De Oblivionserie Boek 3: Onverwacht
Auteur
Lumi Daoi
Lezers
17,8K
Hoofdstukken
34
Melody’s wereld draait om haar dochter, niet om backstage chaos of wilde gitaarsolo's. Ze heeft liefdesverdriet afgezworen, maar het lot heeft zijn eigen playlist. Wanneer Jay, de rockster die voor zijn muziek leeft, Melody en haar kleine meid ontmoet, verandert alles. De spotlight vervaagt en een zachter ritme neemt het over—een ritme vol gelach, late gesprekken en tweede kansen die te mooi lijken om waar te zijn. Maar roem is luidruchtig, en liefde heeft rust nodig om te groeien. Terwijl het gefluister toeneemt en de schijnwerpers feller worden, zullen ze moeten vechten voor de melodie die ze samen hebben gevonden. Want soms worden de mooiste liedjes niet geschreven—ze ontstaan gewoon.
Hoofdstuk 1: De openingsnoot
MELODY
Ik dacht dat mijn leven was veranderd op de dag dat ik er op mijn zestiende achter kwam dat ik zwanger was. Mijn ouders waren enorm teleurgesteld in me. Ik was de hardwerkende tiener die zogenaamd haar verstand op de juiste plek had, het meisje dat plannen had, dat een goede toekomst tegemoet ging.
Ik had mijn toekomst helemaal uitgestippeld: de middelbare school afronden, daarna studeren, het soort stabiele leven leiden waar ze trots op zouden zijn.
Maar het lot gaf niets om plannen. Het lot lachte erom. En het lot had een gemene grijns op de avond dat ik besloot om, voor één keer in mijn zorgvuldig gecontroleerde tienerleven, mijn eigen regels te breken en naar het zomerfeest van Bobby Tate te gaan.
Ik had thuis moeten blijven. Ik had moeten blijven doen alsof ik hem niet opmerkte, alsof ik niet wegdroomde bij de jongen die elk ander meisje op school wilde en waar elke jongen stiekem jaloers op was. Carson Michaels.
Hij hoorde mijn naam niet te weten. Hij hoorde niet tegen het kluisje naast het mijne te leunen, naar me te grijnzen alsof hij op dit moment had gewacht, en te vragen: „Hé, Melody, heb je al plannen voor dit weekend?“
De wereld had op dat moment moeten stilstaan. Maar dat gebeurde niet.
Die ene vraag, zijn bruine ogen die over me heen gleden alsof ik meer waard was dan mijn stille hoekjes en mijn goede cijfers, stak een lont aan waarvan ik niet eens wist dat die in me bestond. Tegen elke alarmbel in mijn hoofd in, tegen het trillen van mijn knieën en de stem die vlucht fluisterde, zei ik ja.
De ene ja leidde tot de andere. Ja tegen zijn hand die over mijn heup gleed, ja tegen zijn lippen die zachtjes over mijn nek streken, ja tegen Bobby's huis, vol met muziek, drank en rook. Ja tegen de manier waarop hij me de schaduw in trok en fluisterde alsof ik al van hem was.
De nacht ging te snel voorbij, de alcohol vertroebelde mijn oordeel en lust smoorde mijn angst. Voor ik het wist, was mijn jurk gekreukt, mijn lippenstift uitgesmeerd, mijn hart gestolen en mijn toekomst herschreven door één roekeloze, onomkeerbare beslissing.
Ik had nooit gepland om het meisje met het geheim te zijn. Het meisje dat door gefluisterde roddels in de gangen werd achtervolgd. Het meisje dat weken later voor een spiegel stond, met trillende handen geklemd om een zwangerschapstest.
Carson Michaels gaf me één nacht. Die nacht gaf me alles en tegelijkertijd helemaal niets.
Het gaf me Poppy.
Mijn dochter.
Mijn hele wereld.
De reden waarvoor ik sindsdien elke dag vecht.
En het bezorgde me littekens die ik nog altijd probeer te verbergen.
Nu zijn we vijf jaar verder, en hier was ik dan. Eenentwintig jaar oud, een alleenstaande moeder die van salarisstrook naar salarisstrook leefde en haar best deed om haar dochter op te voeden in een wereld die het me nooit makkelijk had gemaakt. Het leven was niet wat ik had gepland, maar het was van ons, en daar hield ik me aan vast.
De nachten vol spijt over wat er op de middelbare school was gebeurd, waren met de tijd vervaagd, maar ze fluisterden nog steeds in mijn achterhoofd. Carson Michaels had Poppy ontkend vanaf het moment dat ik het hem vertelde. Zelfs toen het DNA het bewees, noemde hij me nog steeds een leugenaar.
