Onze liefde is als werpen in het duister
Auteur
Haley Tew
Lezers
119K
Hoofdstukken
23
Veronica “Ronnie” James probeert haar schoolwerk, haar jongere broertjes en zusjes en haar passie voor fotografie te combineren wanneer Ross Foster – de arrogante atleet die ze niet kan uitstaan – haar na een riskante weddenschap dwingt hem bijles te geven. Hun vete verandert in een ongemakkelijke samenwerking die hen steeds weer bij elkaar brengt, van de bibliotheek tot aan de zijlijn van het voetbalveld. Terwijl een lieve nieuwe vlam in haar leven verschijnt, moet Ronnie uitzoeken wie er oprecht is… en waarom Ross haar maar niet wil laten gaan.
Hoofdstuk 1: Kruispunt
„Ronnie, wakker worden!“ De stem van mijn moeder sneed door de koude lucht en galmde vanuit de keuken beneden als een wekker die ik nooit had gezet.
Kreunend sloeg ik mijn warme dekens terug, waar ik meteen spijt van had toen de kou van weer een oneindige herfst in Ohio me omhelsde. Het was oktober in Canton, wat betekende: yup, het begon ijskoud te worden.
Dit was elke schoolochtend: mam schreeuwde. Ik deed alsof ik al wakker was. Ik pakte de eerste outfit die ik zag. Herhalen tot mijn diploma-uitreiking.
Ik strompelde de trap af, mijn hoodie half aan, mijn haar een puinhoop, en werd begroet door de vertrouwde geur van koffie en papa's dagelijkse routine.
„Goedemorgen, kampioen,“ zei pap vanachter zijn krant, terwijl hij uit zijn mok nipte als een reliek uit een vorig leven.
Hij zat aan de ontbijttafel in zijn gebruikelijke uniform: een marineblauwe polo, een kaki broek en gepoetste zwarte schoenen—bankmanager-chic. Zijn donkere haar begon zilver te worden, en reken maar dat ik hem daar bij elke gelegenheid aan herinnerde.
„Je weet dat je dat op je telefoon kunt lezen, toch?“ mompelde ik, terwijl ik een energiedrankje uit de koelkast pakte.
„Zeker,“ zei hij, terwijl hij zijn krant liet zakken. „Maar er gaat niets boven het gevoel van echt papier tussen je vingers.“
Ik rolde met mijn ogen. „Oké, opa Gutenberg.“
Hij grinnikte onverstoorbaar, en ik liep naar mam aan het aanrecht, haar bril op het puntje van haar neus terwijl ze door bestellingen klikte voor „Maggie’s Shirts“—haar eigen T-shirtbedrijf. Ze kon in één dag alles maken, van een verjaardagsshirt tot een complete kledinglijn voor een vrijgezellenfeest. Eerlijk gezegd was ze een soort superheld.
„Wat is de bestelling vandaag?“ vroeg ik, terwijl ik met de ene hand haar schouders masseerde en met de andere van mijn drankje nipte.
„Sportshirts. Grote familietrip naar Disney. Ik kom om in het werk,“ zei ze zonder op te kijken. „Zou jij Parker en Avery na school naar het park kunnen brengen? Bonnie heeft afgezegd.“
Daar kwamen de puppyogen. Een klassieke mam-actie.
Ik zuchtte theatraal, maar wist al dat ik toegaf. „Ja, oké. Ik doe het wel.“
Ze kuste mijn hand. „Je bent een schat. Dank je, lieverd.“
En zomaar werd ik gepromoveerd van grote zus tot parttime chauffeur.
„Parker! Avery! Laten we gaan!“ riep ik.
Maak kennis met de chaos-tweeling. Ze waren twee-eiig, maar leken op de een of andere manier meer op elkaar dan de meeste eeneiige tweelingen. Parkers haar zat in zijn gebruikelijke stekels gelijmd, omdat hij zwoer dat dit indruk maakte op meisjes. Avery droeg een sprankelende jurk alsof ze naar een gala ging in plaats van naar groep vijf.
Parker sprong nog net niet op de achterbank van mijn Tahoe, Rider, zoals ik hem liefkozend noemde. Avery daarentegen deed haar gordel om als de verantwoordelijke tweelingzus die ze speelde te zijn.
„Je ziet er chic uit, Parker,“ plaagde ik, terwijl ik op de bestuurdersstoel gleed en mijn rugzak op de bijrijdersstoel gooide. „Grote dag?“
Hij werd rood. „Rylee ziet me misschien.“
Avery begon kusgeluiden te maken. Ik spuugde mijn drankje nog net niet uit en hield het stuur steviger vast.
***
Canton Elementary lag op twee minuten van de middelbare school. Voordelen van wonen in een dorp dat zo klein is dat als je niest, iemand aan de andere kant van het dorp 'gezondheid' zegt.
Na het afzetten ging ik naar mijn school-slash-tweede-thuis-slash-gevangenis: Canton High.
Elle Jenkins, mijn beste vriendin sinds de luiers, zwaaide met beide armen in de lucht alsof ze het verkeer op de parkeerplaats probeerde te stoppen.
„Ho, ho! Rij langzamer!“ riep ze.
Ik rolde met mijn ogen, gewend aan haar tactieken, en parkeerde op mijn plek—dezelfde waar ik al parkeerde sinds we ons rijbewijs kregen. Traditie.
