Gemarkeerd door de Alpha
Auteur
B. E. Harmel
Lezers
19.2K
Hoofdstukken
66
Leah D’Lara keert terug naar huis, vastbesloten om te bewijzen dat ze meer is dan alleen de dochter van de chief. Maar na een roekeloze ontmoeting laat de meedogenloze Alpha Darius Voss zijn merkteken op haar achter, waardoor ze gebonden is aan de enige man die ze weigert te vertrouwen.
Terwijl de oorlog nadert en een gevaarlijk geheim elke roedel bedreigt, moet Leah beslissen of ze de Alpha blijft bestrijden… of aan zijn zijde zal vechten. Want de band waar ze nooit om heeft gevraagd, is misschien het enige dat krachtig genoeg is om hen allemaal te redden.
Hoofdstuk 1: Herkenning
LEAH
„Dr. D’Lara.“
De diepe, zachte stem klonk door het kantoor voordat ik mezelf rustig kon maken.
Alpha Darius Voss zat achter een groot, mahoniehouten bureau. Zijn brede schouders waren gespannen onder een zwart overhemd. Eén grote hand rustte op een open dossier. Op het moment dat zijn groene ogen de mijne ontmoetten, veranderde er iets hevig in mij.
Niet figuurlijk. Fysiek. Het was alsof mijn lichaam iets herkende voordat mijn brein het doorhad.
Zijn blik gleed langzaam en doelbewust over me heen, en bleef net lang genoeg hangen om mijn huid warm te laten aanvoelen. Ravenzwart haar viel over zijn voorhoofd, wat hem een gevaarlijk wilde uitstraling gaf, ondanks het nette kantoor en de alpha-controle die hij uitstraalde.
God. Niemand zou zo naar een ander moeten kijken.
Darius Voss leek helemaal niet op de jongen die ik me nog vaag herinnerde van jaren geleden. Die versie van hem was verdwenen, vervangen door iets veel gevaarlijkers.
Hij zag er in alle opzichten uit als een alpha.
Hij straalde moeiteloos macht uit. Van het dure zwarte overhemd dat strak om zijn borstkas spande tot het zware zilveren horloge om zijn pols, alles aan hem schreeuwde controle. Zelfvertrouwen. Autoriteit.
Deze man was hard en vol ingehouden kracht. En hij staarde me aan alsof hij al precies wist hoe ik smaakte. Ik slikte moeizaam.
Loopsheid. Dat was het enige wat dit was.
Dat moest wel. Eén mondhoek krulde langzaam omhoog. Het leek alsof hij elke wilde gedachte in mijn hoofd kon horen.
„Leah D’Lara,“ mompelde hij dit keer. Mijn naam klonk bijna zondig uit zijn mond. „Eindelijk.“
Mijn hartslag haperde. „Alpha,“ zei ik. Dat ene woord klonk veel zachter dan ik had gewild.
Zijn ogen werden donkerder.
Hij stond op, en alleen die beweging voelde al gevaarlijk. Lang. Breed. Gecontroleerd. Het soort man dat moeiteloos de baas was in elke kamer.
Of die vrouwen zonder moeite ruïneerde. Hij liep om het bureau heen naar mij toe, en al mijn instincten schreeuwden dat ik moest blijven staan, terwijl iets veel diepers me aanspoorde om dichterbij te komen.
Van mij. Die gedachte raakte me zo plotseling dat mijn adem stokte.
Nee. Absoluut niet.
Ik was jarenlang weggeweest van deze roedel. Jaren waarin ik had gewerkt aan een carrière, een reputatie en een leven dat van mij was. Ik was niet van plan om mijn verstand te verliezen, alleen maar omdat de alpha toevallig ontzettend aantrekkelijk was.
Jaren waarin ik meer werd dan de dochter van Edgar D’Lara. Meer dan het kleine meisje van de leider. Meer dan de wolf die iedereen verwachtte dat ik zou zijn.
Ik had mijn eigen naam opgebouwd. Mijn eigen carrière. Mijn eigen toekomst. En ik was niet thuisgekomen om dat allemaal weer kwijt te raken.
