De vereerde boek 1: Beschermer van de wolven
Auteur
Isabell R
Lezers
242K
Hoofdstukken
38
Alex leeft volgens twee regels: demonen jagen en zijn dochter beschermen. Liefde? Dat maakte geen deel uit van zijn plan – niet na het gevaarlijke geheim dat hem alles heeft gekost. Maar op een roekeloze avond op een feestje waar hij niet zou moeten zijn, ontmoet hij een vrouw die zijn wereld op zijn kop zet. Het verlangen ontvlamt onmiddellijk en wat begint als een vluchtige ontmoeting, sleept hem al snel mee in een gevaarlijk spel van geheimen en verleiding. Nu staat Alex aan de rand van een leven dat hij achter zich had gelaten, waar elke keuze niet alleen zijn hart op het spel zet, maar ook alles wat hij gezworen heeft te beschermen.
Halloween
Boek 1: Beschermer van de wolven
ALEX
Ik was niet van plan geweest om naar Aurora's Halloweenfeest in Nord Manor te gaan, maar Ellie had me overgehaald en me ervan overtuigd dat dit een unieke kans was. Op dat moment had ze er geen idee van in hoeverre ze gelijk had gehad.
Ik zag Bella en Aurora toen ik de balzaal binnenliep. Die was versierd met griezelige decoratie. 'Heel creatief, Aurora. Dat moet ik je nageven,' riep ik, maar toen viel mijn oog op de vrouw die naast hen stond.
Ze trok meteen mijn aandacht – ze was de mooiste vrouw die ik ooit had gezien. Ze had lang, zacht wit haar met krullen en diepgroene ogen. Haar gezicht was scherp maar verfijnd.
'Ik ben Alex!' zei ik, terwijl ik snel mijn hand uitstak.
Ze was lang en slank en haar huid leek wel van porselein. Ze droeg een witte jurk uit de zeventiende eeuw en kon bijna door voor een van de geesten.
'Angèlique. Ik ben Damions kleine zusje,' zei ze. Haar Franse accent en mooie stem bezorgden me bijna kippenvel. Ze reikte naar mijn hand en keek me aan.
Ik voelde een vonk toen ik de hand van Angèlique in de mijne nam. Alsof ik betoverd was, bracht ik hem naar mijn lippen en kuste hem. De hand was warm en zacht, en ik wilde niet loslaten. Nog nooit was ik zo snel en zo sterk aangetrokken geweest tot een vrouw.
Toen ik weer opkeek, werd ik helemaal gevangen door haar glimlach. Er was iets dat me akelig bekend voorkwam. Ik merkte niet eens dat mijn vrienden verder liepen en me achterlieten.
'Dus jij bent een umbra? Een demonenjager?' vroeg Angèlique, terwijl ze mysterieus naar me glimlachte.
'Vanavond niet. Vanavond ben ik een piraat,' grapte ik en knipoogde naar haar. Ik voelde een sterke behoefte om dichter bij haar te komen en haar bij me te houden. Het was heel vreemd. Ze lachte. Haar lach was waarschijnlijk het mooiste wat ik ooit had gehoord, nog zoeter dan haar stem.
'En jij? Ik wist niet dat Damion een kleine zus had,' vroeg ik nieuwsgierig. Angèlique had geen aura dus ik kon niet zien wat ze was. Maar ze kon geen gewoon mens zijn als ze de zus van Damion was. Waarschijnlijk was ze ook een machtige heks.
'Nee, dat is niet iets wat veel mensen weten,' antwoordde ze, terwijl ze met een verleidelijke glimlach dichterbij leunde. Ik dacht dat ik een flits van woede in haar ogen zag. 'Jij bent zeker populair?' vroeg ze, terwijl ze weer achteroverleunde.
'Maakt dat uit?' lachte ik nerveus. Ik wilde niet dat ze haar interesse verloor.
Ze glimlachte weer, legde haar hand om mijn arm en trok me mee. 'Laten we iets te drinken halen,' zei ze, alsof ze me een bevel gaf.
'Met jou zou ik overal naartoe gaan.' Ik lachte om haar bazige manier van doen.
Ze giechelde alleen maar om mijn woorden. We liepen langs Aurora's spookachtige drankenfontein naar een bar in de hoek.
'Twee glazen van de gerijpte Merlot, alsjeblieft,' zei ze tegen de barman.
'Hoe oud ben je?' vroeg ik Angèlique terwijl de barman de wijn inschonk. Ze bewoog met zoveel gratie, en haar smaak leek ongewoon voor een jonge vrouw.
