Wanneer de nacht valt: Het doel van de liefde, Deel 2
Auteur
Nureyluna
Lezers
147K
Hoofdstukken
28
Ik keek naar haar neer, opgerold tussen mijn benen.
Een verleidelijke glimlach speelde op haar gezicht en ze kuste de binnenkant van mijn dij.
"Waar denk je aan?" vroeg ze, terwijl ze met haar wimpers knipperde.
Ik beet op mijn lip, alsof ik de woorden wilde tegenhouden.
"Ik… Ik…” Maar ik kon het niet zeggen. Ik wist niet of ik het ooit zou kunnen.
Uit de wereld van "When The Night Falls". Verborgen in de koude Noorse bergen, is Blake verstrikt geraakt in een hartstochtelijke affaire met de onweerstaanbare filmproducent Aria. Maar naarmate hij verder verwikkeld raakt in hun gecompliceerde situationship, begint hij gevoelens voor haar te krijgen. Dus wanneer Aria aankondigt dat ze vertrekt, staat hij voor een onmogelijke keuze: moet hij haar vertellen wat hij voelt, of het risico lopen haar voor altijd te verliezen?
Leeftijdsadvies: 18+
Hoofdstuk 1
BLAKE
EERDER
Ik kwam naar Noorwegen omdat ik behoefte had aan verandering.
Toen ik naar deze afgelegen hut in het poolgebied verhuisde, wilde ik gewoon mezelf terugvinden.
Wat ik niet had verwacht, was dat ik al snel ook de vrouw van mijn dromen zou ontmoeten.
Of dat ze me zou vragen om friends with benefits te worden.
Maar nu onze relatie zich steeds meer ontplooit, word ik geconfronteerd met één onvermijdelijke vraag.
Kunnen we doorgaan als 'gewoon vrienden'? Of komen mijn gevoelens in de weg te staan?
***
NU
Een zachte glimlach speelt op Aria's gezicht terwijl ze naar me kijkt. Mijn vingers glijden over haar huid terwijl de sneeuw op de achtergrond valt.
De temperatuur is flink gedaald, maar hier is het warm. Onder de lakens raken onze naakte lichamen elkaar in een rustig ritme. Het is vredig en stil.
„Waar denk je aan?“ mompelt Aria terwijl ze haar hand op mijn borst legt.
„Nergens aan,“ fluister ik, terwijl ik naar haar kijk.
Ik had nooit verwacht dat Aria zo aanhankelijk zou zijn. Ergens achterin mijn hoofd dacht ik dat Aria meteen zou vertrekken zodra we klaar waren.
Het verraste me toen ze vroeg of we konden knuffelen nadat we waren klaargekomen.
Ik kon geen nee zeggen… Ik wilde graag weten hoe het voelt om na de seks naast iemand te liggen.
Ik kan de keren dat ik met een vrouw ben geweest makkelijk op één hand tellen.
Ik had nooit eerder de behoefte gehad om bij iemand te blijven slapen, en niemand had ooit aangeboden om bij mij te blijven.
Ik herinner me nog een keer dat ik oprecht een Perzische vrouw leuk vond. Ik vroeg haar of ze bij me in het hotel wilde blijven slapen. Ze haalde alleen haar schouders op, pakte haar jas en zei: „Als je me nog een keer wilt zien, kan dat. Maar ik ga hier niet blijven slapen.“
Ze verliet de hotelkamer voordat ik zelfs maar kon reageren… niet dat ik veel te zeggen had gehad. Ik was op dat moment ook nog behoorlijk onervaren wat seks betreft. Ik was onhandig en had weinig kennis of ervaring met het bevredigen van een vrouw in bed.
Na twee of drie korte ontmoetingen realiseerde ik me dat de vrouwen met wie ik samen was geweest, niet erg ontvankelijk waren voor mijn aanpak — ik was meestal te gehaast.
Ik geef toe dat ik niet echt mijn best had gedaan. Het was ook niet zo dat ik vrouwen miste. Ik voelde me rustig en tevreden, hield mezelf bezig en werkte voor Theodore.
„Je bent er niet bij met je hoofd,“ hoor ik haar zeggen.
Ik word uit mijn gedachten getrokken als Aria mijn wang aanraakt. Haar aanraking brengt me rust.
„Ik heb nog knoflookbrood in de koelkast. We kunnen het opwarmen met de overgebleven tomatensoep van vanochtend.“
„Goed idee. Ik fris me eerst even op,“ zeg ik, en ze knikt.
Ze gaat rechtop zitten en de dekens glijden over haar schoot. Ik staar naar haar borsten. Ze trekt haar trui aan en glimlacht naar me.
„Ik gebruik de badkamer beneden.“
Ze stapt uit bed en loopt naar de kledingkast terwijl mijn ogen haar overal volgen. Ze staat daar, zoekend door de kleren, en haar trui bedekt haar naakte billen amper. Ze heeft cellulitis op haar billen, en ik vind het prachtig.
Ze pakt een schoon slipje uit de kast en verlaat de kamer terwijl ik naar haar figuur staar. Is dit hoe het voelt om verliefd te zijn op een vrouw? Ik glimlach in mezelf en schud mijn hoofd.
***
Aria neuriet een liedje dat ik niet ken terwijl ze de tafel dekt. Soms denk ik dat ze ter plekke melodietjes verzint.
„Ik heb vanochtend bloemen meegebracht, maar ik ben vergeten ze in het water te zetten!“ herinner ik me opeens.
„Pak een vaas,“ glimlacht ze, wijzend naar de kast. „Neem welke je mooi vindt.“
Ik loop naar de kast en open hem. Er staan allerlei verschillende vazen in.
„Ik wist niet dat je zo'n vazenverzamelaar was,“ grijns ik.
„Oh, de verzameling is niet echt van mij. Ze zijn van mijn oma. Zij is gek op bloemen, en mijn opa kocht vazen voor haar tijdens al zijn reizen. Ze zijn doorgegeven aan mij en mijn broer.“
Ik kies een jadegroen vaasje, wat haar doet glimlachen.
„Heet je broer nu Baug of Borg? Laatst raakte ik in de war toen iemand hem Borg noemde.“
Ze lacht. „De tweede naam van mijn broer is Borg. Soms noemen mensen die dicht bij hem staan hem bij zijn tweede naam. Het is ook Noah's tweede naam, wat vast verwarrend kan zijn. Wees niet verbaasd als mensen hen allebei Borg noemen.“
Ik knik. „Ik neem aan dat Borg een veelvoorkomende naam is hier.“
„Ja.“
De rest van de avond brengen we door met eten, praten en genieten van de rust van bij elkaar zitten.
Later op de avond loop ik met een glimlach op mijn gezicht naar mijn huisje. Ik denk aan Aria en aan hoe gelukkig ik mag zijn dat ik haar buurman ben.
En ik vraag me af of we misschien meer zouden kunnen zijn?