Hij zorgde ervoor dat iedereen ook zijn versie van het verhaal geloofde. En uiteindelijk liep hij ongedeerd weg, terwijl ik achterbleef met de nasleep, bestempeld als de slet van de school, verstoten door mijn ouders en gedwongen om in één klap volwassen te worden.
Maar ik had geen spijt van haar. Van haar zou ik nooit spijt krijgen.
Poppy was het beste wat me ooit was overkomen. Zij was mijn reden om te leven. Mijn lichtpuntje in alle duisternis.
We hadden onze kleine routines: verkleedmiddagen, koekjes bakken, en onze favoriete nummers van Oblivion keihard aanzetten alsof we de sterren van onze eigen show waren. Mijn wereld voelde misschien klein, maar met haar vrolijke lach erin was het genoeg.
Het belletje boven de deur van het eetcafé rinkelde. Ik balanceerde een koffiepot in mijn ene hand en zwaaide naar de deur zonder te kijken. „Ik kom zo bij je, lieverd.“
Toen ik eindelijk met mijn notitieblokje bij het nieuwe tafeltje aankwam, zei ik automatisch: „Wat mag het zijn?“
„Koffie. Een dubbele cheeseburger met dirty fries. Een Millionaire shake. En kippenvleugels.“
Ik krabbelde het op zonder echt op te kijken, maar toen ik dat wel deed, haperde mijn hart. Blake Johnson. De drummer van Oblivion. Hij zat hier gewoon bij Fran's alsof het zomaar een goedkope eettent was.
Hij leunde achterover en tikte op zijn telefoon totdat deze net één keer te vaak trilde, waarna hij hem vloekend uitzette. Ik hield een lach in en leverde mijn bestelbonnetje in voordat ik betrapt kon worden op staren.
Tegen de tijd dat zijn eten klaar was, had ik mezelf ervan overtuigd om rustig te blijven. Ik zette de borden voor hem neer, gaf hem mijn vaste glimlach en liet hem met rust.
Pas later, toen Poppy na school vrolijk binnenhuppelde en hem zag zitten, liep alles uit de hand.
„Mama!“ gilde ze, terwijl ze enthousiast aan mijn schort trok. „Mama, dat is Blake! Van Oblivion!“
Ik struikelde bijna over mijn eigen voeten. „Liefje, wees eens stil...“
Maar Blake glimlachte al. Hij hurkte neer tot haar ooghoogte en keek haar vriendelijk aan. „Kijk eens aan, iemand weet wie ik ben. Hoe heet je, lieverd?“
„Poppy,“ zei ze met een trotse stem.
„Dat is een erg mooie naam voor een mooi meisje. Vind je onze muziek leuk?“
Ze knikte zo snel dat ik bang was dat ze nekpijn zou krijgen. „Jay is mijn favoriet. Hij kan het allerbeste zingen!“
Blake's lach deed het hele zitje trillen. Hij gaf me een knipoog en draaide zich toen weer naar mijn dochter toe. „En je haalde me niet eens in de war met mijn broer, dat is voor het eerst.“ Hij knipoogde naar mij. „Wil je een keer naar een optreden komen? Backstage komen om de hele band te ontmoeten?“
Poppy hapte hoorbaar naar adem. „Mama, alsjeblieft!“
Blake schreef zijn telefoonnummer op een servetje. Hij gaf het aan mij alsof het de normaalste zaak van de wereld was. „Denk er maar over na. Je bent tot niets verplicht.“
Kort daarna vertrok hij. Hij legde wat geld op tafel en liep weg zonder op zijn wisselgeld te wachten.
Ik staarde de rest van mijn dienst naar dat servetje. Tegen de tijd dat we naar huis liepen, met Poppy die zachtjes haar favoriete refrein neuriede, brandde het nog steeds een gat in mijn zak.
Toen ze die avond eindelijk in slaap viel, zat ik aan tafel met mijn telefoon in de ene hand en het servetje in de andere. Mijn hartslag raasde. Mijn hoofd schreeuwde dat ik het niet moest doen.
Maar ik deed het toch.
Melody
Hé Blake, dit is Melody van het eetcafé. Ik wilde even vragen of je dat aanbod serieus meende. Zo niet, geen probleem. Zo ja... misschien wel.
Ik drukte op verzenden voordat ik niet meer durfde.
En op dat moment laaide het gevoel dat ik vijf jaar lang had weggestopt in één klap weer op.