Toen hij voor me stopte, omhulde de geur van dennen, rook en iets heel mannelijks me zo plotseling dat mijn wolf wakker werd onder mijn huid. Mijn adem stokte. Zijn ogen werden iets donkerder. Hij merkte het. Oh God, hij had het door.
„Het is een genoegen om mijn nieuwe superster eindelijk te ontmoeten,“ mompelde hij, terwijl hij zijn hand naar me uitstak.
Mijn. De bezitsdrang in dat ene woord zorgde voor een warme rilling onder in mijn buik.
Ik legde mijn hand in de zijne, met de bedoeling de handdruk kort en professioneel te houden. Op het moment dat onze huid elkaar raakte, ging er een harde schok door me heen. Hitte explodeerde onder in mijn buik. Zijn vingers klemden zich om mijn hand. Niet hard genoeg om pijn te doen, maar wel genoeg als waarschuwing. Ik hapte naar adem voordat ik het kon tegenhouden.
En Darius merkte het. Natuurlijk merkte hij het. Zijn groene ogen keken me strak aan, scherp en roofzuchtig. Eén angstaanjagende seconde lang verdween de hele kamer om ons heen. Geen kantoor. Geen roedel. Geen toekomst. Alleen hij.
De kaak van Darius spande zich. Toen streek zijn duim langzaam één keer over de binnenkant van mijn pols. Een kleine beweging. Bijna niets. Toch reageerde mijn hele lichaam erop. Zijn neusgaten werden iets groter, alsof hij de verandering in mijn geur had geroken, en er verscheen een tevreden blik op zijn gezicht. Gevaarlijke man.
„Alpha,“ zei mijn vader. Zijn stem sneed scherp door de spanning.
Ik deinsde bijna achteruit. Ik was vergeten dat er nog iemand anders in de kamer was.
Darius keek niet meteen van me weg. Dat maakte het op de een of andere manier erger. Toen, eindelijk, liet hij langzaam mijn hand los. „Chief,“ antwoordde Darius rustig.
Ik keek naar mijn vader, die ons nu allebei goed in de gaten hield, zijn gezicht strak van argwaan. Mijn moeder stond naast hem, stiller, maar ze lette goed op. Alleen die reactie al vertelde me dat ik de spanning tussen ons me niet had verbeeld.
„We praten later,“ zei mijn vader tegen me. Zijn toon maakte duidelijk dat hij meer bedoelde dan hij zei. Toen keek hij weer naar Darius. „Alpha,“ voegde hij eraan toe.
Darius boog één keer zijn hoofd. Zodra de kantoordeuren achter hen sloten, werd de kamer helemaal stil. Alleen met hem zijn, voelde op de een of andere manier nog veel gevaarlijker.
Darius deed nog een stap naar me toe. Te dichtbij. Veel te dichtbij.
„Je bent zenuwachtig,“ zei hij zachtjes. Er veranderde iets in zijn stem toen hij dat zei — niet de kille autoriteit die hij had sinds ik binnenkwam, maar iets bijna openhartigs. Een scheurtje in al die perfecte controle.
„Dat ben ik niet.“
Zijn blik gleed even naar mijn keel en ging toen terug naar mijn ogen. „Leugenaar.“
Door dat woord stroomde de hitte rechtstreeks tussen mijn dijen. Jezus Christus. Ik maakte mijn schouders recht. „U heeft me hier gebracht voor een rondleiding door het ziekenhuis, Alpha. Niet voor een kruisverhoor.“
Er verscheen een langzame grijns op zijn gezicht. „Daar is ze.“
„Wat betekent dat?“ vroeg ik.
„Het betekent,“ zei hij met een lagere stem, „dat ik me begon af te vragen of de beroemde Leah D’Lara wel bestond onder al die professionaliteit.“
Ik kruiste mijn armen. „En nu?“
Zijn ogen gleden weer over me heen. Langzaam. Grondig. Hij leek bijna hongerig. „Ik begin te denken dat de geruchten je tekort hebben gedaan,“ zei hij.
