De rijke strandjongen
Auteur
Mandie Steyl
Lezers
1,9M
Hoofdstukken
49
Hoofdstuk 1
SKYE
Eerste schooldag en ik was al tien minuten te laat.
Het regende pijpenstelen. Mijn humeur was net zo grauw als de lucht. Mijn rug deed zeer, mijn hoofd bonsde, en mijn been voelde nog steeds raar aan van gisteravond.
Ik tuurde naar mijn rooster, op zoek naar het juiste lokaal. Even overwoog ik de eerste lessen over te slaan om uit te rusten en bij te komen.
Maar mijn vader zou er lucht van krijgen en me dan nog harder aanpakken. Terwijl ik het prikbord bestudeerde, schrok ik op van een luide lach.
Ik keek om me heen en zag de knapste jongen die ik ooit had gezien.
Zijn prachtige ogen leken dwars door me heen te kijken.
Hij kwam mijn kant op met vijf anderen: drie jongens en twee meiden. Eén meisje deed verwoede pogingen zijn aandacht te trekken.
Ik snapte wel waarom. Hij was om van te watertanden, en zijn hele uitstraling maakte me nerveus maar tegelijk ook opgewonden.
Zijn zwarte haar was achterover gekamd, en hij had een gezicht als een filmster, met hoge jukbeenderen, een rechte neus en volle lippen.
Zijn zwarte shirt spande strak om zijn brede, gespierde borstkas. Bij zijn kraag en mouwen waren tatoeages zichtbaar, wat zijn gespierde armen nog meer deed opvallen.
De manier waarop zijn spieren bewogen terwijl hij liep, deed vermoeden dat hij ook een wasbordje had. Het zorgde ervoor dat ik mijn benen tegen elkaar klemde.
Hou daar eens mee op! berispte ik mezelf. Wat bezielt je? Het is de eerste schooldag en je staat al te kwijlen over een jongen.
Ik richtte mijn blik weer op het bord en vond de aanwijzingen naar mijn eerste les. Ik schoof mijn tas naar mijn andere schouder en draaide me om, maar botste tegen iets heel stevigs aan.
Ik deed een stap achteruit, wreef over mijn neus en keek op naar degene tegen wie ik was aangelopen, en voelde me door de grond zakken van schaamte.
"Kijk uit waar je loopt!" snauwde hij, terwijl hij op me neerkeek alsof ik een stuk vuil was, maar ik meende iets anders dan ergernis in zijn ogen te zien.
"Nou, excuus hoor, Zijne Hoogheid!" beet ik terug, hem woedend aankijkend terwijl ik over mijn pijnlijke neus wreef.
Zijn neusvleugels trilden en zijn gezicht betrok nog meer. De meeste mensen zouden wegduiken bij die blik, maar ik lachte alleen maar.
"Wat?" gromde hij met een lage, boze stem, zijn gezicht rood aanlopend.
"Niets, Prinses. Je hebt al genoeg van mijn tijd verspild."
Ik draaide me om en liep bij hen vandaan, maar kwam niet ver voordat het springerige meisje mijn arm greep en me terugtrok. Haar gezicht was zo dichtbij dat ik haar adem kon voelen.
"Hé, trut! Wie denk je wel niet dat je bent, zo tegen mijn vriend te praten?" siste ze, in een poging dreigend te klinken. Mijn mond was sneller dan mijn verstand. Weer.
"Wauw, jij kunt wel een pepermuntje gebruiken." Ik wuifde met mijn hand voor mijn neus, in een poging de rokerige geur van haar adem weg te krijgen.
Ze was knap, maar zag eruit als een doorsnee blondje met grote borsten en een wespentaille. Typisch voor dit soort jongens.
Haar verbaasde gezicht en de drie lachende jongens achter hem vertelden me dat ze niet gewend was dat mensen zo tegen haar praatten, dus rolde ik alleen met mijn ogen en keek weer naar hem.
Hij had een kleine glimlach terwijl zijn ogen me opnamen. Blozend draaide ik me om en ging naar mijn les. Twintig minuten te laat. Dat leverde me mijn eerste nablijven op, plus extra huiswerk.
In het derde uur ontmoette ik een grappig uitziend meisje met krullend haar genaamd Mona. Ze was luidruchtig en zei precies wat ze dacht. Ze flapte er gewoon uit wat er in haar opkwam.
