Zo gaat dat
Auteur
Lois Scott
Lezers
3,2M
Hoofdstukken
52
"Je bent te laat."
Ik haal diep adem en kijk op naar mijn nieuwe professor. Dan stop ik met ademen. Hij is het. Mijn oude vlam. De vader van mijn kind, al weet hij dat niet.
Zijn ogen worden iets groter als hij me herkent. Met gedempte stem zegt hij: "Jij blijft na de les."
Na een tienerzwangerschap werkt en studeert Anna hard om het leven van haar dromen op te bouwen voor zichzelf en haar dochter. Maar zal de plotselinge terugkeer van de vader al haar plannen in duigen laten vallen? Of moet ze groter gaan dromen?
Leeftijdsclassificatie: 18+
Hoofdstuk 1.
ANNA
„U bent te laat, juffrouw. Fijn dat u zich bij ons voegt,“ zegt een diepe stem geïrriteerd.
De stem klinkt bekend. Hij doet me denken aan hem... Het geeft me een vreemd gevoel, net als vroeger.
Maar het kan hem niet zijn. Hij is ergens anders. De wereld aan het veranderen, alles gebroken achterlatend.
Zo beïnvloedt hij de dingen om zich heen. Zo beïnvloedde hij mij.
„Het spijt me,“ zeg ik beleefd, in een poging een goede indruk te maken. Ik houd mijn ogen gesloten terwijl ik nog steeds op adem probeer te komen.
„Blijf daar niet staan. Zoek een plek,“ zegt hij afwijzend. Zijn stem gaat weer door me heen.
Hij?
Dat moet de nieuwe docent zijn.
Goed bezig, Anna. Ik geef mezelf op mijn kop, wetende dat deze persoon mijn toekomst zou kunnen helpen, zoals professor Peterson zei.
Ik open mijn ogen.
Mijn adem stokt als ik de mooiste groene ogen zie die ik ooit heb gezien. Ik herken die groene ogen uit het verleden.
Ik ben zo verrast dat ik mijn evenwicht verlies en met mijn schouder tegen de houten deur bots.
Au!
Hij is het.... Het is echt.... James
Ik schud mijn hoofd. Het kan hem niet zijn.
Hij... Hij is weggegaan.
Hij heeft me... in de steek gelaten.
Ik kijk weer op.
Hij is het echt.
Hetzelfde korte bruine haar, dezelfde brede schouders. Dezelfde kleine roze lippen die ik vroeger kuste.
Hij lijkt ook verrast, kijkt met een beetje bezorgdheid naar mijn schouder. Maar het is snel weer weg. Hij schudt afkeurend zijn hoofd, doet alsof dit niet gebeurd is, en gaat door met lesgeven.
Hoe kan hij doen alsof hij me niet kent, alsof hij niet gedaan heeft wat hij deed?
Erg beschaamd loop ik naar een lege plek.
De voorste rij is zoals gewoonlijk leeg, dus ga ik daar zitten. Ik zit graag vooraan. Het herinnert me eraan waarom ik hier ben.
Om mijn diploma te halen.
Terwijl ik ga zitten, voel ik het zweet op mijn lichaam afkoelen. Ik ruik erger dan normaal, omdat ik rechtstreeks van mijn werk kom, wat de studenten achter me nog een reden geeft om over me te praten.
Ze denken dat ik ze niet kan horen, maar dat kan ik wel.
Maar ik kies ervoor me er niet door te laten raken. Ik weet dat ik anders ben dan de meesten, en dat kunnen ze niet aan.
Elke student hier is hooguit negentien of twintig, maar ik kon niet meteen na de middelbare school naar de universiteit. De meesten hoeven niet te werken om hier te zijn; ze hebben beurzen of ouders die alles betalen.
Ik had ooit ook een goede beurs voor een goede school, maar die kans is nu voorbij.
Veel mensen zouden zeggen dat het mijn eigen schuld is dat ik laat ben begonnen of mijn beurs ben kwijtgeraakt. En ze hebben gelijk. Ik besloot de baby te houden.
Niet dat ik een keuze had, tenminste niet voor mij.
Het gaf me het beste wat er is, Olivia, mijn prachtige dochter. Ook al moest ik het in het begin alleen doen, en was het zwaar.
Ik koos mijn dochter boven alles.
Ik werkte twee jaar lang elke dag twee banen voordat ik zelfs maar kon denken aan studeren en haar toch een enigszins goed leven kon geven.
Ik werk in een kleine bakkerij bij mij in de buurt en ook in een klein café waar ik dol op ben. De mensen daar zijn geweldig en begripvol.
Ik begin bijna elke dag om vijf uur 's ochtends in de bakkerij en werk tot negen uur voordat ik naar school ga. Na school ga ik terug naar de bakkerij en begin ik met het maken van het gebak voor de volgende dag.