'Ouder dan jij, dat beloof ik je,' antwoordde ze met een slinkse glimlach. Ze zou dus heel oud kunnen zijn als ze onsterfelijk was, net zoals Damion.
'En jij? Hoe oud ben jij?' vroeg ze.
'Ik ben achtentwintig,' antwoordde ik en proefde de wijn.
'En is dit je eerste keer hier? Ik was erg verrast toen ik hoorde dat Aurora dit jaar umbra had uitgenodigd,' zei Angèlique.
'Hou je niet van ons?' vroeg ik, doelend op ons jagers.
'Normaal gesproken niet, maar ik heb eerlijk gezegd niet veel conflicten gehad met umbra – niet zoals Aurora,' zei ze met een flirterige glimlach.
Ik was zo verdiept in haar glimlach dat ik nauwelijks hoorde wat ze zei. Ik wilde haar volle lippen kussen, om erachter te komen of ze zo zacht waren als ze eruitzagen. Ik kon mijn ogen er niet van afhouden.
'Zullen we maken dat we wegkomen voordat Aurora aan haar tweede ronde met geintjes begint?' vroeg Angèlique, alsof ze mijn gedachten had gelezen. Voordat ik zelfs maar had geantwoord, pakte ze mijn hand en leidde me de balzaal uit.
Zodra we ons verder weg bevonden van de menigte deed ik een gedurfde zet, in de hoop dat ik haar niet verkeerd had ingeschat. Ik trok haar naar me toe en zorgde ervoor dat onze lippen elkaar raakten.
Ze smaakte naar wijn, frambozen en dennenboom. Het was vreemd maar perfect. Ze beantwoordde mijn kus, maar slechts een moment. Toen duwde ze me weg, pakte mijn hand en trok me mee.
'Vertrouw me, Alexander. Ik wil je, maar je moet een beetje voorzichtig met me zijn. Je zou er spijt van kunnen krijgen als je te snel gaat,' zei ze op een heel directe en geamuseerd toon.
Ik moest om haar lachen.
'Dat betwijfel ik,' zei ik, terwijl ik naar haar knipoogde en alleen maar kon denken aan hoe graag ik haar jurk wilde losrijgen.
Haar glimlach werd mysterieus. 'Laten we ergens naartoe gaan waar we meer privacy hebben. Deze plek kan straks vol geesten zitten,' fluisterde ze in mijn oor Nog voordat ze haar vinger met de mijne verstrengelde terwijl we verder van de balzaal af liepen, reageerde mijn lichaam al.
Niet veel later zaten we naast elkaar in een vensterbank, waar ze me naar zich toe trok en ¿haar lippen de mijne opnieuw raakten.
Ik had niet meer zo iemand gekust sinds ik een tiener was. Ik wilde haar huid aanraken, maar dat was lastig door haar jurk en Angèlique maakte het niet makkelijker.
Ze lachte zacht tegen mijn lippen toen ik probeerde bij de strikken van haar jurk te komen, en verplaatste mijn handen in plaats daarvan naar haar taille. Ik wilde meer, maar ik liet haar het tempo bepalen.
Ik wist niet hoeveel tijd er was verstreken toen ik plotseling Bella mijn naam hoorde roepen. Het was de wake-up call die ik nodig had en ik trok me terug van Angèlique. Ik keek om heen, op zoek naar Bella.
'Aurora heeft jullie echt allemaal in geesten veranderd,' zei Angèlique verrast.
Ik was ook verrast toen ik zag waar ze naar keek. Geen wonder dat ik haar eerst niet had gezien – Bella's blonde haar leek wel wit. Ze was bleek en doorzichtig, en ging op in de duisternis.
'Wat is er in vredesnaam met je gebeurd, Bella?' zei ik geschokt.
'Aurora had het erover hoe leuk het zou zijn om iedereen in geesten te veranderen en ze hun lichamen te laten zoeken. Ik had niet gedacht dat ze het idee echt zou uitvoeren,' legde Angèlique gefascineerd uit.
'Waarom zijn wij geen geesten?' vroeg ik haar achterdochtig.
Ze giechelde. 'Omdat we niet lang op het feest zijn gebleven,' antwoordde ze, terwijl ze me met hongerige ogen aankeek, waardoor ik haar weer voor mezelf wilde hebben.
'Bella! Je kunt maar beter opschieten en je lichaam vinden,' zei ik, zonder mijn ogen van Angèlique af te halen.
'Nee, doe niet zo gek. Natuurlijk moeten we haar helpen,' zei ze, terwijl ze opstond.
'Je hebt dit niet van mij, maar met Aurora weet je het nooit helemaal zeker. Ze kan een beetje overhaast zijn met haar beslissingen en spreuken,' legde ze uit.
