Love and Obsession-serie Boek 1: Haar Mr. Hardman
Auteur
M. A. L'amour
Lezers
238K
Hoofdstukken
39
Harper laat haar schooltijd achter zich, ervan overtuigd dat ze eindelijk is ontsnapt aan de jongen die van elke dag een strijd maakte. Ryker is een herinnering die ze liever zou begraven, verbonden met scherpe woorden, koude blikken en emoties die ze nooit helemaal begreep. Maar afstand wist niet alles weg. Wanneer hun paden elkaar opnieuw kruisen, weigert het verleden te zwijgen. De bekende spanning keert terug, alleen voelt die nu anders aan; gecompliceerder dan louter wrok.
Harper raakt verstrikt tussen wat ze zich herinnert en wat ze begint in te zien, terwijl de lagen worden afgepeld en oude zekerheden vervagen. De connectie waartegen ze zich ooit verzette, blijft nu op onverwachte manieren sluimeren en trekt haar dichterbij wanneer ze eigenlijk weg zou moeten lopen. En plotseling voelt verdergaan een stuk minder eenvoudig dan ze ooit had gedacht.
Hoofdstuk 1
HARPER
De dag van de diploma-uitreiking was eindelijk aangebroken. Je kon de spanning en blijdschap overal voelen. Ik stond in de rij in mijn afstudeerkleding. Mijn hart klopte snel en mijn handen werden klam.
Het was niet het idee om de school te verlaten dat me tegelijk zenuwachtig en blij maakte. Het was het feit dat ik eindelijk kon leven zonder angst. Zonder paniek… en zonder mijn grootste nachtmerrie.
Ik had hem al die tijd zo veel mogelijk ontweken. Maar vandaag leek het onmogelijk om aan hem te ontsnappen. De uitreiking was klein en iedereen was op dezelfde plek.
Ik kon voelen dat hij achter me stond. Ik voelde dat hij strak naar mijn achterhoofd staarde.
Ik probeerde rustig te blijven en keek om me heen. Ik zocht naar een vriendelijk gezicht in de groep mensen. Ik zag mijn beste vriendin, Emily. Ik gaf haar een flauwe glimlach.
We zouden eindelijk samen afstuderen. Emily was er altijd om me te steunen, en vandaag ook.
Ze bewoog haar lippen om me gerust te stellen. Ze herinnerde me eraan om sterk te blijven. Daarbij zette ze haar hoedje schuin en gaf ze me een knipoog.
De stem van de decaan klonk luid door de luidsprekers. Hij kondigde het begin van de uitreiking aan.
Ik haalde diep adem toen de rij studenten begon te lopen. Ik deed een stap naar voren richting het podium. Toen voelde ik het. Een lichte aanraking op mijn arm.
Ik draaide mijn hoofd een beetje. Ineens stond ik oog in oog met Ryker. Zijn felle blauwe ogen keken me strak aan. Heel even stond ik stijf van de schrik.
Mijn maag kromp ineen. Mijn keel voelde heel droog. Mijn hele lichaam schreeuwde dat ik weg moest kijken.
Ik was er jarenlang goed in geweest om zijn ogen te ontwijken. Elke keer als hij me aankeek, volgde er namelijk iets gemeens. Een rilling van angst liep over mijn rug.
Ik dacht aan de dag dat ik hem brutaal aankeek. Daarna werd ik in het nauw gedreven. Ik voelde nog steeds hoe strak ik mijn boeken vasthield. Diezelfde koude blik hield me toen vast op mijn plek.
Hij boog naar me toe. Hij was zo dichtbij dat ik zijn adem op mijn wang voelde. De wereld om me heen leek zo klein dat ik amper kon ademen.
Een heel enge seconde lang dacht ik dat hij—nee. Maar ik dacht echt dat hij me wilde kussen!
In plaats daarvan schoot zijn hand naar voren. Hij pakte een dikke pluk van mijn haar vast. Ik gilde het uit van de pijn. Hij trok mijn hoofd net ver genoeg naar achteren om gemeen te lachen.
„Houd het vastgebonden,“ mompelde hij koud. Hij duwde mijn haar in een slordige knot en liet me toen los. Mijn hoofdhuid deed pijn, maar de vernedering deed nog meer pijn. Hij haatte mijn haar altijd.
Dat was slechts één van de vele keren dat hij me pijn had gedaan.
Daarna dacht ik ineens weer aan de allereerste dag dat we elkaar zagen.
Het was erg druk op de campus. Alle studenten haastten zich naar de les. Ik voelde dat ze er zin in hadden, maar ik was heel zenuwachtig. Ik ademde diep in en uit om rustig te worden. Ik keek onrustig om me heen.
Ik was op weg naar mijn eerste les. Ik hield mijn boeken stevig vast. Ik probeerde het lokaal te vinden zonder op te vallen in de menigte. Plotseling tikte iemand op mijn schouder.
Ik draaide me om en zag een lange man voor me staan. Hij lachte gemeen en deed alsof hij veel beter was dan ik. Zijn blauwe ogen keken dwars door me heen.
Zijn mooie donkerblonde haar liet zijn strakke kaaklijn goed uitkomen. Hierdoor leek hij heel zeker van zichzelf. Zijn T-shirt zat strak om zijn brede schouders. Met zijn armen over elkaar zag hij er erg sterk uit.
„Wat hebben we hier?“ zei hij. Zijn stem klonk enorm arrogant. „Je lijkt wel een verdwaald lammetje dat in het hol van de leeuw is gelopen.“
Ik lette niet op zijn toon en lachte naar hem. Ik knipperde snel met mijn ogen. Ik was nieuw op deze school. Misschien kon ik hem om hulp vragen. „Hoi, hoe gaat het? Ik ben Harper…“
„Harper, hè?“ spotte hij, terwijl hij zijn ogen tot spleetjes kneep. Ik wist niet wat hij dacht, maar zijn koude blik was best eng.
