Een prachtige vergissing Boek 2
Auteur
Mel Ryle
Lezers
496K
Hoofdstukken
30
Het leven van Kyla Tristen is een wervelwind van zakelijke belangen op het hoogste niveau, onverwachte romantiek en dreigende gevaren. Als de nieuwe Head of Marketing voor het Grand Hotel stelt ze een groots liefdadigheidsevenement voor, maar ze wordt al snel geconfronteerd met uitdagingen uit haar verleden en heden. Met haar verloofde Jensen aan haar zijde baant Kyla zich een weg door professionele rivaliteit, persoonlijk verraad en de vreugde en angsten van het naderende moederschap. Maar wanneer het gevaar dichtbij komt, moet Kyla vertrouwen op haar eigen kracht en de steun van haar naasten om haar toekomst te beschermen.
Zaken om Af te Handelen
SEIZOEN 2
Geproduceerd door: Adam Sharp
Geschreven door: Ashley Schlueter
Geluid door: Nicolas Baviere
KYLA
Ik haalde diep adem en probeerde mijn zenuwen onder controle te krijgen.
Na weken van voorbereiding was het moment eindelijk daar.
Ik, Kyla Tristen, stond op het punt om mijn eerste directievergadering te leiden als hoofd marketing van het Grand Hotel.
Er waren nog een paar dingen die de bestuursleden niet wisten.
Ze wisten wel dat Jensen en ik nu verloofd waren. Dat was moeilijk te missen met zijn ring om mijn vinger. Maar ze wisten nog niet dat ik nu bijna acht weken zwanger was.
Eerlijk gezegd was ik doodsbang dat ze erachter zouden komen.
Ik was bang dat ze net zo hard over me zouden oordelen als mijn oude baas. Brian Leach had me er namelijk van beschuldigd dat ik „me naar de top had geslapen“.
Maar vandaag moest ik zelfverzekerd zijn. Dante parkeerde de luxe SUV voor de ingang van het Grand Hotel.
„Veel succes, mevrouw Tristen,“ zei hij met een knikje. „Niet dat u het nodig heeft, natuurlijk.“
„Bedankt, Dante,“ zei ik.
Mijn favoriete beige hakken van Marc Jacobs tikten stevig op de vloer van de lobby.
Coleen zwaaide naar me vanaf haar plek bij de balie. Ik zwaaide terug en wees naar mijn pols.
Geen tijd om te kletsen. Sorry! vormde ik met mijn lippen.
Zet hem op! vormde zij geluidloos terug. Ik lachte breed en liep de trap op naar mijn kantoor.
Mijn trouwe secretaresse Rhea stond al op me te wachten. Haar armen lagen vol met mappen.
Ze is vast vroeg gekomen om dit allemaal klaar te leggen, dacht ik vol dankbaarheid.
Ze droeg een auberginekleurige broek met een hoge taille en een soepelvallende zijden blouse. Zoals altijd was haar gevoel voor mode veel beter dan dat van mij.
Je zou denken dat ik tijd had om te winkelen nu ik verloofd was met een miljonair. Maar ik had het twee keer zo druk op werk sinds ik promotie had gemaakt.
Jensen en ik hadden afgesproken dat ik met achtendertig weken met zwangerschapsverlof zou gaan. Dat betekende dat ik nog maar zevenenhalve maand had.
Dertig weken klonk als een lange tijd, maar ik wist dat het heel snel voorbij zou gaan.
In die tijd moest ik een enorm marketingevenement plannen. Dan zou niemand denken dat ik deze baan kreeg omdat ik verloofd was met de baas.
Dit was mijn kans om mezelf te bewijzen.
„Zit iedereen al in de vergaderzaal?“ vroeg ik aan Rhea.
„Iedereen behalve Bruce en Richard. Ik heb ze gevraagd om koffie te halen voor de groep. Dat kan wel even duren.“
„Goed idee,“ zei ik. Ik wenste dat ik er zelf ook van kon genieten.
Koffie zonder cafeïne zou nog even wennen zijn.
