Op zoek naar geluk
Hoofdstuk Drie
JOLENA
De maandagochtend brak aan en Jolena had een vrije dag van haar werk. Ze sliep lekker uit. Toen ze eindelijk naar de keuken slofte voor een bakkie troost, stond ze versteld Joe daar aan te treffen.
'Goedemorgen Jo. Lekker geslapen? Zal ik je een kopje inschenken?' vroeg Joe, die er fris en fruitig uitzag.
'Joe, wat doe jij hier? Moet je niet aan de bak?' vroeg Jolena verbaasd.
'Ik werk vandaag vanuit huis,' zei hij, terwijl hij een mok koffie voor haar volschonk.
Joe ruimde wat papieren van tafel zodat Jolena kon aanschuiven. Nadat ze was gaan zitten en een slokje had genomen, vroeg Jolena: 'Heb je gisteren met Ava gesproken? Wat zei ze?'
Joe klapte zijn laptop dicht en keek Jolena aan. 'Dat heb ik inderdaad. Ze is in haar nopjes met de baan. Volgende week ontmoet ze de baas van de kliniek. Maar ze twijfelt nog over een paar dingen.'
'Waar valt er nou over te twijfelen? Het is een buitenkansje voor haar,' zei Jolena. Ze snapte niet waarom Ava nog aarzelde. Als zij het was, zou ze er als de kippen bij zijn.
'De kliniek ligt nogal afgelegen. Het is in Miller Creek,' legde Joe uit. 'Het verkeer is er een ramp, en het laatste stuk is een onverharde weg die de bergen in slingert.
'Ik ben er wel eens geweest om mijn zus op te zoeken. In het donker rijden is geen pretje. Ava wil niet zo ver weg verhuizen en is bang dat ze ons zal missen. Ze kent er geen kip.
'Het is een gat van een dorp, dus we weten niet veel over de mensen daar. Ik snap wel waarom ze zich zorgen maakt.'
'Ik begrijp het,' zei Jolena. Ze was benieuwd naar de mensen daar. 'Jij bent er geweest. Wat kun je me erover vertellen?'
'Niet veel. Ik heb vooral gewandeld in de Grey Mountains,' zei Joe.
'De mensen daar houden niet van pottenkijkers. Ik heb maar één man ontmoet die wat voorstelde. Hij werkt hier in Litchley, hij is de grote baas van Anderson Corporation in het centrum.'
'Christopher Anderson?' vroeg Jolena verrast.
'Dat is 'm. Ken je hem?'
'Niet echt, maar ik heb wel over hem gehoord. Men zegt dat hij een harde noot is om te kraken als baas.
'Hij zwemt in het geld, dus iedereen probeert een wit voetje bij hem te halen. Maar waarom zit zo'n hotshot op het platteland? Ik snap er niks van.'
'Ik weet niet wat hij daar uitspookt, maar hij brengt meer tijd daar door dan in de stad. Hij laat anderen zijn zaakjes regelen als hij weg is, en ze bellen hem als het nodig is.
'Dat is alles wat ik weet,' zei Joe, terwijl hij zijn laptop weer openklapte en naar zijn papieren keek. 'Sorry, ik moet aan de slag. Kunnen we het er later over hebben?'
'Tuurlijk, sorry dat ik je stoorde,' zei Jolena, terwijl ze naar de keukendeur liep. 'Ik ga straks boodschappen doen, heb je nog iets nodig?'
'Nee, ik red me wel, bedankt,' zei Joe.
Jolena ging naar haar kamer om haar sleutels en telefoon te pakken. Ze bleef piekeren over dat kleine dorpje. Ze pakte haar laptop en zocht vanuit haar bed naar informatie erover.
Ze vond niet veel, alleen wat nieuwsberichten over wolven die gesignaleerd waren in de buurt van Miller Creek Station.
Net toen Jolena wilde vertrekken, ging haar telefoon. 'Ava! Hoe is het ermee?'
'Hoi Jolena, prima hoor. Ben je thuis? Ik wil even langskomen om bij te kletsen,' ratelde Ava.
'Ik stond op het punt boodschappen te gaan doen. Maar als ik terug ben heb ik alle tijd,' zei Jolena. 'Je kunt dan komen, en we kunnen eten laten bezorgen. Net als vroeger, jij, Joe en ik.'
'Oké, ik kom eraan,' zei Ava, die opgewekt klonk. 'Ik kom om vier uur. Ik neem wijn mee.' 'Gezellig, tot dan.'
Een uur later was Jolena weer thuis. Ze trof Joe opnieuw in de keuken aan. Zijn laptop stond nog open en er lagen nog meer papieren om hem heen.
'Hé, ik ben er weer,' zei ze. 'Ava belde. Ze komt zo meteen langs om te buurten.'
'Zullen we eten bestellen?' vroeg Joe.
'Ja, dat is het plan. Ze wilde bijpraten.'
De deurbel ging. Jolena liep naar de deur en liet Ava binnen. Ze omhelsden elkaar en gingen naar de keuken. Ava vloog op Joe af en gaf hem een stevige knuffel.
'Ik stik,' zei Ava, nog steeds glimlachend. 'Niet zo hard knijpen.'
'Ava, schat, ik heb je gemist!' zei Joe. 'Hoe was je dag? Heb je nagedacht over de baan?'
Jolena pakte wat glazen, schonk er frisdrank in en gaf ze aan Joe en Ava.
'Dat heb ik zeker,' zei Ava. 'Ik ontmoet je zus woensdag om over de baan te praten. Je zus lijkt een schat.'
'Dat is ze zeker,' zei Joe, terwijl hij zijn frisdrank opdronk. 'Ga je in je eentje? Wil je dat ik meega? De wegen naar Miller Creek kunnen aardedonker zijn 's nachts.'
