Een kwaadaardig begin: De draak en de fee
Auteur
Taryn Tary
Lezers
453K
Hoofdstukken
65
“Ik zal vervloekt zijn als ik voor je charmes val, fee…”
Ryke, de woeste koning van de draken, wil bloed zien. Een fee heeft iemand van zijn volk gedood en wraak is het enige waar hij naar verlangt. Dus wanneer een fee die naar dezelfde wraak verlangt zijn territorium binnenstapt, neemt hij haar gevangen. Er worden afspraken gemaakt, magie bezegelt hun lot en plotseling zijn de vijanden sterker aan elkaar gebonden dan ze hadden verwacht.
Elke aanvaring ontbrandt als vuur en woede als een dans van zwaarden, vleugels en woorden die scherp genoeg zijn om te snijden. Maar haat kan omslaan in iets veel gevaarlijkers wanneer verlangen ervoor in de plaats komt. Terwijl het gevaar dichterbij komt, moeten Ryke en zijn onwillige gevangene een beslissing nemen: zich vasthouden aan wraak, of zich overgeven aan het lot dat hen bindt... zelfs als liefde het dodelijkste risico van allemaal blijkt te zijn.
Eenhoorns
Ze rende zo hard ze kon. De wind blies haar wilde rode haar achter haar aan, en bij elke stap deden haar knieën pijn.
Boomtakken haalden uit naar haar gezicht, maar ze ontweek ze, vastbesloten om niet langzamer te gaan. Zweet liep over haar voorhoofd en brandde in haar ogen.
Ze sprong over een omgevallen boom en paste op dat ze niet uitgleed op de natte bladeren. Ze mocht niet vallen – niet nu. Ze mocht haar prooi niet uit het oog verliezen.
Ze moesten boeten. Ze had hun bloed aan haar handen nodig. Net zoals zij haar pijn hadden gedaan.
Ze schreeuwde en wierp zich naar voren. Ze duwde haar zwaard diep in de grijze rug van het wezen. Het krijste, rolde over de grond en kwam toen trillend overeind op alle vier zijn poten. Zijn stekelige, gebogen rug lekte dik, zwart teer waar haar zwaard hem had geraakt. Een ghoul. Zijn mond was slechts een rond gat gevuld met rotte stekels, en hij krijste alsof hij doodging – wat ook zo was.
Hij rende op haar af, en ze hief haar zwaard. Een kleine glimlach verscheen op haar lippen. 'Je bent er geweest.'
Ze zwaaide met haar zwaard en hakte in zijn lichaam. Ze blokkeerde de klauwen van de ghoul voordat ze haar open konden rijten. Hij bewoog als een gestoorde aap, greep een tak en zwaaide van boom naar boom.
Ze kneep haar ogen samen en neuriede zachtjes. 'Nou, kijk eens aan. Stomme demon denkt dat hij zo kan rondspringen.'
Hij sprong een laatste keer op haar af. Zijn zwarte, lege ogen werden even groot – toen raakte hij de grond en bewoog niet meer. Dood.
'Ik heb je gewaarschuwd,' zei ze zachtjes. Ze trok haar zwaard uit zijn borst. 'Je bent gewoon te dom om te luisteren.' Ze keek met walging toe hoe het lichaam van de demon tot as verbrandde en zich met het vuil vermengde.
Een normaal zwaard kon niet zo makkelijk een ghoul doden. Je moest hun kop eraf hakken of hun rotte hart eruit trekken.
Ze hield haar zwaard omhoog, het was nog bedekt met as. 'We hebben het goed gedaan vandaag, nietwaar, Volor?'
Het lemmet gloeide rood in het schemerige licht.
Volor was geen gewoon zwaard. Het was zo lang als een Vikingzwaard, met een tulp gegraveerd in het handvat.
Gouden en rode kleuren kronkelden rond het heften leidden naar vleugels die zich breed uitstrekten. In het midden fonkelden kleine rode zirkonen.
Als je wist hoe je ze moest gebruiken, konden die stenen zelfs de ergste wonden genezen – maar er was altijd een prijs. Echte zirkonen waren zeldzaam, wat Volor nog bijzonderder maakte.
Maar Volor was meer dan alleen bijzonder. Het was een deel van haar. Net als Valerie.
Terwijl ze dit dacht, barstten enorme zwarte vleugels uit haar rug. De zilveren delen van de veren glansden, en de onderste krulden naar buiten als vergiftigde messen.
Valerie, haar vleugels, zag eruit als een stekelig harnas. Ze daagden iedereen uit om te proberen iets haar in de rug te steken. Ze moest bijna lachen om de ironie.
