Haar Bezitterige Bewaker Boek 4
Auteur
E. R. Knight
Lezers
117K
Hoofdstukken
66
Zara's leven neemt een dramatische wending wanneer ze Nathaniel ontmoet, een charmante maar gecompliceerde man met een bewogen verleden. Terwijl ze hun opbloeiende relatie proberen vorm te geven, worden ze geconfronteerd met talloze uitdagingen, waaronder jaloerse exen, familiegeheimen en gevaarlijke ontmoetingen. Te midden van de chaos voelt Zara zich aangetrokken tot Nathaniels onwrikbare liefde en bescherming, maar is hun band bestand tegen de beproevingen die hun te wachten staan? Duik in een verhaal vol passie, veerkracht en de zoektocht naar ware liefde.
Proloog
Haar Vervelende Bewonderaar
Er heerste een doodse stilte. De enige geluiden waren het geritsel en geschraap van bladeren in een afgelegen hoekje van het park.
De jongen verborg zijn gezicht achter zijn slungelige handen terwijl de klappen op hem neerregenden. Ze waren met zijn drieën, veel meer dan hij aankon.
Hij voelde het bloed langs zijn kin sijpelen uit de snee op zijn voorhoofd. Hij wilde zijn hand uitsteken en het aanraken, gewoon om te zien welke schade ze hadden aangericht.
Maar dat kon hij niet. Niet zolang ze vastbesloten waren om de rest van zijn gezicht te ruïneren. Niet dat hij vond dat hij het aankijken waard was.
Een bijzonder felle stomp in zijn heup deed hem dubbelklappen van de pijn, waardoor zijn gezicht onbeschermd bleef. Hij voelde het gras onder zijn vingers terwijl hij zich opkrulde in de foetushouding en bad dat het snel voorbij zou zijn.
Hij kon hun gelach en spot duidelijk horen door de pijn die nu zijn zintuigen vertroebelde. Ze zeiden dat hij gay was. Dat hij lelijk was.
Daar twijfelde hij aan. Als hij gay was, zou hij niet verliefd zijn op die knappe brunette uit zijn natuurkundeles.
Een deel van hem wist dat hij een lafaard was. Hij zou niet moeten toelaten dat ze hem deze vernedering lieten ondergaan. Hij verdiende het niet—
„Wat denken jullie in godsnaam dat je aan het doen bent?“ riep een stem.
De klappen stopten.
De jongen stuurde een dankgebed naar de hemel.
„Wie the fuck ben jij?“ snauwde een van hen.
De jongen durfde zijn handen van zijn gezicht te halen en ging rechtop zitten om een blik te werpen op zijn redder.
Ze stond op ongeveer zestig centimeter afstand van hem met haar handen op haar heupen. Ze leek ongeveer net zo oud als hij te zijn. Misschien jonger, dat kon hij niet zeggen.
Haar zwarte haar hing over haar hele gezicht. Maar het waren haar ogen die zijn aandacht trokken. Ze waren grijs, bijna zwart. Als een onweersbui die vastbesloten was alles op zijn pad te verwoesten.
En ze was dik. Nou ja, niet echt dik, maar niet mager.
Hij was zo gewend aan de magere meiden op school dat hij was vergeten hoe het was om te zien wat volgens hem het begin van rondingen op een vrouwenlichaam was.
Ze was net zo lang als zij allemaal en, tot zijn verbazing en ontzag, week ze niet van haar plek, zelfs niet toen de pestkoppen op haar afkwamen.
„Als je weet wat goed voor je is, ren je weg, kleine bitch,“ spuugde de leider uit, terwijl hij zijn best deed om boven haar uit te torenen.
Ze grijnsde. Hij dacht dat hij hallucineerde.
„En als je weet wat goed voor je is, stuk stront“—ze porde een vinger in zijn borst—„dan pak je je trieste reet en die van je pathetische volgelingen en rot je nu meteen op, of ik roep hen erbij.“
Ze wees achter zich naar de twee bewakers die aan hun vaste ronde door het park waren begonnen.
Hij zag de ogen van de bewakers hun kant op draaien en daar een tel blijven rusten voordat ze wegkeken. Zijn eigen ogen dwaalden op hun beurt af naar de pestkop die nog steeds voor het meisje stond.
De pestkop keek bezorgd. Er zaten zweetplekken op de voorkant van zijn shirt. Zijn kameraden waren onderling begonnen te fluisteren en keken hem af en toe aan.
