Slapshot
Auteur
Charlie Peter
Lezers
18.1K
Hoofdstukken
58
Mackenzie is niet uit op roem, fortuin of een ijshockey-ster. Ze verbergt zich, probeert te overleven en houdt haar geheimen zorgvuldig voor zichzelf. Haar nieuwe buurman Matthew is de laatste complicatie die ze kan gebruiken. Hij is scherpgebekt, woest aantrekkelijk en ervan overtuigd dat zij precies het soort vrouw is dat hij koste wat het kost vermijdt.
Hun woordenwisselingen knetteren, de spanning broeit en geen van beiden is van plan om verliefd te worden. Maar het gevaar uit Mackenzie’s verleden sluipt dichterbij, waardoor misverstanden omslaan in iets dat veel riskanter is. Terwijl vertrouwen groeit waar eerst alleen vooroordelen waren, moet Mackenzie beslissen hoe lang ze nog kan blijven rennen. Want soms is de persoon die je volledig verkeerd inschatte, de enige die je echt kan beschermen.
Hoofdstuk 1: Een sprankje grijs
MACKENZIE
Mijn blik dwaalde af naar de overkant van de straat, getrokken naar een persoon in de buurt. Hij zat bij een boom, met een boek op zijn schoot. Zijn ogen weerspiegelden de bewolkte lucht, een sombere weerspiegeling van mijn melancholische bui.
Zijn haar was een warboel van zwarte krullen, lichtjes verward door de wind. Hij droeg een simpel zwart T-shirt en een donkere spijkerbroek, casual en moeiteloos.
Het boek op zijn schoot had een zachte kaft, versleten door veelvuldig gebruik. Zijn lange en slanke vingers hielden de bladzijden zachtjes vast terwijl hij ze omsloeg.
„Ben je oké?“ vroeg mijn broer.
De jongen bij de boom was alleen vandaag al de honderdste persoon die Liam herkende. Sinds Liam me mee naar Boston had genomen, veranderde bij elke stop de situatie al snel in een chaos, waarbij mensen duwden en drongen om een glimp van hem op te vangen.
Mijn verhuizing van Chicago naar Boston was onderdeel van zijn nieuwe contract en ons nieuwe leven. Hij had altijd al gewild dat we dicht bij elkaar waren, aangezien we elkaar zo lang niet hadden gezien. Hoewel ik de verhuizing ook wel zelf had kunnen regelen, stond hij erop om elke stap van de weg aan mijn zijde te staan.
„Altijd,“ antwoordde ik op zijn vraag, terwijl ik mijn ogen nog steeds gericht hield op de persoon die in zijn boek las en tegelijkertijd naar ons keek.
Hij leek wel een mentale barrière die mijn gedachten blokkeerde, terwijl ik probeerde de situatie te verwerken. Mijn broer was bekend met hem, en Liam en de vreemdeling wisselden blikken uit voordat ze hun aandacht weer op mij richtten.
„Kun je alsjeblieft een beetje opschieten? We willen niet dat iemand je herkent.“ Ik wierp een snelle blik op de jongen, die ons nog steeds goed in de gaten hield.
Hij had een lange, slanke bouw en zijn spieren tekenden zich af onder de stof van zijn T-shirt. Zijn lange benen waren voor hem uitgestrekt, met zijn voeten stevig op de grond geplant. Hij zag eruit alsof hij kilometers kon rennen zonder te zweten.
„Schaam je je voor me?“ grapte Liam.
„Nee, ik ben trots op je. Tot op zekere hoogte, zeg maar. Alleen als je op het ijs staat.“ Ik grijnsde naar hem en wendde mijn blik af van de jongen die nog steeds naar ons keek.
Liam zette de laatste tas neer die hij uit de kofferbak had gepakt en liep naar me toe. Hij omhelsde me warm en kuste zachtjes mijn haargrens.
„Je weet dat ik je er graag bij heb. Het spijt me dat ik je dit laat doorstaan.“
„Ach, jij betaalt mijn collegegeld,“ antwoordde ik droog. Het was mijn laatste studiejaar. Vrienden waren tijdelijk, hield ik mezelf altijd voor.