Valerie beschermde altijd haar rug. Geen zwaard kon door haar heen snijden dankzij Valerie.
Haar haat had tweehonderd jaar de tijd gehad om te groeien, en de kracht van Volor en Valerie dus ook. Tweehonderd jaar geleden of nu, zij waren de enigen die haar op haar slechtst hadden gezien.
Zij, Volor en Valerie – ze waren één ziel. Geen van hen kon bestaan zonder de anderen.
Wat er ook gebeurde, ze zou nooit een deel van zichzelf inruilen voor iets normaals.
'Laten we gaan, meid.'
Valerie klapwiekte, klaar om weg te vliegen, terwijl Volor uit haar hand verdween. Ze draaide zich om bij het geluid van knerpend gras. Volor verscheen weer, scherp en klaar in haar hand.
'Laat je zien en ik zal genade tonen,' riep ze. Haar amberkleurige ogen keken van boom naar boom. Rode vlekjes wervelden in haar pupillen.
Ze hield het zwaard steviger vast. 'Val me van achteren aan en ik snij je open!'
Het bos werd stil, op de kikkers en krekels na. De stilte drukte op haar, en ze merkte nu pas hoe dicht de bomen op elkaar stonden.
Er kwam bijna geen zonlicht door de bladeren.
Een klein, verlegen figuur gluurde naar haar vanachter een boom. Het meisje droeg een gescheurde witte jurk, haar blonde haar hing in warrige slierten rond haar gezicht.
Rode vlekken bedekten haar handen en benen. Ze kneep haar ogen tot spleetjes en zag de wonden van het meisje sluiten – veel te snel, zelfs voor iemand zoals zij. 'Wie ben je?'
'Haveneya.' De stem van het meisje was zacht, maar haar zeeglas groene ogen fonkelden bijna magisch.
Ze richtte Volor op Haveneya. Ze liet haar waakzaamheid niet varen. 'En wat ben je precies, Haveneya?'
Het meisje wachtte even. 'Eenhoorn.'
Ze verstijfde. Vijfhonderdzevenzeventig jaar op deze aarde en ze had nog nooit een echt verhaal over eenhoorns gehoord. Niet één.
In een wereld vol demonen, beesten, nachtjagers, wolven, feeën en elven, waren eenhoorns slechts verhaaltjes voor het slapengaan – zachte, wilde wezens die nooit gevangen konden worden.
Mensen fluisterden over eeuwig leven als je uit de hoorn van een eenhoorn dronk, maar ze had altijd gedacht dat dat onzin was. Misschien waren het allemaal geruchten, omdat eenhoorns zich nooit lieten zien.
Verdomme, ze had niet eens geloofd dat ze echt waren tot nu. Ze ging dit meisje niet naar haar hoorn vragen. Dat was een grens die ze niet zou overschrijden.
Ze herhaalde alleen een beetje geschokt: 'Eenhoorn?'
Haveneya knikte. 'Bedankt dat je mijn leven hebt gered.'
Ze trok een wenkbrauw op. 'Dat was niet mijn bedoeling. Ik dacht dat eenhoorns slechts een mythe waren?'
Haveneya glimlachte alleen, alsof ze een geheim kende. 'Ik zal je vinden. Ik zal de gunst terugbetalen.'
Voordat ze nog een woord kon zeggen, begon het meisje te veranderen. Ze keek met grote ogen toe terwijl Haveneya's armen en benen veranderden in witte, harige ledematen.
In een oogwenk stond er een kleine, helderwitte pony. Ze had vleugels die glitterden en een kleine gouden hoorn die op haar voorhoofd stond te schitteren. Feeënstof explodeerde overal toen ze met haar vleugels klapwiekte.
De eenhoorn boog haar hoofd en verdween.
Ze bleef daar maar gewoon staan, helemaal in de war. Uiteindelijk liet ze een lange zucht ontsnappen. 'Dus ze bestaan echt. En ik dacht nog wel dat wij het engst waren, Valerie.' Ze haalde haar schouders op. 'Laten we gaan.'
Ze sloeg met haar vleugels en vloog naar het stille deel van het bos. Dit eiland was niets anders dan bomen en rivieren, wild en leeg op een enkel dier na.
Ze vloog rechtstreeks naar haar krappe oude hut, die van gebarsten, bemoste stenen was gemaakt.
Mawa stond buiten, gebogen over haar stenen fornuis, iets aan het koken dat waarschijnlijk beter rook dan het smaakte. Mawa was oud – gerimpeld, witharig, maar met perfecte tanden.
