Huwelijk aangeboden, liefde geweigerd
Auteur
Elle Fielding
Lezers
18.9K
Hoofdstukken
33
Wanneer Olivia Monroe bij Sebastian Winters smeekt om een lening om haar familie te redden, is het laatste wat ze verwacht zijn voorwaarde: een huwelijk. Koud, beheerst en hartverscheurend onbereikbaar maakt Sebastian duidelijk dat dit een zakelijke overeenkomst is. Niets meer. Hij gelooft niet in de liefde – en hij is er zeker niet naar op zoek.
Maar terwijl Olivia een leven instapt waar ze nooit om heeft gevraagd, gebonden aan een man die zijn hart achter muren heeft opgesloten, begint ze zich af te vragen of ze dat van haarzelf veilig kan houden. Want verliefd worden op Sebastian zou een fout zijn… vooral omdat hij heeft gezworen dat hij haar nooit zal terugliefhebben.
Hoofdstuk 1: Ik zal alles doen
Terwijl ik mijn jurk gladstrijk, haast ik me de trappen op naar het hoogste gebouw aan Sydney Harbor, The Orien. Hier worden toekomsten met één enkel woord gemaakt of gebroken. Die van mij voelt alsof hij aan een zijden draadje hangt. Mijn maag zit in de knoop en mijn handpalmen zijn klam. Ik mag niet instorten voordat ik hem überhaupt heb gezien.
Sebastian Winters is niet zomaar een rijke, succesvolle en machtige zakenman in Sydney; hij is het type man dat de weegschaal in iemands voordeel kan laten doorslaan of iemand de afgrond in kan duwen. En vandaag moet ik hem om iets vragen dat alles zou kunnen veranderen.
Hij is de broer van mijn vriend, en binnenkort mijn zwager, dus het zou niet moeten voelen alsof ik vijandelijk gebied betreed. Toch voelt het wel zo. De schaamte prikt onder mijn huid. Het voelt verkeerd om hier überhaupt te zijn, maar trots is een luxe die ik me niet kan veroorloven.
Ik ben buiten adem tegen de tijd dat ik de receptie op de veertigste verdieping bereik.
„Kan ik u helpen?“ vraagt de receptioniste koeltjes, terwijl ze een afkeurende blik werpt op mijn verhitte gezicht en zakelijke kleding.
„Ik heb om één uur een afspraak met meneer Winters.“
„Mevrouw Monroe?“
„Dat ben ik.“
„U bent te laat.“
Ik kijk op mijn horloge. Het is nog maar net één minuut over één, maar natuurlijk zou Sebastian geen enkele minuut door de vingers zien. „Er was een ongeluk. Ik kon er niet op tijd doorheen komen. Het spijt me. Ik ben zo snel gekomen als ik kon.“ In werkelijkheid had ik kilometers verderop moeten parkeren en hierheen moeten rennen.
„Meneer Winters houdt er niet van om te moeten wachten.“
„Wilt u alstublieft tegen meneer Winters zeggen dat ik er ben? Vertel hem alstublieft dat het me heel erg spijt dat ik te laat ben, en dat ik zal vertrekken als hij dat wil, maar dat ik hem echt moet spreken.“
Shaun heeft me ooit verteld dat ik de kille houding van zijn broer niet persoonlijk moet opvatten en dat ze amper nog met elkaar praten. Er is iets tussen hen voorgevallen, iets waar Shaun niet over wil praten, en ik heb snel geleerd om er geen vragen over te stellen.
Dus misschien wil Sebastian me niet eens zien. Maar hij ging wel akkoord met de afspraak, en dat moet toch iets betekenen.
Terwijl ze haar gezicht in een ontevreden plooi trekt, pakt de receptioniste met frisse tegenzin de telefoon op en belt Sebastian. Althans, ik weet zeker dat hij het is, want de begroeting is kort, bits en klinkt geïrriteerd.
„Uw afspraak van één uur is er.“ De receptioniste kijkt me aan voordat ze even achter me kijkt. „Dat weet ik, en zij ook. Ze zegt dat ze vertraging heeft opgelopen door een ongeluk.“
„Vergeet niet te zeggen dat het me spijt en dat ik hem wanhopig graag wil spreken,“ herinner ik haar eraan.
Na het ophangen, zonder mijn boodschap door te geven, staat de vrouw met het Scandinavisch blonde haar in een strakke paardenstaart op en gebaart ze dat ik haar moet volgen. Ik slaak een zucht van verlichting en ren bijna achter haar aan.
We lopen door een gang met vloerbedekking, langs lege kantoren, naar het kantoor aan het einde. De muren zijn van glas, maar wel geblindeerd zodat je er niet doorheen kunt kijken.
