Business Casual
Auteur
Daphne Anders
Lezers
18.3K
Hoofdstukken
33
Addison Parker heeft Noah Carson in acht jaar niet gezien. Ooit was hij de beste vriend van haar oudere broer Caleb – die acht jaar ouder is dan zij – en de jongen op wie ze stiekem verliefd was. Nu is Noah een meedogenloze tech-miljardair met een wereldwijd imperium en het zelfvertrouwen dat daarbij hoort.
Wanneer ze elkaar onverwachts weer tegenkomen tijdens een werkevenement, is de chemie tussen hen onmogelijk te negeren. Terwijl ze beginnen samen te werken, komen oude gevoelens weer naar boven en begint de grens tussen zaken en plezier te vervagen.
Waar Noah is, ligt verleiding altijd op de loer. Addison moet beslissen of ze de man die ze nooit echt is vergeten kan weerstaan – of dat ze alles riskeert om te zien waar de vonk hen brengt.
Hoofdstuk 1: Een bekende vreemde
ADDISON
De grijns van de barman vertelde me precies wat hij dacht dat ik hier kwam doen.
„Goedenavond“, zei hij vrolijk, terwijl hij me van top tot teen bekeek, waarschijnlijk iets langer dan nodig was. „Wat gaan we drinken vanavond, schoonheid?“
Normaal zou ik daarvan walgen, maar vanavond vond ik de flauwe opmerkingen wel leuk, zeker van een man die er zo goed uitzag.
Hij keek naar me op met zijn gladde, gitzwarte haar, en ik vergat hoe ik Engels moest spreken.
Dit was precies de afleiding die ik nu nodig had. Een knappe man die een groot glas bruisende champagne voor me inschonk en me met zijn ogen uitkleedde — dat was precies wat ik wilde.
„Een glas champagne, tot de rand gevuld“, zei ik met een lach op mijn lippen. Mijn glimlach toonde spanning, maar ook opluchting, terwijl ik in zijn ogen keek.
Hij schonk het glas zonder moeite in en keek me stiekem aan terwijl hij dat deed, waardoor ik moest blozen. Het glas tikte op de bar toen hij het neerzette, en hij wachtte tot ik het pakte.
„Dank je“, zuchtte ik, terwijl ik het glas naar mijn mond bracht en een grote slok nam.
Hij trok verbaasd een wenkbrauw op. „Nu al een zware avond?“
„Je hebt geen idee“, lachte ik zenuwachtig, terwijl ik de zenuwen weer voelde opkomen in mijn buik. „Ik had gewoon heel, heel erg behoefte aan een drankje.“
„Ja, ik kan me voorstellen dat dit soort feestjes best saai zijn, vooral als je niemand kent“, antwoordde hij.
Was het zo duidelijk dat ik nieuw was in dit vak? Kwam het door mijn jurk, of doordat ik zo bang uit mijn ogen keek?
„Is het zo duidelijk?“ vroeg ik lachend.
„Ja.“ Hij haalde zijn schouders op en maakte een glas schoon met een theedoek. „Ik bedoel, je lijkt me niet echt het type meisje dat op oude mannen valt, maar ieder zijn ding, toch?“ Hij grinnikte terwijl hij dat zei.
Wat bedoelde hij met... „valt op oude mannen?“
Ik fronste mijn wenkbrauwen. „Ik bedoel, de techwereld is groot en er zitten vast nog veel oude mannen in, maar het verandert nu, weet je. Er doen nu meer mensen mee dan alleen oude mannen.“
„Daar lijkt het niet echt op“, mompelde hij, terwijl hij de kamer rondkeek.
En ik denk dat hij gelijk had, zeker als we naar de zaal keken. Er stonden op dit moment alleen maar oude mannen. Er was amper afwisseling in de kamer — een paar vrouwen, een paar mensen met een andere achtergrond, die me een stuk leuker leken om mee te praten dan die oude, witte mannen.
„Ik denk dat je gelijk hebt“, zuchtte ik, terwijl ik nog een slok champagne nam en het glas bijna leeg dronk.
„Met wie ben je hier?“ vroeg hij.
Toen begreep ik het. Ik begreep het eindelijk verdomme.
Hij had het niet over „oude witte mannen“ in de zin dat ze over het algemeen nog steeds sterk vertegenwoordigd waren in de tech — hij wilde weten met welke oude witte man ik hier was gekomen.
Hij dacht niet dat ik een zakenvrouw was. Hij dacht dat ik iemands date was.
God, ik haat mannen.
Ik kon niet geloven dat dit echt gebeurde. Ik kon niet geloven dat de knappe barman, degene naar wie ik zat te staren en die ik zelfs overwoog mee naar huis te nemen, werkelijk niet kon bevatten dat ik slim genoeg was om in de tech te werken.
Ik kneep mijn lippen strak op elkaar en overwoog mijn mond te houden voordat ik sprak, maar ik besloot het niet te doen. Ik wilde niet stil zijn. Ik wilde gehoord worden.
„Nou, het lijkt erop dat je al een mening hebt over de vrouwen hier, en ook over mij.“ Mijn woorden klonken ijskoud.
Hij opende zijn mond om ertegenin te gaan, maar ik stopte hem. Ik wilde niet dat hij iets zou zeggen dat nog erger was. Ik wilde geen woord meer horen.
Als je het nog niet gemerkt had: ik kon theatraal en trots zijn, maar aan het eind van de dag was ik net als elke andere vrouw die het zat was om niet gerespecteerd te worden en gekneed te worden in wat de maatschappij van me wilde: stil, meegaand en lief. Ik was trots op mezelf om wie ik was: schaamteloos mezelf tot op het bot.
„Ik heb eigenlijk mijn eigen startup. Ik weet dat het moeilijk te geloven is, omdat ik een vrouw ben en zo“, snoof ik.
„Zo bedoelde ik het niet“, verdedigde hij zich, terwijl zijn schouders naar voren zakten. „Ik dacht gewoon dat je de date van iemand was.“
„Dat dacht je zeker“, antwoordde ik, terwijl ik het lege glas champagne iets te agressief op de bar zette.
Hij gaf me de verslagen blik die een man in zijn ogen heeft wanneer hij zich schaamt, en ik had me misschien slecht moeten voelen dat ik hem liet sidderen en spijt liet hebben van zijn woorden, maar dat deed ik niet. Ik denk dat ons in de maatschappij vaak wordt geleerd om onszelf kleiner, vergevingsgezinder en zelfs meegaander te maken — speciaal voor mannen.
Op dat moment besloot ik hoe deze avond zou verlopen. Ik zou niet verlegen zijn, ik zou me niet op de verkeerde plek voelen, ik zou niet onzeker zijn. Ik zou de vrouw zijn die ik vanavond voor me zag: zelfverzekerd, elegant en interessant.
Maar toen ik me snel op mijn hakken omdraaide en een nieuw glas champagne van het zilveren dienblad van een passerende ober pakte, botste ik recht tegen een bonk spieren aan, waardoor ik mijn drankje over zijn perfect op maat gemaakte smoking morste.