„Goed, ze vinden het vast niet erg als we alvast beginnen. Zeg maar tegen iedereen dat ik er zo aan kom.“
„Komt in orde, baas.“ Rhea grijnsde.
Ik liep mijn nieuwe, veel grotere kantoor binnen. Ik pakte een klein spiegeltje uit mijn tas en bekeek mezelf nog een laatste keer.
Was mijn gezicht rood? Kon je zien dat ik vanochtend een uur boven het toilet had gehangen vanwege de ochtendmisselijkheid?
Nee. Ik hief mijn kin op en keek mezelf strak aan in de spiegel.
Je kunt dit, Kyla.
***
De afdelingshoofden zaten rond de vergadertafel. Ik voelde hoe ze me kritisch bekeken.
Ik was de enige vrouw in de kamer. Ik was ook de enige persoon onder de vijftig.
De stoel aan het hoofd van de tafel was overduidelijk leeg. Het deed een beetje pijn in mijn hart.
Ik wou dat hij hier was.
Jensen was de afgelopen twee nachten in Londen geweest. Hij had het heel druk met vergaderingen over Holmes Luxury Hotels, onze grootste concurrent in Engeland.
Zij voerden op dit moment een lastercampagne tegen de Hawksleys. Dit stond in alle Britse roddelbladen.
Hij zou vanavond pas terugkomen. Toch wenste ik dat hij hier kon zijn om te zien hoe ik deze oude mannen overtuigde.
„Het Grand Hotel heeft enorm veel aandacht in de pers gekregen na het jaarlijkse gala van Hawksley Enterprises,“ zei ik. Ik klikte op het scherm om een grafiek te laten zien.
„In de twee weken na het evenement zijn de boekingen met meer dan vijftien procent gestegen. Dit is precies wat we willen voor het Grand Hotel.“
Ik klikte nog een keer. „Ik geloof dat we dit jaar nog een groot evenement moeten organiseren. Zo kunnen we deze hogere winst vasthouden.“
„Aan wat voor evenement zat u te denken?“ vroeg meneer Klausman, het hoofd van de catering.
Hij zou verantwoordelijk zijn voor de leveranciers en het eten bij elk groot evenement.
Ik lachte naar hem. „Ik ben blij dat u dat vraagt.“ Ik klikte opnieuw op de projector.
„Het Liefdadigheidsgala van de Ambassa…“ begon ik. Maar ik werd onderbroken toen de deur van de zaal hard openzwaaide.
Bruce Parker en Richard Morales kwamen binnen. Ze droegen allebei een tray met papieren koffiebekers. „Sorry dat we laat zijn. Maar we hebben cafeïne meegebracht!“
„Bedankt, jongens,“ zei ik met een glimlach naar hen.
Bruce en Richard waren de enige twee medewerkers van de afdeling sociale media. Ik had ze weggehaald bij hun dagelijkse taken om ze bij dit project te betrekken.
Ik zag dat er geen koffie zonder cafeïne was. Maar dat kon ik ze niet echt kwalijk nemen.
„Sorry voor de onderbreking, mevrouw H. De rij bij Starbucks was heel erg lang,“ zei Bruce. Hij liet zich in een van de leren stoelen zakken.
Hij was de zoon van een van de belangrijkste aandeelhouders van het hotel. Zijn arrogantie was soms vervelend. Ik probeerde het maar aan zijn jonge leeftijd te wijten.
Richard ging naast hem zitten. „Echt heel erg sorry, mevrouw Hawksley,“ zei hij zachtjes.
„Tristein. Ik ben nog geen Hawksley,“ zei ik met een glimlach.
„Mevrouw Tristein. Klopt. Sorry,“ antwoordde hij.
Van die twee mocht ik Richard het liefst. Hij was rustig en beleefd. Achter zijn dikke bril was hij zelfs een beetje verlegen.
„Het Liefdadigheidsgala van de Ambassadeur is een jaarlijks evenement. Enkele van de rijkste donateurs uit de omgeving komen hierop af,“ legde ik uit.
