De Tutors
Auteur
Kimi Blackrose
Lezers
614K
Hoofdstukken
31
Roxie is de head cheerleader en telt de dagen af tot haar laatste grote cheerwedstrijd. Daarna kan ze haar diploma halen en dit stadje voor altijd achter zich laten. Dus dat ze voor haar eerste lesuur aan tutors wordt toegewezen, gooit behoorlijk roet in het eten. Dan stellen de tutors haar een deal voor. Ze zullen aftekenen dat ze bijles volgt, zolang ze hun iets in ruil daarvoor geeft... zichzelf. Roxie overweegt om zich terug te trekken, maar ze moet haar diploma halen om in godsnaam uit dit stadje weg te komen. Maar als ze de deal accepteert, zal ze dan ooit nog kunnen vertrekken?
Leeftijdsclassificatie: 18+
Hoofdstuk Een
ROXIE
Ik rende weer eens door de gang. Dit deed ik de laatste maanden wel vaker. Nog maar een paar maanden en dan was ik eindelijk weg van deze school.
Vier jaar op de middelbare school was stressvoller geweest dan ik me ooit had kunnen voorstellen. Ik was blij dat het er bijna op zat. Alleen het cheerleaden was gegaan zoals ik wilde.
Ik ging niet meer om met mijn vrienden uit het eerste jaar. Ik was alleen nog close met een paar meiden uit het team. Ik was wel sociaal, maar niet zo spontaan als je van een head cheerleader zou verwachten.
Maar dat maakte nu niet meer uit. Dit was mijn laatste jaar. Ik was begin dit jaar achttien geworden. Ik telde de dagen af tot het eindelijk voorbij was.
Ik keek op mijn smartwatch en zag dat het 8:06 uur 's ochtends was. Verdomme! Ik was weer te laat voor het eerste lesuur, ook al had ik zo mijn best gedaan.
Ik had sneller moeten douchen na de training. Mrs. Joseph zou hier zeker heel boos over worden.
Dit was al de tweede keer deze week dat ik te laat was; de eerste keer was omdat ik zo moe was van het trainen met de nieuwe meiden in het team en een koffie nodig had om de dag door te komen.
De vroege trainingen braken me echt op. Maar het was nog maar drie maanden tot de grote wedstrijd. En over vijf maanden was de schooltijd voorbij.
Als de dubbele trainingen klaar waren, kon ik eindelijk wat rusten. Daarna zou ik naar de universiteit gaan. Ik had een plan en daar moest ik me aan houden.
Ik liep de Engelse les van Mrs. Joseph binnen. Ik probeerde haar niet aan te kijken. Ze had altijd op iedereen iets aan te merken. Maar vooral op mij.
„Fijn dat je er ook bent, Roxie,“ zei Mrs. Joseph, terwijl ze met haar ogen rolde. Ik rolde ook met mijn ogen, maar dat zag ze niet.
„Ga zitten en blijf na de les even hangen voor een gesprekje,“ zei ze.
Ik hield me in om niet nog een keer met mijn ogen te rollen. Ik liep naar mijn stoel en ging zitten.
Nari, een meisje voorin de klas, keek me aan. Daarna keek ze snel weer weg. Typisch. Ik rolde met mijn ogen naar haar achterhoofd. Als ze iets wilde zeggen, moest ze dat gewoon doen.
Ik had vandaag geen zin in extra drama. Daar had ik met Mrs. Joseph al genoeg van.
Nari en ik waren vroeger vriendinnen. Maar in het eerste jaar gebeurde er iets wat alles veranderde. Daarna wisten we niet meer hoe we met elkaar om moesten gaan.
Dus nam ik afstand en maakte ik nieuwe vrienden via het cheerleaden. Vrienden maken ging mij makkelijk af. Voor Nari was dat moeilijker. Ze is na onze ruzie met bijna niemand meer close geworden.
Ze keek me vaak alleen maar aan, rolde met haar ogen en keek weer weg. Kort daarna kreeg ze iets met Kai. Ze hoorden bij de slimste leerlingen van deze klas. En ook van een paar andere klassen.
Ze bleven vooral veel samen. Al wist ik wel dat Kai een paar vrienden had. Ik kon op één hand tellen op hoeveel feestjes ik ze had gezien.
Het uur Engels ging heel snel voorbij, omdat ik in gedachten verzonken was. Al snel ging de bel. Godzijdank.