Tanden waren haar ding. Niemand wist hoe een tweeduizendachthonderd jaar oude heks haar tanden zo perfect hield, maar Mawa droeg ook een ketting gemaakt van tanden van de beesten die ze had gedood.
De kleine heks was een legende. Ze had een keer de fout gemaakt haar te onderschatten en toen had Mawa had volledig op haar bek geslagen.
Haar gedachten gingen terug. Tweehonderd jaar geleden, tijdens de aanval – de dag dat Yodam bijna stierf, door mijn schuld – was ze ternauwernood levend uit die bloederige grot ontsnapt.
Natuurlijk wilde ze elke demon dood. Ze had Corey vertrouwd, en hij had haar verraden, haar leeg en gebroken achtergelaten.
Ze had hem die nacht willen vermoorden, maar ze was te moe, te hongerig, te verloren in haar verdriet en ontkenning over Yodam – haar prachtige koninkrijk, nu was er alleen nog maar bloed en as over.
Ze was weggevlogen, eindelijk vrij na maanden van marteling. Ze had zo ver als Valerie haar kon dragen gevlogen.
Toen verslond de duisternis haar. Ze was er zeker van dat ze gevonden zou worden, bewusteloos in het bos, en dan doodgemarteld.
Maar Mawa vond haar – mager, mishandeld, nauwelijks levend. Mawa bracht haar naar 'aarde', maar ze had niet om haar nieuwe voogd gegeven.
Ze was verdoofd geweest, behalve dan het verlangen naar bloed dat in haar brandde.
En deze keer zou hij degene zijn die op zijn knieën lag, smekend om genade die hij nooit zou krijgen.
Mawa zat vol wijsheid en magie. Ze had haar meer dan een paar trucs geleerd.
Mawa maakte van haar een krijger, iemand die als eerste toesloeg en nooit aarzelde. Ze hielp haar uitzoeken wie ze echt was – iets wat het wilde, boze meisje in haar nooit had begrepen.
Nu kon ze telekinese. Het was in het begin moeilijk geweest, maar na een paar honderd jaar oefenen kon ze rotsen optillen met alleen een beweging van haar vingers.
Ze kon ballen van energie naar haar vijanden slingeren, hoewel het haar wel altijd moe maakte.
Maar eerlijk gezegd was Volor genoeg. Volor kon nu door bijna alles heen snijden.
En Valerie stond altijd achter haar, letterlijk. Ze bewoog met haar mee alsof ze één persoon waren en liet haar nooit in de steek.
Hun drieën samen? Onstuitbaar.
'Je stinkt, scharminkel,' zei Mawa.
Dat was hoe Mawa haar noemde. Scharminkel. En eerlijk gezegd vond ze het niet erg. Ze haatte haar echte naam toch.
'Echt? Dat wist ik niet. Misschien stink jij wel meer.'
'Ik zal je maden voeren, mager ding!'
'Ooh, fijn. Ik vraag me af hoe dat anders zal smaken dan dat.' Ze knikte naar de borrelende pot in de hoek. Haar lippen krulden in een grijns.
Terwijl ze de hut binnenstapte, volgden Mawa's vloeken haar – tweeduizend jaar aan vloeken, als je telde. Hun gekibbel was een dagelijks ding, en eerlijk gezegd was ze er vrij zeker van dat Mawa er net zoveel van genoot als zij.
Mawa beweerde altijd dat ze voor iets bestemd was. Nou ja. Maar alles wat ze wilde was die klootzak opjagen die haar leven had verwoest.
Dus dat deed ze. Elke zwervende demon die ze vond, doodde ze.
En als ze een duistere fee tegenkwam, nam ze de tijd om hen te doden – vooral omdat ze Pa en Beau zonder genade hadden vermoord. God mocht weten of Ru nog leefde.
Maar ze was nu veel machtiger. Haar borst bonsde niet meer van angst. Ze rende niet weg. Haar zwaard was er altijd klaar voor en haar stappen wankelden nooit.
Net als Mawa voelde ze tegenwoordig niet veel meer – behalve verraad, haat en woede.
Liefde, angst, verdriet en... geluk? Haar naam betekende geluk, maar ze was dat allang vergeten.
Vertrouwen? Dat was ook weg. Er had meer dan tweehonderd jaar geen enkele calla gebloeid.
Dus haar plan was simpel, er zoveel als ze kon doden voordat ze in de hel belandde.
En als ze daar kwam, zou ze heersen midden tussen die monsters en dan –
Zou het wraak zijn. Helemaal opnieuw.