„Dit jaar gaat al het geld direct naar gratis lunches en schoolspullen. Dit is voor kinderen die dat niet kunnen betalen.“
„Mijn vader gaat elk jaar naar dat feest,“ riep Bruce vanuit zijn stoel.
„Dat geloof ik best,“ zei ik zonder naar hem te kijken. „De afgelopen tien jaar werd het gala gehouden in het Wagmann Hotel aan Michigan Avenue. Maar zij zijn dit jaar aan het verbouwen. Daarom kunnen andere hotels nu een bod doen om het te organiseren.“
Ik keek iedereen aan de tafel recht in de ogen.
„Als ons bod voor het liefdadigheidsgala wordt geaccepteerd, betekent dit heel veel extra inkomsten voor het hotel. Het is ook een geweldige kans voor Hawksley Enterprises om iets terug te doen voor de maatschappij.“
„En als het niet lukt, betekent het een verspilling van kostbare tijd en middelen,“ merkte meneer Oliver, het hoofd van de bedrijfsvoering, op.
„Ja, maar ik ben niet van plan om ons bod te laten mislukken,“ antwoordde ik hem kalm.
„Persoonlijk vind ik het een geweldig idee,“ klonk een stem vanuit de open deur.
Ik keek verrast op en zag mijn verloofde, Jensen Hawksley. Hij stond in de deuropening van de vergaderzaal.
Zijn bruine haar viel over zijn voorhoofd. Zijn felblauwe ogen waren nog net zo adembenemend als altijd.
Meteen ging iedereen een beetje rechter op zijn stoel zitten.
„Wat doe jij hier?“ ademde ik uit van verbazing. „Je zou vanavond pas terugkomen!“
„Ik heb een eerdere vlucht gepakt,“ antwoordde hij met een grijns. „Ik moest zeker weten dat mijn nieuwe marketingteam goed genoeg is.“
De anderen leken zich ongemakkelijk te voelen bij onze informele grapjes.
Jensen liep met grote stappen de vergaderzaal in. Zoals altijd zag hij er ontzettend knap uit in zijn donkerblauwe pak. Hij kwam naast me staan en sprak de bestuursleden toe.
„Ik heb in Londen gehoord dat onze grootste internationale concurrent, Holmes Luxury Hotels, ook een bod doet op dit evenement. Ze proberen de Amerikaanse markt binnen te dringen door hier in Chicago te beginnen.“
Hij stak zijn handen in zijn zakken en deed alsof hij heel ontspannen was.
„Onder leiding van mevrouw Tristen wil ik een presentatie voorbereiden. Deze presentatie moet heel veel indruk maken op de liefdadigheidscommissie,“ ging hij verder.
„Mevrouw Tristen heeft de leiding. Ik verwacht dat jullie allemaal tot haar beschikking staan. Mee eens?“ sloot Jensen af.
Als de bestuursleden geschokt waren door deze plotselinge mededeling, dan verborgen ze het goed. Mensen haalden hun schouders op en er klonk zacht, instemmend gemompel in de kamer.
„Ik verwacht eind volgende week een volledig rapport, mevrouw Tristen,“ zei hij met een ondeugende glimlach.
„Natuurlijk, meneer,“ antwoordde ik koeltjes. „De vergadering is afgelopen.“
Jensen keek me zo intens aan dat mijn hart sneller ging kloppen. „En nu, als jullie het niet erg vinden, heb ik nog wat zaken af te handelen met mijn verloofde.“
***
We waren nog maar net in mijn kantoor, of we zaten al overal aan elkaar. Ik had Jensen twee dagen niet gezien, maar het voelde eerder als twee jaar.
„Ik heb je gemist,“ zei hij, terwijl zijn armen om mijn middel gleden. „Het was veel te eenzaam in het hotelbed zonder jou.“
Ik knikte en leunde tegen zijn warme borst.
Hij legde één hand op mijn nog altijd platte buik. „Hoe gaat het met de kleine?“ vroeg hij.