De receptioniste klopt op de deur en wacht op Sebastians norse „Binnen“, waarna ze de deur opent en naar binnen stapt. Ik loop achter haar aan en merk op dat Sebastian niet eens de moeite neemt om naar de receptioniste of naar mij op te kijken.
„Dank je, Nicole. Je mag ons alleen laten.“
„Ja, meneer.“
Nicole werpt me voor de zekerheid nog een laatste afkeurende blik toe voordat ze de kamer uitloopt. Ik blijf staan en kijk naar Sebastian, die volledig in zijn computer verdiept is.
Sommigen beweren dat zijn hart in duizend stukjes is gebroken en dat hij nooit meer zal kunnen liefhebben, en dat hij daarom zo meedogenloos is in het bedrijfsleven. Anderen zeggen dat zijn vader hem heeft verhard en gebroken door de wrede manier waarop hij zijn zoon klaarstoomde voor deze rol.
Wat er ook met hem is gebeurd blijft een mysterie, maar de duisternis om hem heen is sterk aanwezig. Zijn gitzwarte haar is lang genoeg om er nonchalant uit te zien, maar kort genoeg voor de zakenwereld. Zijn ogen zijn net zo zwart als zijn hart.
En als hij opkijkt en me met zijn blik doorboort, krijg ik bijna de neiging om de kamer uit te rennen.
„Wil je stoppen met naar me te staren en gaan zitten, Olivia?“
Niemand noemt me Olivia, behalve deze man. Ik geef de voorkeur aan Liv of Livvy. En de manier waarop Sebastian het zegt klinkt spottend, bijna alsof hij wil benadrukken hoe jong ik ben. Alsof het feit dat ik drieëntwintig ben, me naïef en onbeduidend maakt.
Zijn naam zou daarentegen Pluto of Hades moeten zijn, of... eigenlijk gewoon het duivelsgebroed. Want zelfs als hij er niet zo uitziet, is deze man het gevaar en de duivel ineen. Ondoordringbaar. En toch sta ik op het punt om hem te smeken mij te helpen.
Ik loop langzaam naar het bureau, het enige meubelstuk in het grote, overdreven ruime kantoor. Ik ben me bewust van elke stap die ik zet op het zachte, pluche grijze tapijt.
„Gaat het goed met Shaun?“
„Ja, hij is… eh, oké.“ Hij is er bovendien totaal niet van op de hoogte dat ik hier ben. Shaun wil me wel helpen, maar hij heeft het geld of de positie niet om het benodigde bedrag te kunnen bieden. Hij praat al maanden over een huwelijksaanzoek. Ik hoop dat Sebastian dit als een kans ziet om zijn toekomstige schoonzus uit de brand te helpen.
Als ik Shaun had verteld wat mijn plannen waren, had hij geprobeerd me op andere gedachten te brengen, en misschien had ik dat wel toegelaten. Want in het jaar dat we nu bijna samen zijn, heeft zijn broer me nog geen enkele keer het gevoel gegeven dat ik welkom was. En het lijkt er niet op dat hij daar nu verandering in gaat brengen.
„Wat heb je dan nodig?“ snauwt hij, met een stem vol ongeduld.
Ik zou dit gesprek liever voeren terwijl hij me aankijkt, maar hij lijkt vastbesloten om verder te gaan met zijn werk. En aangezien ik een minuut te laat was, heb ik vermoedelijk niet het recht om zijn volledige aandacht te eisen.
Het is alleen dat ik om een enorme gunst kom vragen, en hoe moeilijk ik ook wist dat het zou worden, ik dacht dat hij me in ieder geval zou aankijken als ik om hulp vroeg. Ook al is het makkelijker om geen oogcontact met de duivel te maken; als hij me niet wil aankijken, hoe kan ik dan ooit verwachten dat hij 'ja' zegt?
Ik strijk met mijn handen langs mijn rok. Zijn blik schiet plotseling omhoog, hij staart me boos aan, en het zweet breekt me uit.
„Ik wacht, Olivia. Je hebt om deze afspraak gevraagd. Toch kom je te laat, sta je erop me nog steeds te spreken, en vervolgens zeg je niks.“
Nu kijkt hij me tenminste wel aan. Ik haal diep adem en houd zijn norse blik vast. „Ik ben hier om je om een lening te vragen.“
Een moment blijft het stil en negeert hij wat ik zojuist heb gezegd. Dan, alsof ik hem simpelweg gevraagd heb of hij met me mee naar een waterpretpark gaat, alsof het leven van mijn vader niet afhangt van zijn beslissing, schudt Sebastian zijn hoofd. „Nee.“
Het is een antwoord van één woord, zonder ook maar een kleine uitleg. Misschien heb ik daar het recht niet toe, maar mijn keel knijpt dicht. Ik weet niet hoe ik hem moet overhalen, maar dat moet wel. Ik ben het verplicht. Ik slik de brok in mijn keel weg.