„Ik probeerde eigenlijk de weg te vinden,“ zei ik zacht. „Weet jij waar het Wing-gebouw is?“
Zijn harde lach klonk door de gang. Het trok de aandacht van andere mensen. Ik zag dat ze er bang en verbaasd uitzagen toen ze naar mij keken.
„Ryker,“ riep een stem. Daarna hoorde ik voetstappen.
Een andere man sprong op de man voor me. Hij lachte en schudde hem bij zijn schouders. Twee andere mannen grinnikten toen ze naar me keken.
„Uhm.“ Ik schraapte mijn keel. „Ik vind het wel.“ Mijn stem klonk rustig, ook al was ik vanbinnen heel erg zenuwachtig.
„Nee. Nee. Nee. Niet zo snel. Wie is dit?“ vroeg de man nieuwsgierig. „Een meisje in een capuchontrui en een rokje.“
Maakte hij een grapje over mijn kleding?
„Ze vroeg me waar het Wing-gebouw is,“ zei Ryker alsof het hem verveelde.
De jongens moesten hard lachen.
„Oh, dus je hebt de hulp van Ryker nodig? Wat schattig,“ spotte de man met het zwarte haar. Hij klonk erg sarcastisch. „Maar ik ben bang dat je het aan de verkeerde jongen hebt gevraagd.“
Door hen voelde ik me steeds kleiner worden. Ik wilde niet dat ze zagen dat ik onzeker was, maar het was duidelijk aan mijn gezicht te zien. Ze gebruikten dat nu gewoon als een grapje.
En toen begreep ik het. De verkeerde jongen…
Elke school heeft wel een verkeerde jongen…
Ik slikte zenuwachtig. Pesters bestaan namelijk overal.
Ik was er al eens eerder één tegengekomen. Het zijn mensen die ervan genieten om anderen pijn te doen. Ze vinden het leuk om iemand klein en machteloos te laten voelen.
Ik haalde diep adem. Ik verzamelde al mijn moed, ook al stonden mijn knieën te trillen.
„Ik vind de weg wel. Sorry dat ik jullie heb gestoord.“ Ik draaide me om en wilde weglopen, maar Ryker zei iets.
„Het Wing-gebouw is rechtdoor, dit pad in, en dan naar links,“ zei hij heel koel.
Ik keek weer naar hem. Hij hield alleen zijn hoofd schuin en kneep zijn ogen samen. Zag hij er altijd zo uit? Alsof alles hem leek te irriteren.
„Dank je wel,“ antwoordde ik heel dankbaar. Maar toen zag ik de spottende lach van zijn vriend. Mijn glimlach verdween en ik draaide me snel weer om.
Vanaf dat moment wist ik dat ik in de problemen zat.
En ik had gelijk. Door hem had ik altijd spijt dat ik voor deze school had gekozen.
Ik leefde elke dag in angst. Nu stond ik zo dichtbij hem in de rij. Ik voelde diezelfde angst weer opkomen in mijn buik.
Ik haalde heel zachtjes diep adem. Ik dwong mezelf om niet ineen te krimpen door zijn harde blik.
Ik keek snel weg.
„Harper.“
Ik schrok enorm.
Riep hij mij?
Hij schold me vaak uit, maar hij noemde me nooit bij mijn naam. Dat maakte me nog banger. Wat was er nu weer?
De stem van de decaan bracht me terug naar het heden. We liepen langzaam verder in de rij. De angst in mijn hart begon af te nemen. Het maakte plaats voor hele vreemde en gemengde gevoelens.
Ik haalde diep adem en glimlachte. De diploma-uitreiking hoorde een feest te zijn voor onze prestaties. Ik mocht dit niet door Ryker laten verpesten.
Ik ging goed rechtop staan en hield mijn hoofd omhoog. Vandaag ging ik mijn angst overwinnen. Ik wilde echt genieten van deze bijzondere dag.
Later in de toiletruimte keek ik naar mezelf in de spiegel. Ik was blij dat het was gelukt. Ik glimlachte, en dit was een echte glimlach.
Dit zou de allerlaatste dag zijn dat ik hem zou zien.
Ik waste en droogde mijn handen. Daarna duwde ik de deur open. Ineens stond ik stokstijf stil.
Ryker leunde met een schouder tegen de betegelde muur. Hij had zijn armen gekruist. Het leek wel alsof hij op me had gewacht.
Mijn hart klopte in mijn keel. Ik deed zonder na te denken een stap achteruit. Zijn blauwe ogen keken me heel strak aan, net als vroeger.
Ik werd erg bang en keek naar de grond.
„We moeten praten,“ zei hij.
Door die woorden voelde ik druk op mijn borst. Alle herinneringen aan zijn pesterijen kwamen tegelijk terug. Ook herinnerde ik me de pijn als hij aan mijn losse haar trok.
Ik had me moeten omdraaien. Ik had moeten wegrennen. In plaats daarvan bleef ik staan. Mijn hele lichaam trilde.
Mijn benen voelden heel slap aan.
Hij deed een stap vooruit. En ik deinsde terug.
„Harper.“
Ik verstijfde. Niet door zijn normale, harde stem. Ik verstijfde door de zachte klank in zijn stem. Hierdoor keek ik toch naar hem op.
Onze ogen ontmoetten elkaar. Zijn blik werd zachter.
Er verscheen iets op zijn gezicht. Geen minachting. Geen boosheid. Iets anders. Het was iets wat ik absoluut nooit had verwacht.
Was het spijt?