„Ik kan niets binnenhouden, behalve slappe thee, crackers en stukjes komkommer,“ zei ik vrolijk. Ik legde mijn handen over die van hem.
„Heb je al met Josie gesproken over een goede dokter?“ vroeg Jensen.
„Nee, ik heb het zelfs mijn moeder nog niet verteld! Ik weet nog steeds niet hoe ik moet vertellen dat ik per ongeluk zwanger ben geraakt door een onenightstand,“ plaagde ik.
„Ik heb ook nog niet met mijn ouders gesproken. Maar dat moeten we waarschijnlijk wel doen als we de bruiloft willen plannen.“
Mijn hart maakte een klein sprongetje.
We bleven maar in rondjes draaien over de vraag wat voor soort bruiloft we wilden hebben.
We wilden allebei geen groot, chic feest. Maar Jensen was bang dat zijn familie dit wel zou verwachten van een Hawksley.
Ik ging op mijn tenen staan om hem te kussen. „Hoe was het in Engeland?“
Jensen rolde met zijn ogen. „Vermoeiend. Ik zat urenlang opgesloten in een kamer met aandeelhouders. Nathan Holmes lijkt helemaal niet op zijn vader.
„Howard en mijn vader konden het jarenlang goed met elkaar vinden,“ ging hij verder. „Maar zijn zoon speelt vals.“
Nathan Holmes was de erfgenaam van Holmes Luxury Hotels. Dit bedrijf bezat een paar van de meest chique hotels in Europa.
Tot nu toe hadden ze Noord-Amerika aan de Hawksleys overgelaten. Maar na de dood van Howard Holmes was zijn hebzuchtige zoon nu de baas.
„Denk je echt dat we een kans maken om het Liefdadigheidsgala binnen te halen?“ vroeg ik hem zenuwachtig.
Jensen gaf me een knuffel. „Met jou als de leider? Ik denk dat we een zekere winnaar zijn.“
Ik glimlachte. Ik vond het geweldig hoe hij in mijn talenten geloofde.
Toen ik omhoog keek, zag ik dat hij donkere kringen onder zijn ogen had.
„Je ziet eruit alsof je bijna omvalt,“ zei ik lachend. „Ga naar huis en slaap je jetlag weg. Dan kunnen we elkaar goed begroeten als ik klaar ben met werken.“
„Wat als ik nu al een goede begroeting wil?“ mompelde hij. Hij bracht één hand omhoog om mijn borst vast te pakken. Ik sloot mijn ogen en wilde me graag aan zijn aanraking overgeven.
Maar ik moest vandaag nog te veel doen. „Komaan, meneer. Naar bed jij. Vanavond is daar nog genoeg tijd voor.“
Ik gaf hem een diepe kus. Zo wist hij precies waar ik aan dacht. Hij kuste me terug en fluisterde daarna in mijn oor.
„Ik kijk ernaar uit.“
Mijn tenen krulden.
„Zie je thuis,“ zei ik uitdagend. Jensen lachte weer en vertrok. Hij liet de deur van mijn kantoor openstaan.
Ik ging zitten en begon een planning te maken. Hierin zette ik alles wat er moest gebeuren tussen nu en de presentatie voor de commissie over drie maanden.
Ik was zo verdiept in mijn werk, dat ik eerst de luide stemmen bij Rhea niet hoorde.
Eindelijk trok het toch mijn aandacht. Ik liep erheen om te zien wat er allemaal aan de hand was.
Mijn adem stokte in mijn keel. Ik knipperde een paar keer vol ongeloof met mijn ogen.
Voor de neus van mijn secretaresse stond mijn ex-vriend. Hij had een enorm boeket rozen in zijn armen.
Alden Hustler.
Hij keek op van Rhea toen hij mij zag. Daarna stak hij de bloemen naar me uit.
„Kyla. Ik moet met je praten,“ zei hij.
Ik kon me niet meer bewegen toen hij verder sprak.
„Ik weet van onze baby.“
