Vergeet het Verleden
Auteur
Elise C. Davies
Lezers
97,0K
Hoofdstukken
58
Elsbeth ontwaakt zonder herinneringen bij een vreemdeling die volhoudt dat hij de enige is die ze kan vertrouwen. Erich, scherp van tong en getekend door zijn verleden, denkt dat hij door haar verloren herinneringen te gebruiken zijn hart kan beschermen. Maar dat plan valt in duigen zodra de vonk tussen hen zich niet langer laat negeren. Ze daagt hem uit, verzacht hem, en zorgt ervoor dat hij naar meer verlangt dan zijn eigen verdedigingsmuren toelaten. Terwijl haar verleden dichterbij kruipt en zijn schuldgevoel zwaarder wordt, verandert hun band in iets dat geen van beiden een naam kan geven zonder een beetje angst—en een enorme verleiding—te voelen. Nu moet Elsbeth ontdekken wie ze was, terwijl Erich moet beslissen wie hij bereid is te worden als hij haar bij zich wil houden.
Hoofdstuk 1
„Verdomde kutvrouwen!“ riep de man woedend, zijn stem gespannen en zijn lichaam strak aangespannen. Hij keek omhoog naar de hemel. „Waarom heb je überhaupt moeite gedaan? Ze zijn waardeloos!“
Alsof God zelf antwoord gaf, werd een donkere, wervelende wolk boven hem groter. De wind stak op en kwam met een beangstigende kracht vanaf het oceaanoppervlak, waardoor de lange zwarte mantel van de man strak achter zijn sterke lichaam wapperde.
Een onheilspellende bliksemschicht knetterde door de lucht en doorkruiste de hele lengte van de nachtelijke hemel.
Erich Richter bleef stevig staan, zijn grote vuisten gebald langs zijn zij en zijn leren laarzen diep in het zand van het strand waar hij overheen ijsbeerde. Er hing een dreigende aura om de man, een vastberaden trek om zijn wenkbrauwen en mond.
„Wat heb ik gedaan om zulke vijandigheid op te roepen? Heb ik niet al genoeg aan mijn hoofd?“ De tirade ging onverminderd door. Erich deed een stap en keek zijn vijand recht in de ogen. Het maakte niet uit dat de godheid die hij uitschold hem als een minuscuul insect kon pletten als hij dat wilde.
„Ik heb geprobeerd alles te doen wat ik kon om aan mijn verantwoordelijkheden te voldoen.“ De geest van de man zat vol onrust en strijd. „Zelfs tegen mijn eigen wensen en behoeften in. Dat weet je!“
Nog een briljante lichtflits schoot door de lucht, zich buigend in honderden unieke patronen, terwijl de intensiteit ervan het water leek te verschroeien.
Erich negeerde de waarschuwingen, wetende dat hij godslastering pleegde. Hij was geen religieuze man, maar wel een erg spirituele man. Op dat moment kon het hem niets schelen.
„Wat wil je nog meer van me!“
Zijn hart raasde tegen het onrecht dat het leven kon uitdelen. Een krachtige windvlaag vanaf de oceaan duwde de man hard naar achteren, waardoor hij struikelde en zijn evenwicht verloor. Hij viel hard neer in het warme zand.
Grof vloekend draaide hij zich om met de bedoeling op te staan, maar iets trok zijn aandacht. Een lichte beweging in zijn ooghoek deed zijn hoofd snel naar rechts draaien.
Erich knipperde met zijn ogen, onzeker of hij ze kon vertrouwen, want de bliksem had zijn zicht parten gespeeld. Een klein silhouet lag uitgestrekt onderaan de hoge klif waarnaast hij knielde.
De man staarde en kon niet geloven wat hij zag.
Hij keek haastig om zich heen op deze afgelegen plek, want het zeegras was hoog, en zijn eerste instinct vertelde hem dat dit misschien een soort valstrik was.
Hij pakte zijn wandelstok, die uit zijn handen was gevallen toen hij in het zand neerkwam. De stok bevatte een vlijmscherp mes. De man droeg altijd een percussiepistool bij zich, maar de stilte hield aan.
Zijn nieuwsgierigheid won het, dus hij naderde langzaam. De vrouw was tenger; haar albasten huid leek bijna doorzichtig in de waas van de volle maan. Erich bukte zich en zijn knie maakte een deuk in het zand naast haar tengere gedaante.