„Dat doe je toch niet,“ kraste hun leider, proberend dapper te lijken oog in oog met de dreiging die nu was verschenen in de vorm van dat donkerharige meisje.
Ze vouwde haar handen over haar borst.
„Wat the fuck denken jullie dat je aan het doen bent?“ krijste ze plotseling zo hard als ze kon.
Twee dingen gebeurden tegelijkertijd. De pestkoppen staarden haar een nanoseconde aan voordat ze er vandoor gingen, rennend alsof er zojuist hellehonden op hen waren losgelaten, en het meisje lachte.
Hij staarde naar haar gezicht. De transformatie was ongelooflijk. Het onweer in die grijze ogen was verdwenen, en in de plaats daarvan was een vreugdevolle schittering.
Een beweging achter haar deed hem wegkijken.
Ze hadden de aandacht getrokken van de bewakers, die snel naar hen toe liepen.
„Gaat alles goed, mevrouw?“ zei de jongere.
Terwijl haar gelach wegebde, keek het meisje hem aan.
„Met mij wel. Met hem niet.“ Ze gebaarde naar hem.
De bewakers keken naar hem, fronsen op hun beide gezichten.
Hij voelde de pijn van de klappen weer de kop opsteken.
„Hebben jullie een EHBO-doos?“ vroeg ze, terwijl ze hem van dichtbij bestudeerde.
Hij bloosde onder haar onderzoekende blik.
„We hebben er eentje, terug in de hut,“ antwoordde de oudere man.
„Ik breng hem er wel heen. Geef ons gewoon twee minuten,“ zei ze, terwijl ze naast hem op het gras ging zitten.
De bewakers keken elkaar aan en toen naar haar. Ze knikten één keer en vertrokken weer in de richting waar ze vandaan kwamen.
Ze staarde hem aan zonder te knipperen.
„Wie waren dat?“ vroeg ze met een zachte stem.
Hij staarde haar ongemakkelijk aan.
Dacht ze ook dat hij een lafaard was?
„Jongens van school,“ fluisterde hij vol schaamte.
Plotseling stak ze haar hand uit en raakte zijn wang aan. Ze draaide deze opzij en leunde voorover om de wond op zijn voorhoofd te bekijken.
Het was de eerste keer dat een meisje zo dichtbij was gekomen, en hij genoot van haar aanraking; hij hield van de manier waarop haar vingers op zijn gevoelige huid voelden. Toen trok ze zich terug, stond op en klopte haar spijkerbroek af.
„Laten we je schoonmaken,“ zei ze, terwijl ze hem haar hand aanreikte.
Hij staarde er twee seconden naar voordat hij hem vastpakte. Hij deed zijn best om niet ineen te krimpen door de pijn in zijn kuiten en rug, beet op zijn tong en stond op.
Ze leidde hem over het pad naar de hut.
De wandeling verliep in stilte, terwijl hij blikken op haar wierp. Ze leek in gedachten verzonken, en haar haar onttrok haar gezicht aan zijn zicht.
Ze hield haar armen op haar rug en neuriede een melodie. Hij spitste zijn oren en probeerde de noten op te vangen.
Hij herkende het als “Lay All Your Love On Me” van ABBA.
Hij keek haar nieuwsgierig aan. Was ze ouderwets of zoiets?
Zo leek ze niet.
Toen bloosde hij toen hij besefte dat hij zelf altijd al een ABBA-fan was geweest. Hoe hypocriet van hem.
Tegen die tijd hadden ze de hut bereikt, en hij kon de bewakers door de open ramen zien.
Het meisje stopte net buiten de deur.
„Red je je wel?“ vroeg ze aan hem, knijpend tegen de stralen van de middagzon.
Hij knikte. Om een of andere onbekende reden wilde hij dat ze zou blijven.
„Oké. Zorg goed voor jezelf,“ zei ze, en begon weg te lopen.
Toen stopte ze abrupt en keek naar hem om.
„Laat dat niet nog een keer gebeuren, oké?“ zei ze, terwijl ze het haar uit haar gezicht streek.
Hij verstijfde.
„Oké,“ beloofde hij.
De deur van de hut ging open, en de oudere bewaker stapte naar buiten en nam hem mee naar binnen. Hij keek naar binnen in de hut en toen naar de nu lege plek naast hem.
Het meisje was weg.
En hij besefte dat hij haar naam niet wist.
