Leider van de Alphas Deel Eén
Auteur
Sarah Tribus
Lezers
15.7K
Hoofdstukken
36
In een wereld waar het aantal Alphas toeneemt, slaapt Lyra al sinds haar geboorte in een verborgen, onzichtbaar huis. Omdat haar moeder haar immense kracht aanvoelde, liet ze een heks haar in het geheim wegbrengen en doodverklaren om haar te beschermen tegen haar meedogenloze vader en andere op macht beluste mannen. Hoewel ze gevangen zit in een eindeloze slaap, deelt Lyra een krachtige band met haar oudere zus, Jasmin. Ze ziet en voelt alles door haar heen—angst, pijn, haat en vluchtige vreugde. Gedwongen tot brute gevechten door hun vader, doorstaat Jasmin ondraaglijk lijden. Wanneer ze precies één dag voor Lyra's achttiende verjaardag ten onrechte wordt geëxecuteerd onder toeziend oog van haar vader, ontwaakt er iets onverwachts in Lyra dat alles dreigt te veranderen.
Hoofdstuk 1: De zus die floot voor verandering
LYRA
De eerste klap op het lichaam van mijn zus raakte me als een schokgolf uit een andere wereld, een felle pijnscheut door de mentale band die zowel mijn gevangenis als mijn enige verbinding met het leven was.
Mijn wolf, Remi, probeerde me zoals altijd te troosten, terwijl ik toekeek en de pijn voelde toen mijn vader en zijn krijgers haar sloegen. Het ergste was dat ze zich niet eens mocht verdedigen.
Mijn vader, Alfa Kastelan, had haar bevolen om een dorp plat te branden en iedereen te doden, omdat hij de alfa ervan niet mocht. Mijn zus Jasmin had dit echter geweigerd en moest nu de gevolgen dragen.
Oh, wat vond ik het vreselijk om toe te kijken.
Jasmin was erg sterk en had een unieke vechtstijl, maar tegen onze vader was ze machteloos.
Ze wilde niemand pijn doen of doden, maar hij gaf haar nooit een keuze. Hij sloeg haar, liet haar verhongeren of erger bij elke weigering totdat ze eindelijk toegaf. Ze moest altijd zijn vuile werk opknappen, en als er iets misging, kreeg zij altijd de schuld.
Jasmin was echter ook erg koppig en stond altijd weer op als ze tegen de grond was geslagen, wat onze vader elke keer nog bozer maakte.
Ik kon in de ogen van de krijgers en de roedelleden zien dat ze medelijden hadden met Jasmin, maar niemand hielp haar.
Zelfs haar vrienden kwamen haar niet te hulp, wat me nog verdrietiger maakte.
Als ik niet vastzat in deze eeuwige slaap, zou ik haar meteen redden, maar nu kon ik er alleen maar van dromen.
Maar net toen de straf van Jasmin het ergste punt bereikte, stopte mijn wolvin met kijken.
Ik wist waarom ze dat had gedaan; als ik was blijven kijken, was ik waarschijnlijk gek geworden.
Eén keer per week wist mijn wolvin ons van mijn zus af te sluiten, zodat ik niet meer door haar ogen hoefde te kijken en haar emoties te voelen.
Hoewel Jasmin en ik haar pijn en verdriet deelden—en ik het graag op me nam om haar in ieder geval een beetje te helpen—was het elke keer bijna ondraaglijk.
Door mezelf af te sluiten, werd ik echter constant geplaagd door schuldgevoelens en begon ik mezelf te haten omdat ik haar alleen liet. En dit alles was al zeventien jaar aan de gang. Het voelde altijd alsof ik een deel van mijn zus was, alsof ik in haar opgesloten zat.
Slechts één gedachte troostte me in al die tijd: de zekerheid dat ik snel wakker zou worden.
Mijn wolf, Remi, was al sinds de dag van mijn geboorte aan mijn zijde en had alles gezien. Ze wist dat mijn moeder me door een heks in slaap had laten brengen en me had verstopt zodat niemand mij of mijn kracht kon misbruiken.
Iedereen dacht dat ik bij de geboorte was gestorven.
Wanneer ik later wakker zou worden, wilde ik wraak op hen allemaal nemen en samen met mijn zus mijn eigen roedel leiden, want ik wist zeker dat Jasmin en ik ook alfa's waren.
Slechts een week later dacht ik dat het eindelijk beter ging met mijn zus, maar ik had het goed mis.
Een alfa sloot zich met een paar van zijn krijgers aan bij de roedel van mijn vader, en het bleek dat hij de mate van mijn zus was.