'Nee, het komt wel goed. Ik kan blijven slapen en na het ontbijt vertrekken.'
'Nou, ik hoop dat je het er naar je zin hebt. De bossen zijn adembenemend.'
Jolena zei: 'Ik wou dat ik ook mee kon. Een korte trip zou me goed doen om tot rust te komen. De bossen klinken als een heerlijke plek om te verkennen.'
'Het is fantastisch om er te wandelen, vooral de paden naar de Grey Mountains. Maar alleen overdag. Het wordt griezelig als het donker is,' zei Joe. Zijn maag maakte een luid geluid.
Hij legde zijn hand op zijn buik. 'Hebben jullie trek? Ik wel. Zal ik eten bestellen?'
'Klinkt goed,' zei Jolena, en Joe pakte zijn telefoon en liep weg om eten te bestellen.
'Wil je meekomen?' vroeg Ava aan Jolena. 'Kun je een paar dagen vrij krijgen?'
'Ik weet het niet,' zei Jolena. 'Ik snak echt naar een break. Maar ik wil niemand tot last zijn. Ik ben niet uitgenodigd.'
'Ik zal het met Adina bespreken. Ik kan zeggen dat ik niet in mijn eentje wil reizen,' zei Ava. 'Ik wil gezelschap, en het zou gezelliger zijn. Joe zou niet zo leuk zijn, denk ik.'
Ze grinnikten.
'Ik zal het morgen met mijn baas bespreken. Misschien laat ze me vrij nemen,' zei Jolena.
Woensdagochtend brak aan voor ze er erg in hadden. Jolena's wekker ging in alle vroegte af. Normaal zou ze nog even blijven doezelen, maar vandaag niet. Ze sprong uit bed, klaar voor de dag.
Ze pakte een tas in met kleren, schoenen en toiletspullen. Ze stopte ook haar telefoon, portemonnee en sleutels in een klein tasje. Ze had gisteren twee dagen vrij gevraagd en haar baas had groen licht gegeven.
Ze vertelde het Ava, die alles had geregeld. Ze zouden met de trein gaan en iemand uit het dorp zou hen ophalen.
Joe baalde ervan dat ze met Ava meeging in plaats van hem, maar hij begreep dat ze de trip nodig had.
De treinreis was ontspannend. Ze kletsten over het feit dat Jolena geen vriend had. Ava zei dat Jolena meer uit haar schulp moest kruipen, meer van de wereld moest zien.
Toen ze bij Miller Creek Station aankwamen, was het bewolkt en miezerde het. Het station was klein en zag er oud uit, alsof er niet veel mensen gebruik van maakten.
Het station lag midden in de rimboe. Overal om hen heen zagen ze reusachtige bomen. In de verte konden ze de Grey Mountains zien. Ze waren hoog, imposant en prachtig, alsof ze de hemel probeerden aan te raken.
Als je ernaar keek, voelde je je nietig.
Een lange, gespierde man stond aan het eind van het perron. Terwijl ze naar hem toe liepen, kwam hij naar voren en stak zijn rechterhand uit om te groeten.
'Goedemorgen. Ik ben Danny. Zijn jullie Ava en Jolena? Ik ben hier om jullie naar Miller Creek te brengen.'
'Hoi, ik ben Jolena.' Ze schudde zijn hand.
'Ava,' zei Ava, terwijl ze ook zijn hand schudde.
Hij hield haar hand iets langer vast en keek haar aan. 'Partner,' zei hij heel zachtjes, zodat Ava en Jolena het niet konden horen.
'Je mag nu wel loslaten,' zei Ava glimlachend.
'Oh ja, sorry.' Hij zag er verlegen uit, zijn gezicht werd rood. Hij draaide zich snel om en bracht hen naar een zwarte SUV.
De meiden merkten niet dat hij nerveus was toen ze hem hun tassen gaven. Hij legde ze in de kofferbak en stapte toen in de bestuurdersstoel.
'Doe alsjeblieft jullie gordels om en houd je vast,' zei hij. 'De rit kan hobbelig zijn.'
Hij keek naar de weg en probeerde grote kuilen te ontwijken. Maar af en toe gluurde hij naar Ava. 'Hoe was jullie treinreis?' vroeg hij.
'Die was prima,' zei Ava. 'Het was erg comfortabel. De trein was bijna leeg. En we hadden geen vertragingen.'
'Jullie hebben mazzel,' zei Danny. 'Meestal zijn er vertragingen op dit deel van het traject.'
'Hoe komt dat?' vroeg Jolena vanaf de achterbank.
Danny werd een beetje gespannen, maar niet genoeg voor de meiden om het te merken. 'Er zijn veel wilde wolven in dit gebied. Ze blijven vaak in de buurt van de sporen en veroorzaken oponthoud.'
'Wolven?' vroeg Ava verrast. 'Zullen we er een zien?'
'Misschien, maar waarschijnlijk niet,' zei Danny.
'Zijn ze gevaarlijk?' vroeg Jolena.
'Sommige wel, sommige niet. Het is moeilijk te zeggen. De wolven bij het station zijn zeker gevaarlijk, maar sommige dieper in het bos zijn vriendelijk.'
Na nog een half uur hobbelen zagen ze een groot wit bakstenen gebouw door de bomen.
'Is dat de kliniek?' vroeg Ava opgewonden.
'Ja, dat is 'm,' zei Danny trots. 'Hij is onlangs opgeknapt. Ziet er mooi uit, toch? We gaan er straks kijken, maar eerst laat ik jullie zien waar jullie verblijven.'
Continue to the next chapter of Op zoek naar geluk