Maar vandaag wilde Olivia meer dan gewoonlijk vastgehouden worden, meer dan ze de afgelopen weken heeft gedaan. Ik weet niet wat er met haar aan de hand is. Maar daardoor miste ik de bus en was ik weer te laat.
Ik heb haar vandaag bij tante Lizzie gelaten, omdat ik me er niet goed bij voelde om haar naar de kinderopvang van de school te brengen. Ik heb het gevoel dat er iets mis is met haar.
Tante Lizzie is eigenlijk mijn baas. Ze is de eigenaar van de kleine bakkerij waar ik werk en heeft me vaak geholpen. Ik weet niet wat ik zonder haar zou moeten.
Het begon allemaal een paar weken geleden toen Olivia van de trap viel omdat ze over het veiligheidshek klom. Ze had een grote snee op haar voorhoofd.
Liz paste op haar en was erg geschrokken; er kan veel bloed komen uit zo'n snee. We haastten ons met Liv naar het ziekenhuis, waar ze gehecht moest worden.
Dat is ook wanneer ze erachter kwamen dat ze weer longontsteking had.
Het is de vierde keer in zes maanden.
De artsen hebben haar medicijnen gegeven, maar het helpt niet veel. Die vreemde hoest is er nog steeds, hoewel het haar niet zo te deren lijkt als voorheen.
Het geeft haar meer rust dan eerst.
Binnenkort hebben we niet veel opties meer, en ik weet niet meer wat ik moet doen.
De artsen willen helpen, maar ze wachten tot ik kan betalen voordat ze meer tests kunnen doen.
Dat is nog een reden waarom ik zo veel werk.
Olivia. Zij is het belangrijkste voor mij.
En nu is hij terug.
Hij geeft les over onderhandelen. Hij legt uit hoe je je moet voorbereiden op een onderhandeling, want in elke zakelijke bijeenkomst zal er onderhandeld worden. De ene kant wil altijd meer dan de andere, of het nu gaat om geld, winst of het beste resultaat voor hun bedrijf.
Hij zegt ook dat je altijd dingen moet hebben die je bereid bent op te geven om de deal te sluiten.
Denk altijd vooruit en wees altijd voorbereid.
Het is eigenlijk heel goed advies.
Hoewel het interessant is, betrap ik mezelf erop dat ik aan gelukkigere tijden denk.
Tijden waarin we hand in hand door het park liepen in ons stadje Sun Peaks.
Iedereen wist dat we samen waren, en in een klein stadje als Sun Peaks vinden mensen dat niet leuk.
Ongeveer vijfendertig jaar geleden won Benjamin Grandthorn, een machtige christelijke politicus, de verkiezingen en werd burgemeester van ons kleine stadje. Hij is ook degene die... alles veranderde.
Elk teken van de moderne toekomst werd weggehaald. De diners, films en zelfs sommige muziek waren verdwenen.
Oude overtuigingen kwamen terug die alles en iedereen beheersten.
God was in elk huis. Hij eiste respect, en de burgemeester of dominee zorgde ervoor dat elke regel werd nageleefd.
Luisterde je niet? Dan was je een slecht mens of, erger nog, werd je gedwongen het stadje te verlaten.
Ik hoor dat het een verschrikkelijke tijd was, en mensen werden steeds bozer over Grandthorns strenge overtuigingen.
In de loop der jaren kwamen moderne dingen weer terug. Maar de overtuigingen bleven. Ze regeerden samen. We kregen een beetje vrijheid terug. Toch controleerden ze nog steeds alles, van scholen, restaurants en speeltuinen tot zelfs onze bibliotheek.
Wegrennen met James was een droom. We wilden ontsnappen aan hun controle.
Mijn ouders waren die ouders.
Degenen die bij de kerkgroep hoorden die alles controleerde.
Die mij controleerden.
Weglopen was alles wat ik ooit wilde.
Maar toen ging James weg.
***
“Ik heb iets om je te laten zien. Ik weet niet of je het leuk zult vinden.“ Hij laat me de acceptatiebrief van NYU zien.
Hij heeft het gedaan. Hij is aangenomen!
Er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. „Je hebt het gedaan! Schat, je bent aangenomen! Dat is fantastisch nieuws!“ schreeuw ik, terwijl ik in zijn armen spring.
Ik wil dat hij gaat. Dit is zijn uitweg uit dit stadje.
“Maar ik zal weg moeten gaan. Jij zult hier helemaal alleen zijn. Met die mensen,“ zegt hij, wijzend naar mijn slaapkamerdeur. Mama en papa weten niet dat hij hier is.
Als ze ooit zouden weten dat James, een jongen, in mijn slaapkamer was met de deur dicht, zou ik naar een van hun speciale kampen worden gestuurd.
