De wilde bloem van de keizer
Auteur
M. Wolf
Lezers
15,1K
Hoofdstukken
23
“Buig nog één keer en ik laat je met me dansen.”
Keizer Bastian hoort een bruid te kiezen alsof hij een dessert uitzoekt. In plaats daarvan glipt hij de tuin in en betrapt hij een vrouw in smaragdgroene zijde die probeert te verdwijnen.
Nog voordat de romantiek roet in het eten gooit, doet Julia Weismar haar best om onzichtbaar te blijven op een koninklijk bal, terwijl haar perfecte zus wordt gepresenteerd als De Logische Keuze. Dan verschijnt de keizer tussen de rozen, pakt Julia’s hand alsof hij haar bezit, en kijkt beledigd dat ze ademt zonder zijn toestemming (onbeschoft… en irritant aantrekkelijk). Hij noemt haar “interessant” alsof het een dreigement is, vraagt om een dans alsof het een bevel is, en jij zit daar te denken: meid, ren… terwijl je tegelijkertijd smeekt dat ze blijft.
Een lakei schraapt zijn keel. “Zijne Keizerlijke Majesteit verzoekt om de aanwezigheid van Lady Julia Weismar voor de volgende wals.”
Hoofdstuk 1: Nee is geen optie
BASTIAN
Je weet dat het een belangrijke avond wordt als het hof alles uit de kast haalt. Mijn outfit is het keizerlijke ceremoniële kostuum en mijn kamerheer sluit voorzichtig de knopen van mijn jas. Daarna wrijft hij met een doek over alle knopen en medailles zodat ze mooi glimmen in het licht.
De deur van mijn kamer gaat open en in de spiegel zie ik mijn moeder binnenkomen in haar baljurk. „Moeder, wat een verrassing,“ zeg ik met een ietwat sarcastische toon, terwijl ik me omdraai en haar een kus op de wang geef.
Ze bekijkt me van top tot teen en veegt wat onzichtbaar stof van mijn jas, waarna ze goedkeurend knikt. „Je ziet er knap uit, lieverd. Ik ben blij dat je ja hebt gezegd tegen vanavond,“ zegt ze, en ik moet mijn best doen om niet met mijn ogen te rollen, dus draai ik me weer naar de spiegel.
De kamerheer hangt het zwaard om mijn middel, legt de sjerp over mijn schouder en maakt hem vast met de keizerlijke speld. „Doe ook wat wax in zijn haar, Max,“ mompelt mijn moeder tegen hem als hij voorbijloopt, en ik moet zachtjes lachen als hij eerst naar mij kijkt om toestemming te vragen.
„Ik hoop dat je klaar bent om alle huwelijkskandidaten te ontmoeten?“ Ze pakt de wax uit de handen van Max, en hij kijkt me verontschuldigend aan.
Ik schud lachend mijn hoofd en vertel hem dat ik het zelf wel red.
„Ik ga mijn best doen, moeder.“ Ik leun een beetje naar voren zodat zij mijn haar kan doen, net zoals ze deed toen ik klein was. Het voelt nu een beetje vreemd op mijn leeftijd, maar mijn moeder is in een zorgzame bui, wat zeldzaam is, dus ik kan haar maar beter haar gang laten gaan.
„Ik weet dat je het liever anders had gezien. Maar je weet ook dat het land een stabiele keizerlijke situatie nodig heeft. En dat betekent een keizer die getrouwd is met een sterke vrouw die naast hem staat in de moeilijke tijden die ons land waarschijnlijk tegemoet gaat.“
Ik herhaal de woorden in mijn hoofd, omdat ik ze de afgelopen weken al vaak heb gehoord.
„Oh, en zorg ervoor dat je met Lady Doria praat, de dochter van Maria Weismar. Ik vind haar persoonlijk de perfecte kandidaat voor jou.“ Ze brengt mijn haar perfect in model en gaat haar handen wassen als ze klaar is.
Ik kijk in de spiegel en vind het iets te stijf, dus haal ik mijn hand erdoorheen om het iets minder strak te maken. Dan doe ik mijn witte handschoenen aan en loop ik naar mijn balkon om wat frisse lucht te scheppen.
Als ik naar beneden kijk, zie ik een gestalte onder de bomen lopen. De persoon lijkt een boek te lezen. Het is duidelijk een vrouw, gezien de grote jurk die ze draagt. En als ze iets meer in het licht stapt, zie ik dat haar lange haar tot aan haar heupen komt.
Alsof ze voelt dat iemand naar haar staart, kijkt ze om zich heen en uiteindelijk omhoog, waar ze mijn blik vangt. Ze staat stokstijf stil en legt haar hand op haar borst, alsof ze is geschrokken. Ze heeft een heel fijn gezichtje, bijna engelachtig, en ik kan niet wegkijken.
