Liefde bij het eerste stoplicht
Ik Vind de Sokken Leuk
Cami
Ik keek naar de persoon die sprak. Ik kneep mijn ogen samen om zijn gezicht in het donker te kunnen zien.
Mijn ogen werden groot. VERDOMME.
Misschien ben ik wel dronken... want wow! Deze kerel ziet eruit als een fotomodel. Hij had een leren jack aan, maar ik kon zien dat hij eronder flink gespierd was. Zijn gezicht was ook om van te smullen.
"Een foto duurt langer, schatje," zei hij met een glimlach. Ik voelde mijn wangen gloeien.
"Ik... eh, sorry." Ik legde mijn hoofd weer op mijn stuur, beschaamd. Ik had hem veel te lang aangegaapt! De man lachte om mijn reactie en leunde ontspannen voorover op zijn motor. Hij zag er zo cool uit, alsof hij zo uit een tijdschrift was gestapt.
"Geintje," zei hij. Hij glimlachte, waarbij kuiltjes in beide wangen verschenen. Wow, hij heeft zelfs kuiltjes?!
Ik keek opzij naar hem en zag zijn glimlach breder worden. Hij was echt een lekker ding, en dat leren jack en die motor maakten hem nog cooler. Hij keek voor zich uit en ik kon mijn ogen niet van hem afhouden. Hij leek niet veel ouder dan ik, misschien 3 tot 5 jaar hooguit?
Blijkbaar staarde ik weer, want hij draaide zich plotseling naar me toe met een plagerige glimlach.
"Nou, doei," zei hij knipogend. Voor ik iets kon uitbrengen, scheurde hij al weg. Zijn motor maakte een oorverdovend lawaai terwijl ik hem zag vertrekken.
"Wat was dat nou?" mompelde ik in mezelf, voordat ik naar mijn bestemming reed.
Geen afleidingen meer dacht ik. Ik had mijn ijs nodig, en Ben & Jerry's halen was nu het belangrijkste.
***
Ik parkeerde mijn auto en zorgde ervoor dat ik de ramen sloot en de deuren op slot deed. Mijn auto is niet fancy, maar ik ben er toch zuinig op.
Toen ik uitstapte, liep ik naar het gebouw toen mijn telefoon begon te trillen. Ik nam op zonder te kijken en hield mijn telefoon tegen mijn oor terwijl ik de deuren openduwde, waardoor een belletje rinkelde.
"Hal—"
"WAAR ZIT JE NU? JE BENT TOCH NIET IN EEN BAR AAN HET ZUIPEN WANT IK ZWEER—" schreeuwde Hugh door de telefoon.
Ik hield de telefoon van mijn oor af omdat Hugh zo tekeerging. Ik wachtte tot hij wat gekalmeerd was.
"Jeetje, Hugh! Ik zit niet in een bar, dus relax! Ik koop gewoon Ben and Jerry's, oké?" legde ik uit.
Ja, Ben en Jerry, de twee mannen van wie ik weet dat ze me geen pijn zullen doen. Oké, misschien gaat mijn gewicht omhoog, maar dat boeit me nu even niet. Ik liep naar de diepvriesafdeling en pakte één cookies and cream cheesecake, één brownie batter, en natuurlijk, één chocolate therapy ijs.
"Hallo? Halloooo? Cami, wat de fuck, ben je er nog?" Ik was Hugh helemaal vergeten, ik was in gedachten bij mijn ijs.
"Ja, sorry, ik was smaken aan het kiezen..."
Voor ik kon uitpraten, zag ik een bekende donkerharige man in een ander gangpad. Toen hij naar de kassa liep, werd ik zenuwachtig. Het was die knappe motorrijder van eerder.
Ik dook snel weg achter de schappen in de hoop dat hij me niet zag. Ik had geen beste eerste indruk gemaakt en ik wilde niet dat hij me zo zag. Zeker niet met mijn pluizige gestreepte sokken!
"Cami? Ik zweer het je, als je me nog één keer negeert..." zei Hugh geïrriteerd.
"Sorry!! Het is gewoon dat die man die ik eerder zag hier is—" fluisterde ik.
"Welke man? Is hij knap?" vroeg mijn beste vriend nieuwsgierig. Ik rolde met mijn ogen naar hem maar besefte dat hij me niet kon zien.
"Heel erg..." flapte ik eruit terwijl ik aan onze eerdere ontmoeting dacht.
Ik schudde mijn hoofd en fluisterde in de telefoon: "Ik bedoel nee—ja, ugh ik spreek je later, oké?"
Ik hing op en klemde de ijsbakken onder mijn kin terwijl ik stil in de hoek van het gangpad bleef staan. Toen ik de deurbel hoorde, dacht ik dat hij weg was. Ik zuchtte opgelucht. Ik liep naar de kassa en zette mijn ijsjes op de toonbank. Omdat ik graag iets zouts eet en dan iets zoets, griste ik snel wat gewone gezouten chips mee en legde die er ook bij.