Ik wilde snel weggaan. Maar ik wist dat dit het alleen maar erger zou maken met Mrs. Joseph.
Ik stond langzaam op en stopte mijn spullen in mijn tas. Toen hoorde ik Mrs. Joseph praten. „Nari en Kai, kunnen jullie twee ook even blijven, alsjeblieft?“
Ze zeiden allebei ja. Ik snapte niet waarom zij moesten blijven tijdens ons gesprek.
Ik haalde diep adem om me klaar te maken voor het gesprek. Wat wilde ze in vredesnaam met ons drieën bespreken? Wat was haar plan?
Ik draaide me om en liep naar voren. Ik ging naast Nari staan. Ik keek naar Kai. Hij keek naar Nari, alsof hij afwachtte wat ze ging doen.
Omdat ze naar de lerares bleef kijken, keek hij weg. Verrassend genoeg keek hij niet naar mijn lichaam. De meeste jongens op school deden dat wel.
Hij leek een goed vriendje te zijn. Dat was zeldzaam op deze school. Hij was een beetje stil, maar wel knap.
Ik kon zien dat hij gespierd was onder zijn wijde kleren. Zijn ogen zorgden ervoor dat je overal ja op wilde zeggen.
Hij was ruim een meter tachtig lang. Je moest dus omhoog kijken om zijn blik te vangen.
Ik had sinds vorig jaar geen vriendje meer gehad. Kyle Jameson, de quarterback van de school, had als laatste mijn hart gebroken. Ik betrapte hem in bed met twee meiden van het volleybalteam.
Toen ik ze zag, had hij het lef om te vragen of ik mee wilde doen. Ik dumpte hem zonder te twijfelen.
Ik wist dat Kai zoiets nooit bij Nari zou doen. Misschien kreeg ik ooit een vriendje dat naar mij keek zoals Kai naar Nari keek.
„Nari en Kai, willen jullie nog steeds die extra studiepunten waar jullie vanmorgen om vroegen?“ vroeg Mrs. Joseph. Ze haalde me uit mijn gedachten.
Echt waar? Dacht ze dat ze in een uur van gedachten waren veranderd? Ik rolde met mijn ogen. Ik snapte niet waarom iemand extra punten wilde voor een vak waar ze al een voldoende voor stonden.
Nari gaf antwoord voor hen allebei. „Ja.“
„Mooi. Ik wil dat jullie Roxie om de beurt bijles geven. Ze komt namelijk al twee maanden lang minstens twee keer per week te laat in mijn les.“
„Ik wil zeker weten dat ze de gemiste stof inhaalt.“ Ik hield mijn mond stijf dicht, zodat ik niet kon protesteren.
Ik was wel te laat, maar ze wist dat ik al mijn huiswerk had gemaakt. Ik zou mijn laatste jaar echt niet verpesten. Ik was veel te dicht bij mijn doel.
„En wat jou betreft, Roxie. Jij gaat naar al je bijlessen en dan zul je op tijd slagen. Einde discussie.“ Ze gaf me geen kans om er tegenin te gaan.
Ik was te moe om ruzie te maken, dus ik knikte alleen maar. Ik was nog steeds kapot van de training van vanmorgen. In mijn hoofd was ik steeds bezig met mijn plannen. Ik liep achter Kai en Nari aan toen ze de klas uitliepen.
„Laat een van jullie me een adres appen. Ik zie jullie twee vanavond wel.“ Ik wachtte niet op een antwoord. Ik liep langs hen heen en rolde met mijn ogen.
Nari lachte gemeen en dat overviel me. Dat was de meeste emotie die ik in jaren bij haar had gezien.
Wat was haar probleem? Dat vroeg ik mezelf af. Hoe kon iemand zo snel van warm naar koud omslaan?
Ik wist dat ik een manier moest verzinnen om hieronderuit te komen. Als ik eerlijk was, dacht ik niet dat ik een heel uur alleen met Nari aan zou kunnen. Er hing een vervelende sfeer tussen ons, en ik begreep niet helemaal waarom.
Het ene moment rolde ze met haar ogen. Het volgende moment deed ze alsof het haar niets kon schelen. Allebei de dingen maakten me boos. Maar Kai was een ander verhaal. Hij was erg knap.
Misschien zou Nari wat minder moeilijk doen als ik met hem flirtte, en me onder deze onnodige bijles uit laten komen.
Hoe dan ook, ik kon deze bijles er echt niet bij hebben. Ik had het al veel te druk. Die bijles moest stoppen.
