neus op en deed haar ogen open. Ze bewoog met haar mond, maar er kwam geen geluid uit. Daarna deed een zuster een rietje in haar mond, zodat ze wat water kon drinken.
„Kun je ons vertellen wat je naam is?“ vroeg Tom zachtjes. Hij scheen met zijn penlampje in haar ogen om haar pupilverwijding te controleren. „Weet je waar je bent?“
Zijn telefoon ging opnieuw af. De vrouw keek naar hem op met haar grote lichtbruine ogen. Hij trok een boos gezicht terwijl hij de telefoon toch maar opnam. Het was zijn speciale nummer voor nood, dus hij moest wel.
„Ik ben druk, ik bel je later wel,“ snauwde hij snel in de hoorn.
„Dokter Layton, de politie is onderweg. Het gaat over uw patiënt, Jane Doe 14562. We weten wie ze is,“ schreeuwde de beller haast door de telefoon.
„Wat?“ Zijn ogen gleden direct weer naar het knappe meisje in het bed. Ze had donker haar. „Vertel?“
„Ze leggen het je alles wel uit als ze er zijn. Ik weet alleen dat we haar echt niet alleen mogen laten. Nog een keer, ze mag absoluut niet alleen gelaten worden.“
„Prima,“ mopperde hij, terwijl hij naar haar onschuldige gezicht keek. Hij legde de telefoon weg. Hij vroeg zich echt af wat voor verschrikkelijks zij gedaan kon hebben.
Haar lippen gingen uit elkaar zodra het rietje uit haar mond was. Haar ogen dwaalden niet van hem af.
„Kun je me horen?“ probeerde hij nog een keer. „Wat is je naam? Weet je toevallig de datum van vandaag?“
Ze maakte haar lippen nat met haar tong. Daarna fluisterde ze met een krakerige stem: „Je moet wel een engel zijn, want je bent zo lekker!“
