De Lycans Verloren Partner Book 2
Auteur
A. K. Glandt
Lezers
1.4M
Hoofdstukken
36
In de bruisende stad van het Oude Koninkrijk baant Cleo, een bedreven huurmoordenares met een mysterieus verleden, zich een weg door een wereld vol gevaar en bedrog. Haar leven neemt een dramatische wending wanneer haar beste vriendin Terrin haar smeekt haar onopgeloste gevoelens voor Hakota onder ogen te zien, een machtige lycaan die haar ooit heeft verraden. Terwijl Cleo dieper graaft in haar verleden en de aanhoudende oorlog tussen lycanen en Jagers, moet ze beslissen of ze wraak zoekt of een weg naar verlossing vindt. Terwijl geheimen worden onthuld en allianties verschuiven, is Cleo's reis vol gevaar en onverwachte onthullingen.
Pleidooi van een vriend
Boek twee: Uit het licht
CLEO
Wakker worden was altijd het moeilijkste deel van de dag voor mij. Niet omdat ik lui was of geen ochtendmens was, en zelfs niet omdat ik naar mijn werk moest. Het was omdat het me dwong de realiteit onder ogen te zien.
Slapen was voor mij een toevluchtsoord geworden, een manier om in een alternatieve realiteit te leven. Als ik niet had gedroomd, was ik waarschijnlijk al lang krankzinnig geworden.
Vaak had ik overwogen om af te maken wat Hakota destijds had willen doen. Ik had het mes al in de aanslag gehad om mijn keel door te snijden en alles los te laten, maar ik deed het nooit. Ik stond bij de lycans in het krijt, en de enige manier om hen terug te betalen was door te blijven leven.
Ik had de band met Hakota geaccepteerd. Ik heb het nooit verbroken, en ik werd vier keer per jaar loops, zodat ze allemaal eindelijk konden krijgen wat ze wilden.
Cleo was die dag op de binnenplaats gestorven - letterlijk en figuurlijk - de dag dat ik Hakota voor het laatst had gezien. Mijn hart was gestopt met kloppen.
Technisch gezien was ik gestorven, maar Coda had geweigerd me te laten gaan. Hij had een mes gevonden waar het bloed van mijn partner op zat, had mijn mond open geforceerd en het lemmet op mijn tong schoongemaakt.
Maar het was niet dezelfde Cleo die weer tot leven was gekomen. Er was iets in mij veranderd toen ik besefte dat mijn partner me zo haatte dat hij me had vermoord. Ik werd een leeg omhulsel, niet in staat om nog iets te voelen.
Ik had ruzie gezocht, mensen opzettelijk uitgelokt om me te slaan, maar zelfs dat had me geen voldoening gegeven. Ik voelde niets, zelfs niet wanneer mijn botten braken of ik het bloed langs mijn huid zag sijpelen.
Dus was ik gestopt.
Ik had lang gezocht naar een manier om iets te voelen, maar het enige wat ik voelde was zelfhaat. Een diepe, oneindige bron van bitterheid woekerde in me.
Nadat ik bijna mijn verstand was verloren, had ik uiteindelijk geaccepteerd dat ik nooit meer iets zou voelen.
Ik veranderde mijn naam in Rala, wat "gevoelloos" betekent in de oude taal, en ging verder met mijn nieuwe leven. Ik probeerde Cleo niet tot leven te wekken, ik liet haar met rust. Ik was in het oude koninkrijk gebleven, omdat het bosgebied te veel herinneringen opriep.
Ik gooide de lakens van me af, gleed uit bed en liet hem slapend achter. Zoals altijd kleedde ik mezelf aan, maakte ontbijt en vertrok voordat hij wakker werd naar mijn werk.
Toen ik het huis uitstapte en de straat opging, liep ik langs de stenen huizen die muur aan muur stonden, rijenlang door de vele straten. Hier in het oude koninkrijk was alles stad; er waren geen bossen te bekennen.
Om de een of andere reden vonden de mensen het hier heerlijk, ronddolend in een gedachteloze roes, op weg naar hun werk, terwijl ze probeerden hogerop te komen en meer rijkdom te vergaren.
Hoewel het niet te zien was aan mijn woonsituatie, was ik behoorlijk rijk. Mijn baan betaalde goed en ik had nooit weinig klanten.
Hier in het oude koninkrijk wilden mensen hun handen niet vuil maken. Ze betaalden anderen om hun problemen op te lossen.
Het was in het begin vreemd voor me, omdat ik het grootste deel van mijn leven had doorgebracht in het eerste koninkrijk, waar iemand doden om een probleem op te lossen een normaal onderdeel van het leven was.
Nadat ik me had aangepast aan een compleet andere levensstijl en idealen, leerde ik hoe ik kon gedijen. Ik deed waar ik goed in was en vermoordde mensen.
Een jager was de beste soort moordenaar. Met onze giftige beten en klauwen en snelle reflexen waren we veel gewilder dan weerwolf-huurmoordenaars, die het woord discreet ~niet begrepen.