De lucht tussen ons werd meteen zwaarder. Ik had een stap achteruit moeten doen. In plaats daarvan bleef ik hem aankijken. Uitdaging ontmoette uitdaging.
Zijn wolf duwde zich toen naar de oppervlakte. Niet helemaal zichtbaar, maar wel aanwezig. Ik zag het doordat zijn hoektanden iets scherper werden. En aan de bezitterige blik die in zijn groene ogen brandde.
Het had me bang moeten maken.
In plaats daarvan ging mijn hartslag sneller. Darius merkte dat ook, natuurlijk deed hij dat.
„Kom,“ zei hij eindelijk. Zijn stem klonk nu rauwer. „Ik zal je jouw ziekenhuis laten zien.“
Mijn ziekenhuis. Niet het ziekenhuis. Het mijne.
Op de een of andere manier klonk de bezitsdrang in zijn stem minder als een professionele titel... en meer als een waarschuwing.
Darius hield de kantoordeur voor me open. Toen ik langs hem liep, legde hij zijn hand even op mijn onderrug.
Het had onschuldig moeten zijn. Professioneel.
In plaats daarvan explodeerde er zo snel hitte door me heen dat ik struikelde. Zijn vingers klemden zich een beetje tegen me aan, alsof hij het ook had gevoeld. God.
De aanraking duurde amper een seconde voordat hij me losliet. Toch bleef mijn huid nog lang branden. Afgaande op de donkere blik in zijn ogen, deed het hem ook iets.
„Voorzichtig, dokter,“ mompelde hij dicht bij mijn oor. „Ik wil niet dat je valt op je eerste dag terug.“
De zware toon van zijn stem gleed als een zonde over mijn huid.
Ik wierp hem een boze blik toe, maar zijn mondhoeken trokken alleen maar omhoog. Arrogante klootzak.
De gang buiten de alpha-vleugel gonsde van de beweging en wolven stapten opzij zodra Darius verscheen. Gesprekken vielen stil. Hoofden bogen.
Maar ik merkte nog iets anders op.
Hun ogen gleden steeds naar mij toe.
Naar ons.
Alsof ze iets voelden wat wij allebei nog niet hardop hadden gezegd.
Darius liep naast me met moeiteloze dominantie, met één hand in zijn zak gestoken, terwijl hij met zijn andere hand af en toe mijn arm of onderrug aanraakte als er iemand te dichtbij kwam.
Elke aanraking voelde opzettelijk. Bezitterig. En het was eng hoe makkelijk ik eraan kon wennen.
„Je hebt het hele ziekenhuis veranderd,“ zei ik, vooral om mezelf af te leiden van het feit dat zijn geur me gek maakte.
„We moesten vooruitgaan.“ Er klonk een rustige trots in zijn stem. „De oude systemen waren niet meer genoeg.“
Zodra we naar buiten stapten, kwam het grote glazen gebouw in zicht. Ik stopte abrupt.
Het Voss-ziekenhuis was vroeger best goed. Nu zag het eruit als wereldklasse.
Glas, staal en magische infrastructuur waren perfect gecombineerd met moderne geneeskunde. Energielijnen klopten zachtjes onder de muren, en gaven kracht aan beschermende barrières en genezende kamers.
„Heb jij dit gebouwd?“ vroeg ik zachtjes.
Darius keek me even aan. „Voor de roedel.“
Maar de manier waarop hij dat zei, klonk alsof hij speciaal op mijn goedkeuring wachtte.
Binnen werkte het ziekenhuis efficiënt en soepel. Verpleegsters haastten zich door de gangen, genezers keken op magische schermen en de lichte geur van kruiden en ontsmettingsmiddel vulde de lucht.
Het was prachtig. Levendig. Vol met een duidelijk doel.
En voor het eerst sinds ik thuis was, drong er opwinding door de spanning heen die onder mijn huid zat.
„Dit is ongelofelijk,“ gaf ik toe.
Iets in de gezichtsuitdrukking van Darius werd zachter. Dat vreemde, kwetsbare scheurtje dat ik eerder had gezien, was er weer.