De kassamedewerker was een magere tiener die naar mij en mijn drie bakken ijs keek. Ik voelde hem oordelen maar het kon me niets meer schelen. Hij scande de spullen en deed ze in een plastic tas.
Ik betaalde en mompelde bedankt. Toen ik de deuren openduwde, sloeg de koude wind me in het gezicht. Voor ik nog een stap kon zetten, hoorde ik een bekende diepe stem vragen:
"Slechte dag gehad?"
Geschrokken liet ik bijna mijn ijs vallen en piepte zachtjes. Ik keek naar wie er sprak en het was dezelfde man van eerder, leunend tegen zijn motor, met een bierblikje in zijn hand.
Nou, nu ziet hij me er slordig uitzien, in wijde kleren en gekke pluizige sokken.
Dit is niet mijn dag.
"Sorry, ik wilde je niet laten schrikken alweer," zei hij, licht lachend.
"Fijn dat je me zo grappig vindt," zei ik, met mijn ogen rollend.
"Inderdaad," zei hij glimlachend.
"Wacht, wat?" Ik keek hem snel weer aan.
"Dus, slechte dag gehad?" zei hij, mijn vraag negerend. Hij keek naar mijn ijsbakken en ik voelde mijn gezicht weer warm worden. Waarom ik?
"Ik zou je hetzelfde kunnen vragen," zei ik brutaal, kijkend naar zijn bierblikje.
"Goed punt, schatje. Maar ik denk dat jouw dag erger was dan de mijne, te zien aan hoeveel ijs je hebt ingeslagen," zei hij plagend.
"Ik kan me niet herinneren dat ik om jouw mening heb gevraagd," kaatste ik terug.
De man lachte gewoon om me, lachte. Wow, ik blijf mezelf voor schut zetten elke keer dat ik hem zie. Dacht ik treurig.
"Je hebt pit, ik mag je wel. Hoe heet je?" vroeg hij direct.
Mijn ogen werden groot toen hij dat zei en ik kon niet helder denken nadat hij 'mag je wel' had gezegd. Ik moet te lang hebben gestaard want hij had weer die zelfvoldane blik.
"Cami," antwoordde ik aarzelend. "En jij bent...?" vroeg ik.
"Je weet niet wie ik ben?" vroeg hij, verrast door mijn vraag. Hij leek echt nieuwsgierig en helemaal niet arrogant.
"Zou ik je moeten kennen omdat...?"
"Je weet echt niet wie ik ben?" vroeg hij opnieuw, peinzend kijkend.
"Weet je, twee keer vragen zal me je niet plotseling doen herkennen," antwoordde ik.
Zou ik deze man moeten kennen? Ik probeer me te herinneren of ik hem eerder heb gezien maar ik kan niets bedenken. Heb ik hem in een tijdschrift gezien, poserend voor Gucci ofzo?
Ik probeer het maar ik kan het me niet herinneren. En misschien helpt het feit dat ik denk aan bedrogen worden en uit elkaar gaan ook niet mee.
Hij mompelde iets maar ik kon niet horen wat hij zei.
"Wat zei je?" vroeg ik.
"Ik ben Nick," stelde hij zich voor, mijn vraag weer negerend. Hij keek me recht in mijn gezicht aan, waarschijnlijk proberend te zien hoe ik zou reageren.
"Ja... nee, die naam zegt me niks," zei ik. Hij glimlachte alleen en ik dacht wat humor in zijn ogen te zien.
"Nou, leuk je te ontmoeten, Nick, maar ik moet gaan," zei ik. Ook al zou ik graag langer kletsen met zo'n knappe man, ik had belangrijkere dingen. Zoals ijs.
"Natuurlijk, dat ijs eet zichzelf niet op, toch schatje?" zei hij terwijl hij op zijn motor stapte en zijn helm opzette.
"Ha ha," ik trok een gezicht naar hem en lachte nep om wat hij zei. Ik opende mijn autodeur en leunde naar binnen, de tas op de passagiersstoel leggend. Toen ik opkeek, keek Nick me serieus aan. Hij schraapte zijn keel en de zelfvoldane glimlach keerde terug.
"Leuk je te ontmoeten, Cami. Tot de volgende keer?" zei hij.
"Ja, tuurlijk..." antwoordde ik, onzeker. Volgende keer? Misschien zei hij dat alleen om beleefd te zijn. Ja, dat is het.
Voor ik mijn deur kon sluiten, sprak hij plotseling weer.
"Trouwens," zei hij.
"Wat?"
"Ik vind je sokken leuk, schatje," knipoogde hij terwijl hij lachte om mijn reactie. Hij sloot zijn helm en scheurde weg van de parkeerplaats, mij achterlatend blozend als een idioot.
"Waarom ik?" sloeg ik met mijn hand tegen mijn voorhoofd terwijl ik naar huis reed.
Continue to the next chapter of Liefde bij het eerste stoplicht