Aangekomen bij het kleine studiocomplex waar mijn kantoor was, haalde ik mijn sleutels tevoorschijn.
Berma, een oudere vrouw die de ruimte onder mij huurde, was al aan haar dag begonnen. Ze had een beroemde bakkerij en stond bekend om haar bessengebakjes. Ik hield niet van zoete dingen, maar ik genoot wel van de aroma's die uit haar winkel kwamen.
Ik mompelde een hallo terug bij haar vrolijke begroeting en liep de trap op naar de plek waar een ebbenhouten deur toegang gaf tot mijn kantoor.
Ik ontgrendelde de vier sloten en zwaaide de deur open om een vrijwel lege kamer te onthullen, met uitzondering van een bureau met een grote stoel erachter en nog een stoel ertegenover. Een wit berenveltapijt vormde een prachtig contrast met het zwarte meubilair en de houten vloer.
Ik nam plaats in mijn stoel en legde mijn voeten op het bureau. Ik trok een la open en rommelde door de dossiers met moordverzoeken. Veel ervan waren nogal saai en ik had geen zin om saaie dingen te doen, dus bleven ze in mijn bureau liggen voor een regenachtige dag.
Ik gaf de voorkeur aan klanten die zomaar binnenkwamen. Het maakte het voor mij altijd plezieriger wanneer ik in hun ogen kon kijken. Ik vond het leuk om te zien hoe ze zich ongemakkelijk voelden of een façade van bravoure en zelfvertrouwen voor me ophielden. Sommigen hadden zelfs het lef om tegen me te praten alsof ik minderwaardig was.
De deur ging open en de geur van versgebakken brood vond zijn weg naar binnen. Ik keek niet eens op toen de weerwolf binnenkwam, een bruine papieren zak op mijn bureau liet vallen en achteroverleunde in de enige andere stoel.
"Als je mijn stoel weer kapot maakt, laat ik je er deze keer voor betalen," zei ik met een slepende stem, terwijl ik een map dichtklapte en in de lade liet vallen.
Ik wierp hem een doordringende blik toe, voordat ik de bruine zak opentrok om te zien wat hij voor me had meegebracht. De sterke geur van gekruid vlees vulde mijn neusgaten toen ik inhaleerde.
"Heb je elanden gevonden?" vroeg ik, terwijl ik een wenkbrauw optrok naar de grijnzende weerwolf.
"Alleen het beste voor jou," zei hij op zangerige toon, terwijl hij naar voren leunde en de voorste twee poten van de stoel weer op de grond liet zakken. "En natuurlijk verwacht ik dat je met me deelt."
Ik deed de zak dicht en zette hem bij mijn voeten. "Ik ben je moeder niet, Terrin. Het is niet mijn taak om je eten te geven."
De broodmagere weerwolf grijnsde. "Nee, maar je bent mijn beste vriendin, en beste vrienden delen."
Ik rolde met mijn ogen en ging weer een dossier lezen. "Nog nieuwe informatie?" vroeg ik hem.
Lang geleden had ik het oude koninkrijk verlaten en was ik teruggekeerd naar de bossen, vastbesloten iets te vinden dat me weer een gevoel zou geven. Ik had Terrin gevonden - of beter gezegd, hij had mij gevonden – terwijl ik aan de rand van een waterval stond, klaar om te springen en te zien of ik het zou overleven.
Ik had hem alles verteld wat er was gebeurd: hoe mijn vader me erin had geluisd, hoe ik hem had vermoord, en hoe Hakota had geprobeerd mij te vermoorden.
Terrin had me gevolgd op mijn zoektocht en was bij me gebleven, ondanks alle ellende die ik hem bezorgde. Toen ik na mijn terugkeer naar het oude koninkrijk mijn bedrijf had geopend, werd Terrin een spion die informatie achterhaalde en waarvoor hij betaald kreeg.
Hij vertelde me natuurlijk alles wat hij ontdekte en bracht altijd lunch voor me mee.
"Meer gekibbel en dreigementen in de hogere klassen. Niets nuttigs, niet voor ons in ieder geval." Ik keek naar hem terwijl hij met de presse-papier op mijn bureau speelde.
Ik zuchtte en sloot de map, terwijl ik mijn handen in elkaar sloeg. "Je had iets anders te doen gisteravond, nietwaar?"
Terrin snoof. "Nee," mompelde hij.
"Je oog doet dat ding waarbij het trilt," informeerde ik hem. "Dat doet het alleen als je aan een bepaalde lycan denkt."
In de afgelopen twee jaar had Syn Terrin opgespoord en talloze pogingen gedaan om contact met hem te leggen. Toen hij eindelijk doorhad dat Terrin niets met hem te maken wilde hebben, was hij minder aardig en begripvol geworden.
"Oké! Syn kwam gisteravond opdagen, oké?" Hij sloeg zijn armen chagrijnig over elkaar.
"En...?" Ik wachtte tot hij me meer details zou geven.