“Maak je geen zorgen om mij. Ik zal hier snel genoeg weg zijn. Jij naar de universiteit gaan betekent toch niet dat je me uit je leven snijdt, toch?“ vraag ik hem glimlachend.
Hij glimlacht naar me, schuddend met zijn hoofd.
“Natuurlijk niet. Ik kom op bezoek. Ik zal bellen, dat beloof ik. Dit zal niet het einde van ons zijn, A.“
“Ik hou van je,“ zegt hij met die prachtige groene ogen van hem.
“Ik hou ook van jou.“
***
We hadden altijd een plan.
Hij deed beloftes aan mij.
Beloofde contact te houden.
Beloofde te bellen...
Beloofde te bezoeken...
Ik geloofde het. Ik nam elk woord dat hij me vertelde in me op. Ademde het in alsof het me in leven hield.
Tot dat ene moment.
Tot die eerste schop.
Ik wist het.
Ik wist dat hij niet terug zou komen.
Niet meer bezig met welke redenen hij misschien had om mijn telefoontjes niet te beantwoorden.
En daar was ik, vasthoudend aan de droom.
De droom waarin we samen onze dochter zouden opvoeden, de dochter waarvan hij niet wist.
De droom waarin hij me zou redden, als een perfecte prins op zijn witte paard.
Diezelfde dag realiseerde ik me dat perfecte prinsen niet bestaan.
En als je iets wilt doen, moet je het verdomme zelf doen.
Ik had een kind op komst, een kind dat van mij afhankelijk zou zijn, en ik wist dat ik moest werken om het te redden.
Dat is precies wat ik deed.
Hij heeft misschien een jonge, onschuldige ik achtergelaten, maar creëerde een boze en zeer onafhankelijke vrouw.
Ik zal altijd van hem houden, ongeacht wat het verleden me heeft geleerd.
Hoe zou ik niet kunnen? Hij is de vader van mijn dochter. Mijn eerste liefde.
Nu heb ik iemand die van mij afhankelijk is. En het maakt niet uit hoe lang hij hier is, het maakt niet uit wat hij wil.
Ik moet aan Olivia denken.
Plotseling voel ik een por in mijn rug.
Het haalt me uit mijn dagdroom over liefde, haat en elk ander gevoel dat ik op dat moment had tegenover James fucking Brown.
Ik draai me om en zie een van mijn aardiger klasgenoten, Mila, met een glimlach op haar gezicht.
„Professor Brown vroeg je iets.“
„Oh, sorry.“
Ik draai me weer om en ontmoet zijn ogen.
„Het spijt me, professor, ik probeerde alles op te schrijven wat u zei en raakte even verdwaald in mijn eigen gedachten. Kunt u uw vraag herhalen, alstublieft?“ zeg ik, liegend.
Ik heb het wel opgeschreven, maar ik was zoveel meer aan het doen.
„Liegt u tegen me, juffrouw...?“
Is hij nu serieus? Gaat hij echt doen alsof hij niet weet wie ik ben? Of herkent hij me echt niet?
Denk ik bij mezelf, verbaasd.
Zeker, ik zie er een beetje rommelig uit omdat mijn haar alle kanten op staat, moe zoals de wallen onder mijn ogen je kunnen vertellen, overwerkt, en laten we niet vergeten... bezweet.
Maar ik ben nog steeds dezelfde Anna. Ik heb nog steeds dezelfde grote amberkleurige ogen en bruin krullend haar.
Ik ben nog steeds mezelf.
„Johnson.“
Zijn ogen worden groot als hij het beseft, schuddend met zijn hoofd terwijl hij een beetje naar voren beweegt.
„Volledige naam?“ zegt hij langzaam, elk woord benadrukkend. Proberend zijn stem te vinden. Het trillen verraadt hem, maar hij verliest nooit zijn kalme voorkomen.
Hij loopt steeds dichterbij.
Ik trek mijn wenkbrauw licht op, zonder hem te laten merken hoezeer het me pijn doet dat hij me niet herkent. Ik beheers mijn ademhaling omdat elke stap die hij zet een stap te dichtbij is voor mij.
Zijn nabijheid beïnvloedt me op een manier waarop ik niet beïnvloed wil worden.
Ik haal diep adem, mezelf voorbereidend door mijn benen en armen te kruisen alsof ik mijn harnas aantrek voordat ik antwoord.
„Anna. Mijn naam is Anna Johnson.“
Hij stapt een beetje terug, verrast. Voor iemand die hem niet kent, lijkt het misschien alsof hij gewoon een stap terug doet. Maar ik zie het kleine struikelen.
Ik kan zien dat hij geschokt is.
„Je blijft na de les,“ weet hij te zeggen als hij weer kalm is, zonder me de kans te geven om tegen te spreken.