Voor Liam was de verhuizing naar Boston een succes, maar voor mij voelde het als een tegenslag. Ik was er echter aan gewend geraakt om opnieuw te beginnen en mezelf opnieuw uit te vinden, althans dat geloofde ik, in een poging om positief te blijven. Liams baan bekostigde immers mijn opleiding, dus ik had niets te klagen.
Eén ding maakte me steevast ongemakkelijk: de nieuwsgierige blikken van vreemden. Ik was vastbesloten om de identiteit van mijn broer geheim te houden.
Liam trok zijn pet wat verder naar beneden en sloeg zijn armen stevig om me heen om ons te beschermen tegen nieuwsgierige toeschouwers. Ik keek over zijn schouder naar de jongen die ons nog steeds aandachtig aanstaarde.
Zijn grijze ogen waren fascinerend en ik kon mijn blik er niet van afwenden. Ik zag hoe hij zijn boek sloot en aanstalten maakte om op te staan. Een fractie van een seconde dacht ik dat hij misschien naar ons toe zou komen.
Verdomme, ik wenste het zelfs. Het was de eerste keer van al onze ontmoetingen vandaag dat ik wilde dat er iemand op ons afkwam.
Hij ging met zijn vingers door zijn zwarte haar en keek niet meer naar ons om. Het deed op de een of andere manier pijn om hem te zien vertrekken.
Hij propte zijn boek in zijn rugzak en smeet die over zijn schouder. Zonder nog een blik in onze richting te werpen, liep hij weg.
Ik had geen idee waarom het me zo raakte. Iedereen die Liam herkende, had zich vandaag immers anders gedragen.
Ik was waarschijnlijk overgevoelig. Misschien had hij hem niet eens herkend en reageerde ik overdreven.
„Zou je me een plezier kunnen doen? Het is maar een klein verzoek. Niets groots,“ mompelde mijn broer. Ik keek naar de jongen en toen weer naar Liam.
„Natuurlijk,“ antwoordde ik. Maar de manier waarop hij het vroeg, deed me verstijven in zijn armen.
„Naar de wedstrijden kijken voor me?“ vroeg hij voorzichtig.
„Natuurlijk kom ik. Je hebt een seizoenskaart voor me geregeld, weet je nog?“
„Ik had het niet over de mijne. Dat spreekt voor zich.“ Hij grinnikte en duwde me een stukje van zich af, zodat hij me in de ogen kon kijken.
Nu wist ik wat hij bedoelde. „Ik ga niet naar college ijshockeywedstrijden,“ mopperde ik. Ik keek naar zijn wedstrijden; dat had genoeg moeten zijn. Ik was absoluut niet van plan om hier een wedstrijd bij te wonen.
Andrew was hier een ijshockeyspeler, wat mijn persoonlijke nachtmerrie was. Mijn ex, en de laatste persoon die ik in mijn nieuwe stad wilde zien. Ik hoopte dat we elkaar niet tegen het lijf zouden lopen, en ik wilde absoluut niet in zijn armen rennen.
„Er is iemand in het team waarin ik geïnteresseerd ben. Hij speelt op dezelfde positie als ik en... ik ben een beetje zenuwachtig. Hij studeert over een jaar af, en ik begin pas net. Ik denk dat ik onder druk sta.“ Liam krabde op zijn achterhoofd en keek me onzeker aan.
„Naam?“ mompelde ik, terwijl ik diep ademhaalde.
„Matthew Arrow.“
„Verschrikkelijke naam,“ mopperde ik.
„Een ongelooflijk getalenteerde center,“ zuchtte Liam. Dat was de positie die hij speelde. Natuurlijk was hij zenuwachtig. Indrukwekkend, als zijn uitspraak ergens op wees.
„Ze hebben je niet gerekruteerd omdat je niet goed bent. Hij zit nog op de universiteit. Je hebt genoeg tijd om jezelf te bewijzen en aan het einde van het seizoen opnieuw te onderhandelen over je salaris,“ moedigde ik hem aan.
„Ik heb genoeg geld, Mac. Daar doe ik het niet voor. Ik wil iedereen bewijzen dat ik de top kan bereiken en hier thuishoor.“
Liams gezicht brak open in een glimlach en zijn ogen lichtten op. Terwijl ik naar hem keek, verscheen er ook een glimlach op mijn lippen. Ik weerspiegelde zijn uitdrukking met een brede grijns op mijn gezicht.