„Ik weet dat het een hoop is, maar een lening zou ons overeind kunnen houden tot mijn vader het verloren geld heeft terugverdiend. Ik weet zeker dat we de zaken weer op orde krijgen; we hebben alleen de kans nodig om dat te doen.“
Zwarte ogen staren in de mijne. „Olivia, heb je enig idee hoe erg het bedrijf van je vader in de problemen zit?“
„Ik werk daar, Sebastian. Natuurlijk weet ik dat.“
„Dan snap je wel dat we het niet over een schijntje hebben.“
Ik knik. Maar zonder de hulp van Sebastian gaat mijn familie ten onder, en niet alleen op financieel vlak. Mijn vader is alweer begonnen met zijn dagenlange drinksessies; mijn moeder staat op de rand van een zenuwinzinking, en Johnny, mijn broer, is gokschulden aan het opbouwen in een poging ons geld terug te winnen.
Ik zie mijn familie voor mijn eigen ogen uit elkaar vallen, en ik moet ingrijpen.
„Ik zou het niet vragen, maar er is niemand anders,“ voeg ik eraan toe. Mijn wanhoop klinkt luid in de grote kamer.
„Dus ik ben je laatste redmiddel?“
„Ja,“ bevestig ik. „En ik beloof dat ik elke cent zal terugbetalen zodra ik kan.“
Hij schudt zijn hoofd. „Wat als je dat nooit kunt? Wat als je het geld niet terugkrijgt, Olivia? Wat gebeurt er als ik je dit geld leen en het uiteindelijk helemaal niets uithaalt?“
„Dan bedenk ik wel een andere manier om je terug te betalen.“
Zijn ogen worden groot, en ik voel me rood aanlopen door hoe dat klonk.
„Ik bedoel,“ licht ik snel toe, „er moet toch een manier zijn om je terug te betalen. Ik ga wel bij je bedrijf werken, of ik word je persoonlijke assistent, of je dienstmeisje. Ik doe werkelijk alles. Ik beloof je dat ik een manier ga vinden om de schuld af te lossen.“
„We hebben het hier over een enorme lening, en ik heb geen dienstmeisje, assistent of nog een werknemer nodig. Die heb ik al genoeg.“
„Er móét toch iets zijn dat je nodig hebt.“ Opnieuw begin ik te blozen door de woorden die uit mijn mond komen. En ik heb blijkbaar gelijk dat ze niet bepaald onschuldig klinken, want Sebastian trekt een wenkbrauw op.
Ik krijg het veel te heet terwijl de stilte tussen ons voortduurt, waardoor ik veel te veel tijd krijg om me in te beelden met hoeveel vrouwen hij wel niet naar bed is geweest.
Hij is een miljardair met een absurde hoeveelheid macht. Hoewel ik hem veel te serieus en intimiderend vind, met zijn sterke neus, hoekige kaaklijn en scherpe jukbeenderen, noemen de roddelbladen hem maar al te graag de meest sexy miljardair ter wereld.
Alles om de bladen maar te kunnen verkopen. „Dat klonk niet erg onschuldig,“ flap ik eruit, terwijl mijn wangen nog steeds gloeien. „Zo bedoelde ik het niet... Ik bedacht me gewoon dat er vast wel iets is wat jij niet hebt. Iets wat je graag wilt.“
„Dat is er niet.“ Hij wendt zich weer tot zijn scherm en wuift me weg met een enkele blik.
Mijn mond valt open, maar ik klap hem snel weer dicht in een poging mijn shock te verbergen. Ik had nooit verwacht dat dit een makkelijk gesprek zou worden, maar ik had ook zeker niet verwacht dat hij me zo snel zou afwimpelen.
Ook al was de kans klein, toch had ik mezelf ervan weten te overtuigen dat ik hem kon, nee, zou overhalen. Nu vrees ik dat ik mezelf compleet voor de gek heb gehouden.
„Alsjeblieft,“ zeg ik. Het woord is nauwelijks meer dan een zucht.
Stilte.
„Geld kan niet alles oplossen,“ dring ik aan. „Er moet iets zijn wat ik kan doen. Iets wat jij nodig hebt.“
Zijn ogen vernauwen zich. „Jij bevindt je niet in de positie om mij dat aan te bieden.“
De woorden vallen als aas. „Dus er is wél iets,“ dring ik aan, terwijl ik voorover leun. „Vertel me wat het is. Laat me je helpen. Ik doe alles wat nodig is.“
Hij observeert me lange tijd en de intensiteit van zijn blik is in strijd met het vage lachje dat om zijn mondhoeken speelt. „Dat is een erg gevaarlijke belofte.“
„Alleen als ik me er niet aan kan houden.“
„Nou dan.“ Zijn blik verduistert. „Er is één ding dat ik nog niet heb. Je zult echter wel veel moeten opgeven om daar verandering in te brengen.“