Ik was erg teleurgesteld. 'Spelbreker,' fluisterde ik toen ik langs Bella liep.
'Niks ervan, ik was echt niet van plan om al met je naar bed te gaan, Alexander,' zei Angèlique. Ze was een heel eind voor ons uit, dus haar gehoor moest geweldig zijn. Het baarde me zorgen – maar niet zoveel als haar woorden.
Natuurlijk moest ze van plan zijn geweest om met me naar bed te gaan. Je kust een man niet op die manier als je hem niet wilt, toch? 'Het gaat eeuwen duren om je in dit huis te vinden,' zuchtte ik terwijl we door een paar gangen liepen. Angèlique giechelde. Ze wist dat ik haar wilde.
'Hallo, Erik,' zei ze toen ze de hoek om ging. Hij was op zoek naar Bella want had haar lichaam gevonden.
'Nou, Bella, we zien je morgenochtend,' zei Angèlique, terwijl ze naar haar zwaaide. Toen pakte ze mijn hand en leidde me weer met haar mee.
'Laten we naar bed gaan, ik word er moe van,' zei ze, waardoor ik weer hoop kreeg.
'Je zei dat je niet van plan was om met me naar bed te gaan,' zei ik, terwijl ik haar intenties probeerde te checken.
'Ik had het niet over seks. Ik wil je nog steeds dichtbij,' zei ze op een bezitterige manier.
Haar woorden zouden normaal gesproken een enorme afknapper voor me zijn geweest. Mijn ex was erg bezitterig. Maar ik wilde ook bij haar in de buurt blijven, dus accepteerde ik het.
Haar kamer was groot en al het meubilair was wit en heel modern.
'Zou je me uit mijn jurk willen helpen?' vroeg ze nadat ze had geprobeerd alle veters zelf los te maken.
Stoute gedachten verborgen zich achter mijn glimlach terwijl ik haar hielp met de veters en haar jurk laag na laag uitdeed. Ze glimlachte zelfvoldaan naar me.
'Is dit een authentieke jurk?' lachte ik. Het voelde een beetje belachelijk, maar tegelijkertijd was het best sexy.
'Ja, dat klopt,' antwoordde ze toen ik de laatste laag bereikte – een dun, wit, kort jurkje. Het was doorzichtig en ik kon haar lichaam eronder zien. Ze droeg alleen een slipje. Ze hief haar armen op en vroeg me het laatste jurkje uit te doen.
Mijn adem stokte in mijn keel. Haar lichaam was perfect – ze was zo mooi. De hitte die ik onder in mijn lichaam voelde, was moeilijk te negeren maar ik kon en wilde mijn blik niet afwenden.
Ze liep naar een ladekast en haalde er een zijden nachthemd uit, dat ze over haar hoofd liet glijden. Een slinkse glimlach speelde op haar lippen toen ze naar me toe kwam. Ik bleef stil staan terwijl ze mijn riem losmaakte en mijn broek op de grond liet vallen.
'Deze kleren zijn belachelijk,' zei ze terwijl ze al mijn piratenspullen verwijderde. Ik lachte.
'Niet lachen,' zei ze, terwijl ze mijn overhemd losknoopte. Toen ze klaar was, liet ik me door haar me op het bed duwen.
Ik vocht tegen de drang om te bewegen toen ze boven op me klom, mijn overhemd opzij duwde en met haar handen over mijn borst streek. Ze moest mijn erectie gevoeld hebben, maar ze negeerde het.
'Wie heeft je dit aangedaan?' vroeg ze terwijl ze de bijtwond op mijn schouder aanraakte.
'Mijn gestoorde lycan-ex,' gaf ik stijfjes toe.
'Ik wil de naam van degene die het heeft gedaan,' zei ze vastberaden, bijna dreigend.
'Emily Gren,' antwoordde ik vol walging, ik voelde me gedwongen om te antwoorden. Van de romantische stemming was weinig meer over.
'Heeft ze je wantrouwend gemaakt tegenover lycans?' vroeg Angèlique terwijl ze naast me ging liggen en haar hoofd op mijn borst nestelde.
'Ja,' antwoordde ik, terwijl ik mijn best deed om haar niet aan te raken.
'Dat is jammer,' hoorde ik haar mompelen voordat haar ademhaling gelijkmatig werd.
'Slaap je?' vroeg ik verrast maar ik kreeg geen antwoord. Ze was heel snel in slaap gevallen.
'Nou, verdomme.' Ik verlangde naar haar, en haar zoete rozengeur hielp niet.
