Er was eens een kerstavond

Sluitingstijd. Eindelijk.

Tina hield meestal van haar werk. Maar in een bijna lege winkel achter een metalen rolhek staan, truien vouwen en prijskaartjes op afgeprijsde artikelen plakken was niet haar idee van een geweldige kerstavond.

Niet dat ze ergens anders naartoe kon. Haar vreemdgaande ex-vriend had daar wel voor gezorgd.

Ze had Charlie twee weken geleden betrapt, terwijl hij met iemand anders lag te neuken, met zijn broek op zijn enkels, mond vol smoesjes, en nu was ze officieel weer single. Met familie die bij goed weer twee uur rijden verderop zat en een sneeuwstorm die vanuit het noorden kwam, had ze besloten om de feestdagen in de stad door te brengen.

Het was beter om je voor te bereiden op de uitverkoop dan terug te gaan naar een leeg appartement en magnetronmaaltijden voor één persoon om op te warmen.

Ze dook achter de toonbank en zette de herhalende kerstliedjes die door de speakers speelden uit. Kerstmuziek was in november leuk geweest.

Ze kwam overeind en keek de winkel rond. Toen verstijfde ze. Er stond een man aan de andere kant van het afgesloten rolhek.

Verdomme, elk jaar met kerstavond weer hetzelfde liedje. Er was er altijd één: de persoon die tot het laatste moment wachtte om te winkelen.

Ze waren meestal van middelbare leeftijd, meestal verward, altijd zwetend en smekend om hulp. Maar deze vent... was anders.

Hij kon niet veel ouder zijn dan vijfendertig. Zijn bruine haar was net iets te lang, naar achteren gekamd op een manier die moeiteloos, maar duur leek te zijn.

Een sterke kaak. Brede schouders die een zwart cargojack vulden, alsof hij gewend was om de leiding te hebben.

Zijn ogen waren warm hazelnootbruin en ze keken haar met een kracht aan die de achterkant van haar nek liet tintelen. Toen kwam de glimlach—moeiteloos, aantrekkelijk en gevaarlijk.

Hij zou met een waarschuwingslabel moeten komen. Ze verstijfde. Nee. Niet doen.

Ze draaide zich om en begon met boze bewegingen de displaytafel schoon te maken. Ze ging niet voor mooie ogen en een vierkante kaak vallen, niet na Charlie.

Helaas snapte deze vent de hint niet. Het metalen hek rammelde één keer.

Toen opnieuw, harder.

‘We zijn gesloten,’ riep ze over haar schouder, haar stem was scherp genoeg om door klatergoud heen te snijden.

‘Alle andere winkels ook,’ zei hij gladjes.

Ze zuchtte. ‘Probeer de winkel op Fourth Street. Parfumafdeling. Gucci Bloom. Het is basic, maar meiden vinden het lekker.’

Niet dat zij dat nog zou weten. Charlie had precies dat parfum voor haar gekocht en toen de naam van iemand anders op het kaartje gezet.

‘De persoon voor wie ik winkel draagt geen parfum,’ antwoordde de man, zijn stem was warm en vol zelfvertrouwen.

Ze kreunde binnensmonds. ‘Oké. Chocolade. Lindor truffels als je het goede spul wilt.’

Hij lachte. Het was een laag, diep geluid dat haar ergens achter haar ribben raakte. Oneerlijk.

‘Genoteerd,’ zei hij. ‘Maar ik hoopte op iets wat wat meer... doordacht was.’

Ze hield haar rug naar hem toe gekeerd. ‘Luister, de kassa is gesloten. Ik zou je zelfs als ik het wilde niks kunnen verkopen.’

‘Ik heb contant geld. Ik ben snel. En ik geef een flinke fooi.’

Haar hoofd schoot omhoog. ‘Wow. Dat is nogal een aanbod. Ik weet dat mijn rok een beetje kort is, maar ik ben niet dat soort verkoopster.’

Er was even een stilte.

Toen rammelde het metaal opnieuw, deze keer terwijl hij wegliep.

Opluchting verspreidde zich in haar borst, snel gevolgd door een steek van iets dat op teleurstelling leek.