Ik voel mijn moeder naast me komen staan, en als ze ziet waarnaar ik kijk, zucht ze diep. De vrouw in kwestie ziet mijn moeder, buigt diep en rent bijna de tuin uit.
„Ik denk dat je haar hebt laten schrikken,“ zeg ik met een lachje, en ze snuift naast me.
„Ze had binnen moeten zijn,“ mompelt ze, en ik schud lachend mijn hoofd.
We lopen weer naar binnen en ik zie dat mijn adviseur Gerhald net mijn kamer binnenloopt. „Uwe Majesteiten, ze zijn klaar voor u,“ zegt hij, en mijn moeder neuriet goedkeurend en volgt hem naar de gang.
Ik zucht diep en knak mijn nek om de spanning los te laten. Het laatste wat ik wil is me hechten aan een vrouw die voor mij is gekozen in plaats van dat ik haar zelf heb gekozen. Maar het land is instabiel, dus dit is wat ik moet doen.
Als ik bij de ingang van de balzaal aankom, wordt mijn moeder net omgeroepen en ze loopt naar binnen, maar niet voordat ze een veelbetekenende blik in mijn richting werpt.
„Hef alstublieft uw glas voor keizer Bastian Jeremiah Heingelberg,“ roept Gerhald, en ik verzamel al mijn moed en loop de bomvolle zaal in.
Mijn aankondiging wordt beantwoord met luid applaus, en ik word overspoeld door mensen die me willen begroeten. Mijn moeder staat naast twee vrouwen en wenkt me naar zich toe. De twee vrouwen maken een diepe buiging en ik kus eerst de hand van de oudere vrouw.
„Lady Maria, welkom,“ zeg ik, en ze komt overeind en geeft me een beleefde en geoefende glimlach.
„Het is een eer, Uwe Majesteit. Mag ik mijn oudste dochter voorstellen? Lady Doria.“ Ze legt haar hand op de schouders van haar dochter, die nog steeds in een buiging voor me staat.
Ik pak haar hand en druk een lichte kus op haar knokkels. Dit is dus de vrouw waar moeder zo enthousiast over is.
„Lady Doria, het is een eer,“ zeg ik vlot, en ze komt overeind, en mijn blik vangt haar groene ogen.
Ze heeft bruin haar dat in nette golven tot haar schouders valt. Ze is beleefd, en in de tijd dat we samen staan te praten, merk ik dat ze gemaakt is voor het keizerlijke leven.
Haar antwoorden zijn beleefd, politiek correct en nooit beledigend. Ze lijkt lief, maar misschien is dat op een geoefende manier?
Ik voel iemand achter me komen staan, en er valt een hand op mijn schouder. Lady Doria ziet de persoon en maakt opnieuw een diepe buiging. Ik kijk achter me en glimlach naar mijn broer, Jonas.
Jonas groet Lady Doria en zegt dat hij me even moet stelen. Doria en ik nemen afscheid, en ik volg Jonas naar een hoek van de balzaal, waar hij een glas cognac in mijn handen duwt.
„Geen wijn?“ vraag ik, en hij grinnikt terwijl hij naast me komt staan.
„Ik dacht dat je wel iets sterkers kon gebruiken,“ mompelt hij, en ik grijns. Jonas weet precies hoe erg ik een bal haat.
„Heb je eindelijk toegegeven aan het gezeur van mam?“ zegt hij joviaal, en ik schud mijn hoofd maar kan een lach niet onderdrukken.
„Ja, ik heb vanavond veel mensen met wie ik moet praten. En moeder heeft haar zinnen gezet op Lady Doria,“ mompel ik terwijl ik achterover tegen de muur leun en kijk naar alle mensen die dansen en kletsen in de zaal.
„Je weet dat je nee kunt zeggen, toch?“ zegt hij met een elleboog in mijn zij, en ik lach humorloos.
„Je kent de situatie aan de grenzen, broer. Ik moet laten zien dat het land iemand heeft om op terug te vallen. En een manier om dat te doen is een keizerlijke bruiloft. En je weet hoe lang ik het al uitstel.“ Ik zeg het bijna als een dwarse tiener en niet als de tweeëndertigjarige man die ik ben.
„Ik hoop het beste voor je, broer. Die vrouw krijgt onze moeder als schoonmoeder... Ik wens haar heel veel geluk,“ zegt hij met een glinstering in zijn ogen, en ik kan een lach niet onderdrukken.
„Laat moeder je dat niet horen zeggen,“ zeg ik lachend, en hij schudt glimlachend zijn hoofd.