Elle was praktisch een wandelende glowstick. Schouderlang blond haar, sprankelende blauwe ogen, sproeten die dansten op haar wangen. Volledige Disney-prinses-energie. Natuurlijk had ze elke jongen in een straal van tien kilometer in haar macht.
„Je zou denken dat bijna aangereden worden door een auto je wel zou leren om niet midden op de weg te gaan staan,“ mompelde ik terwijl ik uitstapte.
„Gevaar is mijn tweede naam,“ zei ze, terwijl ze een rondje draaide. „Elle Gevaar Jenkins.“
„Heb je je levitatie-project voor fotografie afgemaakt?“ vroeg ik terwijl we naar binnen liepen.
Ze bevroor halverwege haar draai. „Wacht... welk project?“
Ik kreunde. „Je hebt twee weken de tijd gehad.“
Ze haalde haar schouders op. „Blond momentje.“
Ik was niet eens boos. Gewoon onder de indruk van de consistentie.
***
De scheikundeles was de gebruikelijke cirkel van de hel totdat de deur openvloog.
KJ en Ross kwamen binnenwandelen, tien minuten te laat en kletsnat van het zweet van de ochtendtraining, nam ik aan. Sommige meiden giechelden. Ik keek boos.
„Welkom, KJ en Ross,“ zei meneer Truman met een wanhopige zucht.
KJ liet zijn buurjongen-glimlach zien. Ross grijnsde alleen maar.
Ross Foster: het goudhaantje van de school. Ster in letterlijk elke sport, toekomstige D1-atleet, wandelende egotrip. De enige rode vlag die groter was dan zijn haar, was zijn persoonlijkheid.
Zijn zweet druppelde op de vloer. Gadver. Als ik zo te laat zou komen, zou ik nablijven. Als Ross het deed? De docenten overhandigden hem nog net geen trofee. Ik haatte hem al sinds de kleuterschool, en niet op de schattige romantische komedie-manier.
Nee. Ik bedoelde oprechte, ik-hoop-dat-hij-in-een-zinkgat-valt-haat. Vooral nadat hij me Dorky Ronnie had genoemd voor de hele school tijdens een prijsuitreiking.
Ja, ik herinnerde het me. Ja, ik was nog steeds bitter. Nee, ik ging het niet loslaten.
***
„Alsjeblieft?“ smeekte Elle tijdens de lunch, terwijl ze haar fotografieproject in mijn handen duwde.
Ik zuchtte en nam een hap van mijn boterham met pindakaas en jam, de enige boterham die ik wist hoe ik moest maken. „Ben je het weer vergeten?“
Ze grijnsde. „Maar jij bent er zo goed in!“
Ik hielp haar. Natuurlijk. Zoals ik altijd deed.
KJ kwam aan, kuste Elle op de wang, knikte naar mij, en plofte naast haar neer als een golden retriever. Hij was charmant, lief, en veel te goed voor de vriendschap met Ross.
„Komen jullie vrijdag naar de football-wedstrijd?“ vroeg hij.
Ik staarde hem aan alsof hij in tongen sprak. „Welke wedstrijd?“
Elle dekte me in. „We zijn erbij! Jullie grootste fans!“
Ik rolde met mijn ogen, gooide mijn afval weg, en voegde in gedachten 'highschool football' toe aan de groeiende lijst met dingen waar ik niet om had gevraagd.
***
Na school haalde ik de tweeling op. Parker straalde.
„Ze merkte me op! Rylee zag mijn outfit!“
Avery gilde over de schommels toen we het park naderden, haar armen uitgestrekt alsof ze de lucht kon knuffelen.
Maar toen...
„Meld je aan voor Baseball-Ready!“ riep een stem.
Ik kende die stem. Ik werd nog liever verscheurd door eenden.
Parker sprintte naar het kraampje alsof het Disneyland was. En daar stond hij—Ross freaking Foster, in een rode polo en honkbalpet, beheerder van een klaptafel alsof het park van hem was.
„Hé daar, kleine man,“ zei hij, terwijl hij naar Parker glimlachte. „Wil je meedoen met Baseball-Ready?“
Ik bleef achter, met mijn armen over elkaar en mijn ogen op de flyer.
„Oh, Ronnie. Ik had je daar niet gezien,“ zei Ross met geveinsde verbazing en druipend van het sarcasme.
Ik keek hem niet eens aan. „Waar gaat het programma over?“
„Gewoon een kleinigheidje om jongens van zijn leeftijd te helpen vaardigheden te ontwikkelen. Het bouwt zelfvertrouwen op,“ zei hij. Vervolgens voegde hij er grijnzend aan toe: „Misschien helpt het jou zelfs wel met je oog-handcoördinatie.“
Ik wierp hem een vernietigende blik toe. „Hilarisch. Val je iedereen lastig of alleen de mensen die je al haat sinds de kleuterschool?“
Zijn grijns werd breder. „Ah, je hebt het onthouden.“
Ik draaide me om, met de tweeling in mijn kielzog.
„Wacht, nerd! Vergeet je mijn wiskundehuiswerk niet?“ riep hij me na.
Ik draaide me niet om. Ik stak alleen mijn hand op, met mijn middelvinger stevig in de lucht—maar alleen metaforisch. Want Ross Foster was misschien het goudhaantje van de school. Maar voor mij? Hij was de vonk die elk vuur aanstak dat ik van plan was af te laten branden.