‘Ah, verdomme,’ mompelde ze.

Ze pakte de sleutels onder de toonbank vandaan, bukte, rolde het hek net ver genoeg omhoog om eronderdoor te glippen, en glipte het winkelcentrum in. De echo van haar hakken weerkaatste over de glanzende vloer terwijl ze zich achter hem aan haastte.

‘Hé!’

Hij draaide zich net toen ze hem bereikte om, en ze liep bijna recht tegen zijn borst aan. Stevig. Warm. Lang.

‘Kom terug,’ zei ze, een beetje buiten adem. ‘Ik help je wel om iets te vinden. Je hebt tien minuten. Aannemen of wegwezen.’

Hij glimlachte, vol en langzaam. ‘Ik neem het aan. Dank je.’

Terug binnen liet ze het hek op een kier staan voor het geval haar behulpzame moment een slechte keuze bleek te zijn. Als hij een mes trok of Andrew Tate begon te citeren, dan wilde ze een vluchtroute hebben.

‘Vertel me over deze niet-parfum-dragende mysterieuze vrouw,’ zei ze, terwijl ze hem naar een rek met hoodies leidde.

‘Ze heet Cindy. Ze is ongeveer jouw lengte en postuur, maar jonger. En minder... rondingen.’

Auw. Tina knipperde en forceerde een nepglimlach. ‘Dan begin ik mijn nieuwjaarsdieet maar vroeg,’ zei ze.

Ze trok een strakke hoodie en bijpassende legging van de display en duwde ze in zijn richting. ‘Werkt dit?’

Hij keek er nauwelijks naar. ‘Vind jij ze mooi?’

‘Ik heb dezelfde. Uitgerekt door al mijn, je weet wel, rondingen.’

Deze keer vermeed hij het verstandig genoeg om te lachen, maar zijn ogen fonkelden. ‘Ik wed dat ze fantastisch bij je staan.’

Haar wangen werden warm. ‘Accessoires. Je krijgt accessoires.’

Vijf minuten later waren zijn armen volgeladen met sokken, oorbellen, een sjaal en een haarband met glitters die Tina absoluut niet had gekozen om te zien hoe hij zou reageren. Hij nam het allemaal goed op.

Ze rekende het totaal af. ‘Honderdzesenvijftig euro zevenennegentig.’

Hij telde de biljetten uit en gaf ze aan haar. ‘Oef. Ik hoop dat Cindy dit waardeert.’

‘Dat moet ze maar. Die haarband is top.’

Bij het hek rolde ze hem achter hem naar beneden. Het voelde even vreemd definitief.

Er verstreek een moment. Toen draaide hij zich zes stappen verderop om.

‘Hé,’ zei hij nonchalant, maar zijn ogen waren allesbehalve dat.

‘Ja?’

‘Wil je vanavond iets doen?’

Tina knipperde. ‘Hoe zit het met Cindy? Heb je geen plannen met haar?’

‘Jawel. Het zou niet meer dan vijf minuten moeten duren.’

Ze snoof. ‘Is je uithoudingsvermogen verbeteren een voornemen voor het nieuwe jaar?’

Zijn lach was diep en warm, het echode door de lege gang. ‘Cindy is mijn vijftienjarige buurmeisje. Ik heb haar beloofd dat ik een kerstavondoutfit voor haar TikTok-dansvideo zou vinden.’

‘O.’ Haar gezicht werd warm. ‘Sorry, ik had het gewoon aangenomen.’

‘Geen probleem. Ik hou van je pit.’

Tina aarzelde. ‘Dus... wat had je precies in gedachten?’

‘Diner bij mij thuis. Ik kook. Jij kiest de film. Deal?’

Het slimme zou zijn om nee te zeggen. Ze kende hem niet. Het was laat.

Dit was het echte leven, geen Hallmark-film. Maar aan de andere kant... de blik in zijn ogen was niet meer gladjes of arrogant.

Hij was hoopvol. Eerlijk. En voor het eerst in lange tijd sloeg haar hart over.

Ze glimlachte, een klein beetje. ‘Deal.’