Eerst was ik ontzettend blij voor haar, maar toen de alfa sprak over de aanvallen op de andere roedels waaraan mijn vader Jasmin had gedwongen mee te doen, verklaarde hij dat hij de dader uit naam van de koning zou straffen.
Wetende dat zijn rol snel ontdekt zou worden, gaf mijn vader, samen met de rest van de roedel, in plaats daarvan mijn zus de schuld, ook al wisten ze allemaal dat hij haar ertoe had gedwongen.
Als gevolg hiervan werd ze opgesloten in de kerker.
Haar eigen mate martelde haar, aangezien ze bleef volhouden dat ze op bevel van haar vader had gehandeld en niet uit vrije wil.
Aangezien iedereen echter het tegendeel beweerde, geloofde haar mate geen woord van wat ze zei en wees hij haar bovendien af als zijn mate.
En toch bleef ze standvastig en bleef ze de waarheid spreken, die niemand wilde geloven.
Hoe graag ik mijn zus ook wilde helpen, ik kon het simpelweg niet.
In plaats daarvan moest ik toekijken hoe ze door haar eigen mate naar het podium werd gesleept voor haar executie.
Iedereen in de roedel stond er gewoon bij en deed absoluut niets om haar te helpen.
Een afgezant van de koning arriveerde, las de aanklachten voor en kondigde aan mijn zus aan: „Als je bekent, brengen we je naar de koninklijke gevangenis; als je dat echter niet doet, zullen we je executeren.“
Ik kon mijn oren nauwelijks geloven. Waarom geloofde niemand haar in vredesnaam?
Maar dit alles liet me alleen maar zien hoe verpest deze wereld was.
Hier waren de mannen de baas. Ze gebruikten de vrouwen zoals het hun uitkwam en gooiden ze weg als ze genoeg van hen hadden.
„Zoals ik al zei, ik heb de andere roedels aangevallen op bevel van mijn alfa. Ik handelde niet uit mezelf!“ verklaarde mijn zus, gedwongen om voor de hele menigte te knielen.
Ze was zo sterk en hield vast aan de waarheid, ook al zou het haar leven kosten.
De afgezant van de alfakoning zei simpelweg: „Dan zul je sterven!“
Hij knikte naar haar voormalige mate, die onmiddellijk een pistool op het hoofd van mijn zus richtte.
„Nog laatste woorden?“ vroeg de afgezant aan mijn zus, die daarop een deuntje begon te fluiten.
Mijn zus hield altijd al van zingen, fluiten en dansen, en ik kende deze melodie maar al te goed. Het was de melodie van 'Wind of Change' van Scorpions.
Als ik kon huilen, zou ik het doen, vooral nu. Mijn hart bloedde terwijl een diepe innerlijke pijn me overspoelde en me verdoofde.
Waarom waren ze zo wreed tegen haar? Ze had geen keuze; ze was ertoe gedwongen, en niemand, helemaal niemand, hielp haar. En mijn vader? Mijn vader kwam er ongestraft vanaf.
Ik wilde dat ze bleef leven, maar ik begreep ook waarom ze vasthield aan de waarheid. En eerlijk gezegd zou ik in haar plaats hetzelfde hebben gedaan.
Terwijl ze de melodie floot, keek ze recht de menigte in, terwijl mijn vader, die even daarvoor nog had gegrijnsd, nu boos keek.
Zodra ze stopte, kondigde ze echter aan: „Op een dag zullen jullie allemaal verantwoordelijk worden gehouden voor mijn dood. Ik hoop dat jullie allemaal in de hel branden!“
Wat had ze gelijk.
„Ik zal je wreken, dat beloof ik!“ zei ik toen, ook al wist ik dat ze me niet kon horen.
Maar Jasmin glimlachte als reactie, en hoewel ik haar niet kon zien, was het alsof haar glimlach op mij afstraalde, bijna alsof ze me had gehoord.
De menigte bevestigde dit zelfs, want ze keken Jasmin vol verwarring of schok aan.
„Maak het af!“ beval de afgezant.
Jasmins mate fluisterde haar minachtend toe: „Hoe kon de Maangodin me zo'n walgelijke mate geven? Je hebt zo veel mensen vermoord; je verdient dit.“
Ik kon voelen hoe erg zijn woorden haar pijn deden, maar ze bleef standvastig. Ze liet geen enkele traan en bleef naar de menigte glimlachen, op welk moment er iets in de huid van mijn rechterhandpalm brandde.
Het laatste wat ik hoorde was een geweerschot.
Toen veranderde alles.
„NEE!!!“ riep iemand, maar deze keer keek ik niet door de ogen van mijn zus—nee, ik keek door mijn eigen ogen.