„Sherlock is geactiveerd.“ Ik grinnikte.
„Je bent een juweeltje. Ik was nooit zo ver gekomen zonder jou. Dat weet je, toch?“ Hij liet zijn hoofd tegen mijn voorhoofd rusten en ik grinnikte zachtjes.
„Natuurlijk weet ik dat.“
„Jouw slapshot-techniek is de beste,“ mompelde hij.
Ik herinnerde me de ontelbare dagen, de lange winters waarin we buiten stonden te bevriezen terwijl we probeerden zijn techniek te perfectioneren. We begonnen met het bouwen van onze ijsbaan zodra het koud was geworden in Montana.
We lieten ’s nachts stiekem het gras onder water lopen. Elk jaar op een andere plek, zodat het niet zou opvallen.
„Wat dacht je ervan om binnenkort samen het ijs op te gaan?“ vroeg ik.
Nu hij in de NHL speelde, liet zijn drukke schema waarschijnlijk niet veel ruimte over om met zijn kleine zusje te oefenen. Ze zouden me misschien niet eens de arena binnenlaten zonder een hoop gedoe te veroorzaken.
„Ik heb een kleine schaatsbaan in de buurt gevonden. Op de meeste donderdagen laten ze ons ontspannen en opladen voor de wedstrijden. Ik heb juist het tegenovergestelde nodig.“ Hij grijnsde.
„Opladen? Dat is ouderwets. Je hebt een flinke duw nodig om op gang te komen. Ik zal degene zijn die je aanvuurt,“ grapte ik en schonk hem een glimlach.
„Tot het ijs smelt.“ De hoekjes van zijn ogen rimpelden.
„Ik zal ervoor zorgen. Ik heb een paar ideeën die ik wil uitproberen.“
„Jij bent altijd al beter geweest dan ik,“ zei hij.
Ik pauzeerde, even van mijn stuk gebracht.
Ik was misschien een vaardigere tacticus, en mijn hoofd zat vol met verschillende strategieën die hij miste. Ik kon hem echter niet overtreffen in het schaatsen of de precisie van zijn schoten.
„Het is mooi dat je er zo over denkt. Je hebt nog veel te leren. Geen enkele coach is zo goed als ik.“ Ik grijnsde naar mijn broer.
„Van jou valt er altijd iets nieuws te leren.“ Hij grinnikte. Hoewel hij de expert was, genoot hij ervan om met mij te oefenen.
„Het zal geen makkelijke opgave zijn om mij te verslaan.“
„Dat zal best. Hoe dan ook, kun je hem voor me in de gaten houden?“
„Wie?“
„Matthew Arrow,“ zei hij stellig. „Hij was je al opgevallen; hij zat daar bij de boom,“ verklaarde hij vol overtuiging.
„Die jongen bij de boom?“ vroeg ik.
Mijn broer bevestigde het met een knikje. Ik vloekte binnensmonds. Ik mocht aan niemand laten merken dat hij mijn broer was.
Daar kwam nog bij dat ik gewoon wat rust wilde om me op mijn studie te concentreren.
„Ik dacht dat hij om een handtekening zou vragen, net als de talloze anderen vandaag.“ Ik grinnikte en probeerde het beeld van zijn intense blik weg te duwen.
„Het is wel een beetje overweldigend geweest vandaag, of niet?“ Hij glimlachte en omhelsde me opnieuw. „Ik veronderstel dat dit betekent dat ik me maar eens uit de voeten moet maken.“
„Alsjeblieft,“ mompelde ik.
Hij grinnikte, greep naar mijn tassen, tilde er snel één op en droeg er nog twee. „Laat me deze even voor je naar je kamer brengen,“ bood hij met een glimlach aan.
Ik wierp een blik op de boom waar Matthew Arrow even daarvoor nog had gezeten. Om de een of andere reden kon ik dit ongemakkelijke gevoel over hem niet van me afschudden. Hij had zich gedragen alsof hij Liam kende, en niet blij was hem te zien.