"Hij kwam alleen maar met nog meer onzin aanzetten! Hij schreeuwde tegen me, omdat ik met die meid naar bed ben geweest." Hij gooide zijn handen in de lucht. "Hoe is hij het eigenlijk te weten gekomen over haar? Heb ik met grote letters 'ik ben met iemand naar bed geweest' op mijn voorhoofd staan?"
"Nee, maar je huppelt en glimlacht daarna wel zelfvoldaan," gaf ik toe.
Mijn vriend gooide zijn hoofd naar achteren en kreunde. "In de naam van Lune, waarom kan hij me niet gewoon met rust laten?"
"Nou, omdat je zijn partner bent," herinnerde ik hem aan het voor de hand liggende.
Hij bedekte zijn gezicht met zijn handen. "Waarom? Dat kan niet kloppen, het moet een vergissing zijn. Ik val niet van jongens! Ik val op meisjes! Ik vind alles leuk aan ze. Ik geniet ervan om een man te zijn, en ik denk niet dat Syn degene is die de bottom zou zijn-"
"Het gaat om meer dan alleen seks, Terrin," riep ik hem toe. Syn was nog steeds belangrijk voor me en ik leefde met hem mee. Ik wist hoe het voelde om niet gewild te zijn door je partner.
"En het gaat er ook niet om of je homo of hetero bent; liefde wordt niet bepaald door je aantrekkingskracht tot een specifiek geslacht. Het draait om je gevoelens voor een persoon."
"Makkelijk gezegd," mopperde Terrin.
"Terrin," zei ik op mijn waarschuwende toon.
"Ik snap het niet," ontplofte Terrin. "Hoe kun je nog om hen geven? Hakota liet je daar achter om te sterven! Ze hebben je allemaal de rug toegekeerd. Waarom geef je om hun geluk als ze duidelijk niets om het jouwe geven?"
Zijn ogen waren gericht op mijn nek, waar een warboel van littekens de huid bezaaide. Mijn hand ging er onbewust naartoe om het te bedekken. Terrin keek meteen weg, het schuldgevoel duidelijk op zijn gezicht af te lezen. "Sorry."
Ik zuchtte en liet mijn hand zakken. "Ik wil dat je gelukkig bent, Terrin. Je huidige levensstijl is niet bevredigend. Je hebt geen familie."
"Ik heb jou," wierp Terrin meteen tegen.
Ik gaf hem een doordringende blik. "Precies. Je hebt mij. Dat is niets om trots op te zijn."
"Nou, ik ben wel trots op jou, Cleo." Ik huiverde bij de naam maar zei niets. Hij stond op en begon door de kamer te lopen. "Je hebt zoveel meegemaakt en je leeft nog steeds, maar praat me niet over een leven zonder voldoening. Denk je serieus dat Hakota ontlopen en elke dag proberen te overleven gelijkstaat aan leven?"
Hij draaide zich naar me toe, haalde een hand door zijn haar en legde de andere op zijn heup. De eens zo magere jongen was veel veranderd in deze twee jaar.
Ook hij was volwassen geworden; dat kon ik nu echt zien. Hij kreeg meer spieren en hij paste beter in zijn lichaam, niet langer slungelig en tenger. Hij zag er zelfs ouder uit dan hij was, en misschien was dat deels mijn schuld.
Hij maakte zich te veel zorgen om mij, hij maakte zich zorgen dat de lycans - of wie dan ook - zouden ontdekken dat ik nog leefde en me zouden vinden.
"De alfa van de lycans is de wereld aan het verwoesten op zoek naar jouw lichaam, en ik ben degene die jou moet beschermen, omdat je weigert het oude koninkrijk te verlaten."
Hij sloeg zijn handpalmen op mijn bureau en leunde voorover zodat we oog in oog kwamen.
"Je wordt door beide kanten gezocht in deze zinloze oorlog. Je leven is elke seconde van de dag in gevaar en jij zit hier maar, op dit verdomde kantoor en neemt geld aan om mensen te vermoorden."
Ik bleef stil, terwijl ik Terrin zijn hart liet luchten. Het was goed voor hem om dit eruit te gooien. Misschien kon hij zich dan een beetje ontspannen.
"Bovendien heb je een relatie met die idiote weerwolf, die wel een heel begripvolle kerel moet zijn om zo lang bij je te blijven en het accepteert dat je je niet door hem laat merken, terwijl hij je verdomde loopsheid doorstaat omwille van een andere man."
Alles werd stil toen hij klaar was met zijn verhaal. Ik nam even de tijd om alles wat hij had gezegd in me op te nemen. "Wat wil je dat ik zeg?" vroeg ik hem.
Terrin ademde trillerig uit. "Ik wil dat je zegt dat je gelukkig bent. Ik wil dat je weer kunt lachen en plezier kunt hebben." Terrins toon had een smekende toon aangenomen.
"Het is bijna twee jaar geleden, Cleo. Je moet hem onder ogen komen of hem vergeten."