„Ik hoopte al dat je dat zou zeggen,“ zei hij.
Hij liet me elke verdieping persoonlijk zien en droeg de taak nooit aan iemand anders over, ondanks het feit dat hij een alpha was met duidelijk duizenden verantwoordelijkheden die op hem wachtten.
En al die tijd bleef zijn aandacht op mij gericht.
Hij keek niet rond.
Hij was niet afgeleid.
Geconcentreerd.
Alsof ik het belangrijkste in het hele gebouw was. Tegen de tijd dat we de bovenste verdieping bereikten, waren mijn zenuwen gespannen.
Darius deed een dubbele deur open en stapte opzij.
Mijn adem stokte.
Het kantoor was adembenemend. Groot, maar warm, met hoge ramen die uitkeken over het terrein van de roedel. Eén muur stond vol met planken, die al vol stonden met medische boeken en vaktijdschriften die ik meteen herkende.
Mijn vaktijdschriften.
„Heb jij mijn onderzoekscollectie geïmporteerd?“ Ik draaide me geschokt naar hem toe.
„Je zou ze nodig hebben,“ zei Darius.
Zo simpel. Alsof het nooit een vraag was geweest. Ik liep langzaam verder naar binnen. Mijn vingertoppen gleden over het glanzende bureau. Alles was precies naar mijn smaak ontworpen.
Niet ongeveer. Precies.
Een gevaarlijk, fladderend gevoel ontstond onder in mijn buik. „Je had dit al lang voordat ik aankwam gepland,“ zei ik zacht.
Darius leunde tegen de deuropening. Hij keek me aan met die onmogelijke groene ogen. „Ja.“ Geen twijfel. Geen ontkenning.
De eerlijkheid raakte me harder dan zou moeten. „Waarom?“ vroeg ik voordat ik me kon inhouden.
Hij bleef me lang aankijken. „Omdat wanneer ik iets wil,“ zei hij zacht, „ik ervoor zorg dat het klaar is voor mij als het aankomt.“
Zijn woorden omhulden me als een bedreiging die vermomd was als verleiding. Ik had weerstand moeten bieden. In plaats daarvan sloeg mijn hart verraderlijk over. Darius keek even naar mijn mond voordat hij rechtop ging staan.
„Er is vanavond een ceremonie,“ zei hij, met een rauwere stem. „Een officieel feest voor je terugkeer en je benoeming tot hoofdarts.“
„Ik heb erover gelezen in de planning.“
Zijn kaak spande zich iets. „Dat was geen uitnodiging, Leah.“ Hij deed langzaam een stap dichterbij. „Het was een verzoek.“ De manier waarop hij verzoek zei, maakte pijnlijk duidelijk dat het geen verzoek was.
Ik kruiste mijn armen. „Ben je altijd zo controlerend?“
Een grijns verscheen rond zijn mond. „Alleen als iets belangrijks bij mijn roedel hoort.“
Hoort. Mijn adem stokte.
Voordat ik kon antwoorden, sprak hij weer. „Ik weet dat Killian Draeven je een aanbod heeft gedaan.“
Daar was het. De temperatuur in de kamer daalde onmiddellijk.
Een koude knoop werd strakker onder in mijn buik. Het horen van de naam van Killian schuurde langs oude herinneringen die ik jarenlang had geprobeerd te vermijden. Ik tilde voorzichtig mijn kin op. „Ik heb veel aanbiedingen gekregen.“
Er flitste iets donkers in de ogen van Darius. Geen jaloezie. Bezit. Hij kwam dichterbij, totdat er bijna geen ruimte meer tussen ons was. Dichtbij genoeg zodat ik zijn lichaamswarmte kon voelen.
Zo dichtbij dat ik de lichte, scherpe geur van een wolf onder zijn geur opmerkte.
„Ja,“ zei hij zacht. Zijn ogen keken me strak aan. „Maar je bent toch voor mij naar huis gekomen.“
En God help me — het ergste was hoeveel mijn wolf daarvan hield.
