Noem me meneer boek 1: Lev
Auteur
Shala Mungroo
Lezers
16,3K
Hoofdstukken
50
Jordan wilde alleen maar één wilde nacht in Vegas – een beetje avontuur, een beetje spanning, zonder verplichtingen. Maar raad eens wie er voor de klas staat, wanneer ze de volgende ochtend haar les journalistiek binnenstapt? Precies, de man die ze onder de lakens van het hotel achterliet. Hij is indrukwekkend, onbereikbaar en elke centimeter van hem is verleiding, verpakt in de glimlach van een professor. De regels zeggen dat ze professioneel moet blijven. Het verlangen zegt dat ze ze allemaal moet overtreden. Tussen uitdagende fluisteringen en een groeiende aantrekkingskracht die onmogelijk te negeren is, staat Jordan voor een keuze: haar hart beschermen of zich overgeven aan het soort problemen dat zowel gevaar als genot belooft.
Hoofdstuk 1
JORDAN
"Je tieten gaan uit dat topje knallen, Jordan," zei Gina.
Ik gaf mijn beste vriendin een ondeugende glimlach en trok mijn glimmende bandeautop over mijn grote borsten. Ik moest toegeven dat mijn C-cup borsten op mijn tengere lichaam er soms uitzagen alsof ik elk moment voorover kon vallen, maar ik was er inmiddels wel aan gewend.
Het was de twintigste verjaardag van mijn beste vriendin Regina (kortweg Gina), en Gina en ik verbleven samen met twee van onze beste vriendinnen en huisgenoten in het populaire Cosmopolitan Hotel aan de Las Vegas Strip, voor een weekend non-stop feesten voordat school de week erna weer begon.
We zaten allemaal in ons tweede jaar van de universiteit en wisten maar al te goed dat we dit jaar harder ons best moesten doen dan in ons eerste jaar.
Gina en ik maakten ons klaar om naar de clubs te gaan in de kamer die we deelden. Er lagen overal kleren verspreid terwijl we ons haastig aankleedden.
"Ik hou de dames wel in de gaten en zal zorgen dat ze op hun plek blijven," zei ik speels, terwijl ik ging zitten om de bandjes van mijn hakken vast te maken. Mijn lange, bijna tot mijn middel reikende, donkerbruine haar hing als een gordijn om mijn schouders terwijl ik voorover boog.
"Ik heb zo’n zin in dit weekend," zei Gina, terwijl haar gouden krullen voor haar gezicht vielen toen ze een leren short over haar lange benen omhoog trok. "Zodra school weer begint, zijn we te druk om nog iets leuks te doen."
Ik trok een vies gezicht.
"Herinner me er maar niet aan," zei ik, terwijl ik me naar de spiegel draaide om mijn make-up bij te werken. Ik bracht een nude lippenstift aan op mijn toch al volle lippen en borstelde nog een laagje mascara over mijn grote hazelnootbruine ogen.
Er werd op de deur geklopt, gevolgd door een schreeuw.
"Kom op, bitches!"
Gina rolde met haar ogen naar me. Ik pakte snel mijn tas—waar mijn nep ID-kaart inzat—en liep naar de deur om open te doen.
"Laten we wat slechte beslissingen gaan nemen," zei ik, terwijl ik haar een knipoog gaf en we samen de gang opliepen om Camille en Penny te begroeten.
***
Het moeilijkste was om de club binnen te komen, omdat we allemaal minderjarig waren, maar het toeval wilde dat de beste vriend van Camilles broer de portier kende en een goed woordje voor ons had gedaan.
Hij liet ons zonder problemen binnen.
Eenmaal in de club smeekten de jongens ons bijna om drankjes voor ons te kopen, dus ik hoefde mijn nep-ID niet eens te gebruiken—waar ik, eerlijk gezegd, best nerveus over was, omdat ik hem nog nooit eerder had gebruikt.
"Hou je drankje in de gaten," zei Penny tegen de groep, altijd het voorzichtige moedertype onder ons. Ze droeg een skinny jeans en een simpele zwarte haltertop. Haar aardbei blonde haar glom als vuur elke keer dat de lichten eroverheen flitsten.
Camille nam een slokje van het drankje dat door een groep mannen in pak aan de bar naar onze tafel was gebracht en hief het op als dank.
Ze zag eruit als een Victoria's Secret-model en kreeg altijd de meeste aandacht in de groep, dus we waren niet verbaasd.
"Je hebt een vriend," zei Penny afkeurend.
"Die hier niet is," antwoordde Camille. "Bovendien is het maar een drankje, Penny. Ik neuk niet met ze."
"Je zou sowieso geen drankjes van die gasten moeten aannemen," vervolgde Penny, gewend dat haar advies genegeerd werd.
"Nou, jij kunt hier blijven en op onze drankjes passen als je je daar beter bij voelt," zei Camille tegen haar. "Ik ga dansen. Kom op, Jordan, Gina." Ze trok aan onze handen en sleepte ons de dansvloer op, zodat we al snel allemaal stonden te dansen op een hit van Cardi B.
Een uur later voelde ik een blik op me gericht, bijna alsof ik gebrandmerkt werd. Ik had met Gina gedanst, en was te veel opgegaan in de muziek door de alcohol die door mijn lichaam stroomde, om me er druk over te maken.