Haar kleding, die duidelijk van mindere kwaliteit was, was vies en bevlekt. Ze droeg een ruw geweven wollen rok in een donkere kleur. De zoom van haar witte hemd lag willekeurig over een goed gevormde dij, maar haar kousen bedekten wat fatsoen vereiste.
Toen hij de lange blonde lokken uit haar gezicht streek, kwamen er bloederige schrammen en een gezwollen rechter slaap tevoorschijn. Er ontsnapte een zacht gekreun uit haar keel.
Haar kleding was vochtig, net als haar haar. Er was vanochtend een lichte regen gevallen. Had ze hier al die tijd gelegen?
Terwijl hij de klif boven hen bestudeerde, vroeg hij zich af waarom niemand haar te hulp was geschoten. Ze lag vol in het zicht vanaf de heuvelrug daarboven.
Misschien heeft iemand haar wel naar beneden geduwd.
Om de een of andere vreemde reden lachte hij hol, en fronste toen donker. Wat de fuck was dat?
Deze vrouw was Tessa niet. Moest hij nu alle vrouwen veroordelen op de domheid van één?
Ach, verdomme, waarom niet? De gedachte verzachtte. Hij wimpelde het met een glimlach weg.
De man schudde die onbelangrijke gedachten van zich af.
Hij leunde peinzend achterover. „En wat moet ik hiermee?“ Hij spreidde zijn handen uit over de puinhoop voor hem. „Ze is een volslagen vreemde voor me!“ Zijn woede keerde terug. „Waarom heb je me op dit punt gebracht? Nu moet ik mijn leven nog verder onderbreken voor een van jouw humanitaire opwellingen.“
De stilte hield aan met niets anders dan het geritsel van het gras en het suizen van de wind.
Erich boog zijn hoofd. „Geef me wat rust, kan dat niet?“ mompelde hij neerslachtig. „Dat zweer ik je. Ik zit op mijn breekpunt. Ik heb het gehad! Ik wil niets meer!“ schreeuwde hij zijn vastberadenheid uit.
Stilte antwoordde terug. De man wreef met vermoeide handen over zijn gezicht en schudde bedroefd zijn hoofd.
„Je luistert nooit.“ Hij zuchtte vermoeid, maar tilde het kleine lichaam op zijn schouder en liep via het kronkelende paadje terug naar waar hij vandaan kwam. „Ik weet niet eens waarom ik de moeite neem om te geloven in zoiets onmogelijks als jij blijkt te zijn.“
Haar gewicht, hoewel helemaal niet zwaar, maakte hem ontzettend pissig. Dat hij zich überhaupt druk moest maken in zijn huidige stemming?
„Dit kan mij niet overkomen.“ Hij klemde zijn tanden op elkaar en sloot zijn ogen voor de realiteit van zijn nieuwe situatie. „Het kan gewoon... niet.“
***
Twintig minuten later stapte Erich door de deur van zijn huisje en legde zijn last op de kleine divan. De enorme conditie van de man voorkwam dat hij buiten adem was of zwaar ademde.
Hij staarde somber neer op het rustige gezicht, liep toen naar de open haard en wakkerde de sintels aan tot een vuur. Binnen enkele minuten was de kamer warm en gastvrij.
Terwijl hij de fluitketel op het vuur zette, begon de man de spullen te verzamelen die hij nodig had, met een constante frons op zijn mannelijke gezicht. Hij mompelde neerslachtig in zichzelf en vloekte over zijn lot in het leven, simpelweg omdat hij zich daar op de een of andere manier beter door voelde.
Minuten later was hij bezig met het wegwassen van het bloed, het beoordelen van de schade en het inschatten van de hersteltijd voordat hij dit probleem kon overdragen aan iemand die meer capabel en bereid was. Hij kleedde haar langzaam en uiterst zorgvuldig uit, want natte kleding betekende dat ze haar dood kon vatten als ze niet onmiddellijk werd opgewarmd en ingepakt.
Hij was mannelijk genoeg, zelfs in zijn huidige stemming en gemoedstoestand, om op te merken hoe vol en prachtig haar borsten waren. Bleek wit vlees met amberkleurige tepels, die nu gerimpeld waren door de kou en er nogal verleidelijk uitzagen om naar te kijken.