Ik mocht haar meteen. We konden het goed met elkaar vinden.
De lunchpauze brak aan en ze leidde me naar de kantine, waar we eten haalden voordat we naar buiten gingen, naar de binnenplaats.
"Mona!" Een lange, knappe jongen riep haar en ze trok me mee naar de tafel.
Iedereen keek naar me, en ik vond het niet prettig. Normaal probeerde ik niet op te vallen.
"Hé allemaal! Dit is Skye. Skye, dit is de groep: Elsie, Evan, Nathan, en dit mooie meisje hier is mijn vriendin, Liza," zei ze voordat ze zich vooroverboog, Liza kuste en op haar schoot ging zitten.
Ik bloosde terwijl ik hen begroette. Het duurde meestal een dag of twee voordat ik me op mijn gemak voelde bij nieuwe mensen.
De jongens bleven me van alles vragen: waar ik vandaan kwam, wat mijn lievelingskleur was, waar ik woonde, of ik single was? Ik lachte alleen maar en beantwoordde enkele vragen.
Elsie en Nathan keken verliefd naar elkaar, maar ze praatten niet veel.
"Zijn jullie twee samen?" vroeg ik. Het zou makkelijker zijn als ik wist hoe de vork in de steel zat. Elsie verslikte zich in haar sap en Nathans gezicht werd rood.
"We weten het allemaal, maar zij nog niet... nog niet," zei Liza, knipogend naar Elsie en lachend toen er een nat servetje naar haar gezicht werd gegooid.
"N-nee, we zijn gewoon vrienden," zei Elsie, blozend naar Nathan. Nathan glimlachte alleen naar haar en dronk zijn sap voordat hij weer met Evan over zijn weekendwedstrijd begon te praten.
De bel ging en Mona bracht me naar mijn volgende les. Ik opende de deur en de enige vrije plek was naast meneer Onbeschoft zelf. Ik rechtte mijn rug en liep erheen.
"Wat denk je dat je aan het doen bent?" vroeg hij met op elkaar geklemde tanden.
"Gaan zitten, dus wees aardig en hou je mond," antwoordde ik, hem recht in de ogen kijkend. Hij rolde alleen met zijn ogen naar me. De mooiste ogen die ik ooit had gezien. Ik kon mijn blik niet afwenden.
"Net als alle anderen," mompelde hij zachtjes tegen zichzelf, zijn hoofd schuddend.
"Niet geïnteresseerd, Prinses," fluisterde ik terug, terwijl ik al mijn aandacht op de leraar richtte en zijn starende blik negeerde.
Toen de les voorbij was, was ik opgelucht om bij hem weg te kunnen. Ik pakte al mijn spullen en vertrok voordat hij iets tegen me kon zeggen.
De volgende les was mijn favoriet, Gym. De meeste leerlingen haatten het, maar ik vond het geweldig. Het was mijn uitlaatklep voor alle stress en problemen van thuis. Hoe meer problemen ik had, hoe harder ik in de gym zou werken.
Ik was net klaar met omkleden in de kleedkamer toen de lerares binnenkwam.
"Trefbal vandaag, dames!" riep ze. Iedereen klaagde, maar ik was er enthousiast over. Ik wilde alle woede in me kwijtraken voordat ik naar huis ging.
De laatste keer dat ik met problemen van school naar huis ging, werd ik zo erg mishandeld dat ik twee weken thuisonderwijs moest volgen zodat niemand mijn blauwe plekken kon zien.
Toen ik de kleedkamer verliet, zag ik alle meisjes stretchen alsof ze zich klaarmaakten om aan een paal te dansen.
Ik keek naar rechts en zag meneer Onbeschoft weer. Alle meisjes staarden overduidelijk naar hem, in een poging zijn aandacht te trekken.
Zijn drie vrienden die naast hem stonden glimlachten naar me terwijl zijn ogen mijn lichaam op en neer gingen. Zijn gezicht betrok nog meer.
Ik droeg een eenvoudige zwarte korte broek met een wit T-shirt met de tekst "Eat my dust."
Nou, meneer Onbeschoft, laten we eens kijken wie hier het laatste lacht! dacht ik bij mezelf voordat ik ging stretchen en me klaarmaakte om deze eikel een lesje te leren.