Ik begeef me weer onder de mensen en luister beleefd naar iedereen. De moeders zijn intenser dan de vaders. Ze zijn als gieren die mij als prooi zien en niet willen loslaten. Maar als een vader zijn zeventienjarige dochter als kandidaat aanbiedt, trek ik een grens.
Ik bedank hem en zeg dat ik geen interesse heb in een kind, wat hij niet op prijs stelt. Maar hij probeert me dat niet te laten merken.
Een andere vrouw die ik soms thee zie drinken met mijn moeder, biedt haar beide dochters aan. De oudste als keizerin, en haar jongere dochter als een soort bijgerecht.
God, mensen zijn gek. Ze doen tegenwoordig letterlijk alles om zich een weg naar boven te kopen.
Moeder loopt naar ons toe en kijkt afkeurend naar onze kleine glazen cognac, maar zegt er niets over.
„Ze is de perfecte vrouw, mijn lieve zoon, geloof me,“ zegt mijn moeder, en ik weet dat ze het over Lady Doria heeft.
„Het is oké, moeder. Ik zal haar een kans geven,“ zeg ik een beetje neerslachtig, en ik voel mijn moeder naast me opgelucht zuchten.
Tot nu toe was zij degene met wie ik het beste kon praten. „Ik zal een ontmoeting voor jullie regelen, zodat jullie elkaar beter leren kennen.“ Ze knijpt in mijn arm en baant zich een weg naar Lady Maria, die duidelijk al vol verwachting staat te wachten.
Ik loop verder de zaal in om me onder de mensen te begeven. Een van die mensen is generaal Jaques, die met een korte buiging voor me komt staan.
„Uwe Majesteit, wat een prachtige avond. En ik hoorde dat er een kans is dat u vanavond een verloofde kiest?“
Ik kijk hem even emotieloos aan. Ik hou er niet van als mensen zich met mijn persoonlijke zaken bemoeien.
Maar helaas maakt de generaal deel uit van die zaken, aangezien hij een van de mensen was die zei dat een huwelijk het land sterker zou doen lijken.
„Dank u, generaal. Maar ik heb nog geen keuze gemaakt. Gelukkig is er geen tekort aan... kandidaten,“ zeg ik, terwijl ik rondkijk naar alle ouders en dames die me met gretige ogen aankijken.
Jonas komt naast ons staan en de twee mannen groeten elkaar. „Ik denk dat het een goed idee is voor u en uw toekomstige verloofde om een rondrit door de stad te maken. Uw moeder en ik hebben dit al besproken, en het leger zou u met plezier begeleiden op uw uitstapje.“
Ik sluit mijn ogen maar werp dan een dodelijke blik op mijn moeder. Mensen moeten zichbuitenmijn zaken houden.
„Bedankt voor het aanbod, generaal. Maar we zijn nog lang niet op dat punt, en ik denk dat een uitstapje voorlopig niet nodig is. Maar als ik er wel een wil, weet ik bij wie ik moet zijn. Als u mij wilt excuseren.“ Ik geef hem een knikje en geef hem geen kans om te reageren.
„Veel succes, broer,“ fluistert Jonas in mijn oor voordat hij wegloopt, en ik wrijf met mijn hand over mijn slaap terwijl ik een hoofdpijn voel opkomen.
God, ik heb wat frisse lucht nodig en een beetje tijd weg van al deze mensen. Ik vang Gerhalds blik, en hij haast zich naar mij toe.
„Ik ga een wandeling maken in de tuinen, kun je ervoor zorgen dat ik daar niet gestoord word?“ zeg ik terwijl ik mijn glas leegdrink en het aan hem geef, en hij knikt.
„Ja, Majesteit, ik zal ervoor zorgen dat het geregeld wordt,“ zegt hij, en ik leg een hand op zijn schouder.
„Dank je, Gerhald,“ zeg ik, waarna ik de zaal uitloop en richting de tuinen ga. Ik wandel langs de prachtige bomen en bloemen en ga op de rand van een fontein zitten. Ik leg mijn ellebogen op mijn benen en laat mijn hoofd hangen, verzonken in mijn rommelige gedachten.
Ik hoor ergens in de verte het geknisper van kiezelsteentjes onder schoenen en ik zucht. „Ik dacht dat ik alleen wilde zijn,“ zeg ik met een luide stem, en ik hoor iemand in shock naar adem snakken. Wat me het meest opvalt aan de ademhaling, is hoe vrouwelijk die klinkt.
Ik kijk om me heen en vang de blik van een jonge vrouw in een smaragdgroene baljurk; ze kijkt me aan met grote, geschrokken ogen.
„Ik wilde niet gestoord worden,“ zeg ik streng terwijl ik opsta, en ze valt bijna op de grond in een diepe buiging.