Plotseling voelde ik me een beetje claustrofobisch door de menigte om me heen, dus tikte ik Gina op haar schouder en wees naar de bar. "Ik ga even water halen. Wil jij ook?" vroeg ik.
Gina schudde haar hoofd.
Ik wurmde me door de dansende mensen heen, waarbij ik een aantal graaiende handen maar net wist te ontwijken, om mijn weg naar de bar te vinden.
"Een glas water, alsjeblieft," zei ik tegen de barman toen ik een lege plek had gevonden.
Terwijl ik wachtte, draaide ik me om en staarde recht in een paar heldere blauwe ogen. Ik verstijfde als een hert in koplampen. Mijn gedachten raakten in de war, en toen knipperde ik met mijn ogen.
Verdomme, hij was waarschijnlijk het mooiste exemplaar van de mannelijke soort dat ik ooit had gezien, en hij staarde me op dezelfde manier aan.
Zijn haar was heel blond en viel als een lijst om zijn gezicht, als een frame voor zijn gebeitelde kaaklijn en hoge jukbeenderen. Hij zag er Scandinavisch uit, als een viking van de cover van die romantische boeken die Penny altijd las.
Zijn lippen krulden omhoog, alsof hij het amusant vond dat ik hem zo bekeek.
"Hoi," zei hij, zijn stem nauwelijks hoorbaar boven het gedreun van de muziek, maar ik hoorde hem toch. Zo gefocust was ik op hem.
Hij had naast me op een kruk aan de bar gezeten en draaide zich om toen ik verscheen. Ik merkte dat hij probeerde zijn ogen op mijn gezicht te houden en niet op mijn borsten—maar faalde daar jammerlijk in.
Iemand botste van achteren tegen me aan, waardoor ik tegen hem aan werd geduwd.
Hij ving me op bij mijn middel, waardoor onze lippen nog maar een paar centimeter van elkaar verwijderd waren.
"Het spijt me zo," zei ik toen ik eindelijk mijn stem vond, hoewel die ademloos klonk.
Hij rook naar kruidige eau de cologne en munt, en ik kon het niet laten om nog een keer diep adem te halen.
"Dat hoeft niet," zei hij zacht, waardoor zijn adem mijn wang streelde als een zachte aanraking, en ze liet branden van het gevoel.
"Hier is je water," zei de barman, die terugkwam met een flesje en me liet schrikken.
Ik richtte me snel op. Ik had niet gemerkt dat ik de vreemdeling een goed zicht op mijn decolleté had gegeven toen ik voorover boog, maar ik merkte wel dat zijn handen op mijn taille bleven rusten voordat hij me uiteindelijk losliet.
"Ehm... bedankt." Ik ruilde het water voor contant geld, en voelde me wat ongemakkelijk, terwijl ik normaal gesproken vol zelfvertrouwen was.
Ik draaide me om om weg te gaan, maar een grote hand sloot zich om mijn pols en hield me tegen. Terwijl ik me omdraaide, begon mijn hart sneller te kloppen.
Ik fronste van verbazing bij het effect dat deze blonde god op me leek te hebben. Ík was degene die mannen verblindde, niet andersom.
Maar wat me het meest in verwarring bracht, was mijn reactie op deze vreemdeling.
Hij boog zich voorover om zijn lippen naar mijn oor te brengen, zodat hij boven de luide muziek te horen was.
"Niet weggaan."
Toen zijn lippen mijn oor licht raakten, hield ik mijn adem in. Als ik mijn hoofd een paar centimeter draaide, zouden onze lippen elkaar raken.
"Ik ben hier met mijn vriendinnen," wist ik uit te brengen toen hij geen aanstalten leek te maken om me te laten gaan.
"Drink een kop koffie met me." Zijn toon was niets minder dan een eis. Ik verstijfde meteen, en hij moet het gevoeld hebben, want zijn hand lag nog steeds op mijn arm. "We gaan gewoon naar de koffiebar in de lobby. Je kunt het je vriendinnen vertellen," voegde hij eraan toe, op een toon die klonk alsof hij een wild dier probeerde te kalmeren dat op het punt stond te ontsnappen.
Ik draaide mijn hoofd om zijn blik te ontmoeten.
Kon ik me hier echt van afwenden? Misschien was het de alcohol, of misschien was het gewoon zijn geur, in combinatie met de klank van zijn stem, die mijn remmingen wegnam en me deed knikken.
"Ik stuur ze een berichtje zodat ze het weten." We hadden een groepschat, wat het makkelijker maakte.
Even flitste er een tevreden blik in zijn ogen, voordat hij zijn uitdrukking verborg, opstond en wat bankbiljetten op de bar legde.
Staand was hij ruim één meter negentig lang, en ik voelde me een dwerg in vergelijking, ook al was ik één meter zeventig.
"Ik ben Lev," zei hij terwijl hij mijn hand in de zijne nam.
Vreemd genoeg had ik niet het gevoel dat ik op het punt stond ontvoerd te worden. Ik voelde me veilig bij hem.
"Jordan," antwoordde ik, en liet me meevoeren.