De man rolde met zijn ogen, pissig dat ze hem überhaupt was opgevallen. Hij had per slot van rekening al vaker vrouwen uitgekleed. Dit was niet iets wat hem zou moeten opwinden of prikkelen.
Dit was louter een noodzaak.
Als haar ziekte verergerde, zou haar hersteltijd toenemen, wat het laatste was dat hij wilde.
Hij legde haar hemd opzij en gooide ook snel haar blauwe schort weg. Haar heupen waren slank, haar buik plat en strak. Haar benen en kuiten leken wel gebeeldhouwd.
Het uittrekken van haar onderbroek onthulde een licht plukje zacht dons tussen haar benen. Haar schaamstreek vertoonde een lichte zwelling en pofferigheid rond de roze lippen.
Erich verlegde zijn aandacht elders, nog bozer dat hij als man bleek te reageren. Hij wees dergelijke gevoelens onmiddellijk af en blies geërgerd zijn adem uit.
Haar kousen zaten los, te groot voor een vrouw van haar formaat, dus ze gleden moeiteloos af. Hij zette haar laarzen bij het vuur. Haar voeten waren belachelijk klein en koud als ijs.
Hij trok die kleine voetjes een paar van zijn wollen sokken aan en wreef er met een stevige massage weer wat leven in. De vrouw stribbelde tegen en kreunde zachtjes.
Donkere blauwe plekken en lelijke sneden suggereerden dat stenen of doornstruiken haar huid hadden opengehaald.
Ze rilde zichtbaar, dus hij dekte haar toe met een zachte bontplaid. In zijn gedachten bedacht hij redenen hoe ze in zo'n netelige situatie terecht was gekomen.
Maakte het überhaupt uit? Hij kon haar misschien wel in een dag of twee weer op de been hebben. Ze werd al warm; hij zou haar binnenkort wat bouillon geven, wat water.
Dan zou het voorbij zijn.
De man zat in de stille kamer, reflecterend op dit en dat, zoals zijn gewoonte de laatste tijd was. Hij staarde somber naar de gewonde vrouw in het enorme bed, zich afvragend of hij het erop moest wagen om naar het dorp te rijden om een arts te halen.
Erich wist wel het een en ander van medische zaken. Tijdens zijn tijd in het regiment had hij sommige wonden leren hechten, schoonmaken en desinfecteren. Elke fatsoenlijke soldaat wist dat soort basisdingen.
Het leek erop dat deze vrouw slechts één ernstige verwonding had.
Hij stond op om een kop thee voor zichzelf te halen. Hij deed natuurlijk wat sterke drank in de milde melange. Het was verkwikkend, wat zijn hoofd helder maakte.
Haar alleen laten zat hem echter niet lekker. Helemaal niet.
Ze had koorts en wisselde af tussen rillingen en een rood aanlopend gezicht.
Het zou een lange nacht worden. De man wreef met zijn handen over zijn gezicht en schudde de neerslachtigheid uit zijn hoofd.
Hij voelde een soort vijandigheid tegenover deze jonge vrouw die hij eigenlijk niet eens kende.
Daar was een reden voor...
Tessa had hem met haar leugens tegen vrouwen in het algemeen opgezet. Haar vermeende intellect, een bedachte en geoefende techniek om mannen aan te trekken, was ook een leugen geweest.
Dat ze mooi en charmant was, kon geen man ontkennen. Hij kwam er later, na het debacle dat hun verkering was, achter dat haar reputatie haar vooruit was gesneld. Bij terugkeer naar zijn trouwe vrienden, uitten zij waarschuwing na waarschuwing, die hij uiteraard allemaal negeerde.
Een heel beleefde manier om te zeggen dat Tessa Saint-Claire een hoer was, die ruim leefde van haar lichaam en charme.
TESSA SAINT-CLAIRE
was de belichaming van wat Erich altijd dacht te willen in een vrouw. Vanaf hun eerste ontmoeting was hij geïnteresseerd, op zichzelf al een zeldzaamheid voor de man.
Omdat hij veel verantwoordelijkheden had bij het runnen van een landgoed ter grootte van Shadowmere, had hij weinig tijd voor iets anders. De relatie bloeide op en wekenlang was Erich smoorverliefd op de betoverende Mademoiselle Saint-Claire.
Terugdenken aan zijn eigen stommiteit vergrootte zijn woede alleen maar, dus richtte de man zijn gedachten op zijn huidige dilemma.
De vrouw bewoog.
