Ontvoerd door Mijn Partner
2: Hoofdstuk 2
BELLE
"Wat zei je net?" vroeg ik.
"Dus, zaken of toerisme?" vroeg Grayson.
O, juist. Ik was bijna helemaal vergeten waar ik was. Ik begon van alles te horen. Dat kwam vast door de stress. Mijn zenuwen namen weer toe toen ik me herinnerde dat het vliegtuig waarschijnlijk elk moment kon opstijgen.
"O, eh, geen van beide, denk ik. Ik ga mijn moeder en haar man bezoeken."
Ik moet een gezicht getrokken hebben, want Grayson vroeg: "En je bent niet blij om je moeder en haar man te zien?"
Ik schudde mijn hoofd.
"Nee, niet sinds ze mij en mijn zieke vader heeft achtergelaten om naar Parijs te vluchten en met haar rijke minnaar te trouwen," hoorde ik mezelf zeggen.
Ik werd even stil. Ik kon niet geloven dat ik dat net had gezegd.
Ik had nog nooit iemand over mijn moeder verteld, en nu had ik het er tegen een volslagen vreemde uitgeflapt.
Ik keek hem aan. Zijn uitdrukking was peinzend.
"Het spijt me. Ik weet niet waarom ik dat zei. Ik beloof dat ik niet die gek in het vliegtuig ben die haar hele levensverhaal deelt met de vreemde die naast haar zit."
Grayson keek diep in mijn ogen - bijna alsof hij naar iets op zoek was - en toen greep hij de armleuning tussen ons in en tilde die op zodat die niet langer een barrière vormde. Ik keek aandachtig naar zijn bewegingen.
"Eh... Wat ben je aan het doen?"
"Shh...," zei Grayson. Hij greep mijn heupen, die al naar hem toe gekanteld waren, en trok me naar zich toe zodat mijn knieën de zijne raakten.
De fijne vonken gingen weer op en neer langs mijn lichaam toen zijn hand zijn weg vond onder mijn shirt en op mijn rug, waar zijn duim kalmerende cirkels begon te tekenen.
Ik slaakte een zucht van genot achterin mijn keel. Zijn andere hand ging omhoog om mijn gezicht vast te houden.
"Je hoeft je nu nergens zorgen over te maken," fluisterde Grayson. "Ik ga voor je zorgen." Hij boog voorover zodat zijn lippen mijn oor raakten. "Je bent van mij."
Ik kantelde mijn hoofd naar achteren zodat ik zijn ogen kon zien.
"Wat bedoel je?"
Hij grijnsde. "Ik bedoel..." Zijn duim raakte mijn onderlip aan en ik hapte naar adem.
"Alles"- hij kuste mijn ooglid -"van"- hij kuste mijn andere oog -"jou"- het topje van mijn neus- "is van mij." Eindelijk drukte hij zijn lippen op de mijne.
Mijn ogen dwarrelden dicht bij zijn kus. Het was een euforisch gevoel, als vuurwerk en explosies. Mijn handen gingen omhoog naar zijn enorme, gespierde schouders en knepen erin.
Ik slaakte een zachte kreun.
Ik voelde hem tegen mijn lippen grijnzen en ik pauzeerde even. Nee, niet grijnzen. Grijnzen betekende dat hij me misschien niet meer zou kussen en dat wilde ik echt niet.
Zonder mijn lippen van de zijne te halen ging ik op mijn knieën zitten en duwde mijn borst tegen de zijne, genietend van de vonken die ontstonden waar onze lichamen elkaar aanraakten.
Mijn handen grepen naar zijn haar en trokken zijn gezicht dichter naar het mijne.
Hij kreunde goedkeurend.
Plotseling kneep hij stevig in mijn heupen en tilde me op zijn schoot zodat mijn knieën aan weerszijden van hem zaten. Ik duwde mijn borstkas tegen de zijne en hij verdiepte onze kus door zijn tong in mijn mond te duwen.
Zijn handen kneedden mijn heupen en gleden toen omhoog onder mijn shirt om mijn middel vast te pakken en zijn duimen raakten de beugel van mijn beha.
Mijn God, wordt het hier warm?
Iemand schraapte hun keel naast ons en het was alsof er een schakelaar in mijn brein werd omgezet: plots besefte ik wat we aan het doen waren.
Ik deinsde achteruit, maar Grayson verstevigde zijn greep en hield me stevig op zijn schoot.
Ik keek naar de stewardess die naast ons stond.
"Sorry, juffrouw, maar ik moet u vragen terug te keren naar uw stoel en uw gordel om te doen. Het vliegtuig gaat zo opstijgen."
Ik knikte snel met mijn hoofd en voelde mijn gezicht knalrood worden. Ik klauterde van Graysons schoot af en gelukkig liet hij me deze keer gaan. Ik ging in mijn stoel zitten en gespte snel mijn gordel vast.
De stewardess keek toe hoe Grayson de zijne ook omdeed, waarna ze knikte en wegliep.
O mijn God. O mijn God. O mijn God.
Ik bedekte mijn gezicht met mijn handen om mijn brandende wangen af te koelen.
Ik kan niet geloven dat ik dat net heb gedaan. Wat is er mis met me?
Ik schaamde me zo erg dat ik Grayson niet eens durfde aan te kijken. Ik was op zijn schoot gekropen en had mezelf tegen hem aangedrukt als een of andere hoer die smeekte om hem in haar bed te krijgen.
"Hé, hé, hé," hoorde ik Grayson zeggen. "Wat is er?" Hij raakte mijn arm aan.
Ik trok mijn arm weg en negeerde hoe graag ik wilde dat hij zijn handen daar zou houden.
"Raak me niet aan," snauwde ik.
Grayson maakte een verrassend grommend geluid achterin zijn keel. Ik keek hem aan en zag een intense uitdrukking op zijn gezicht. Hij had zijn kaken op elkaar geklemd en zijn ademhaling was diep, waarbij zijn borstkas snel op en neer ging. En o ja, zijn ogen waren pikzwart. De pupillen, irissen en het wit van zijn ogen waren allemaal zwart.
Ik hapte naar adem en krabbelde achteruit tot mijn rug de muur achter me raakte.
"O mijn God. Je ogen."
Zijn ogen werden wijder en vielen toen dicht. Hij haalde diep adem en toen zijn ogen weer opengingen waren ze weer normaal.
Ik was gek aan het worden. Dat was de enige logische verklaring. De dood van mijn vader en de angst om mijn moeder terug te zien hadden me eindelijk te pakken.
"Het spijt me," zei hij. "Het is gewoon... Je kunt me niet zeggen dat ik je niet mag aanraken."
Mijn hart begon sneller te slaan. Misschien was hij de krankzinnige. "Wat bedoel je?"
Hij leunde naar voren, met een intense blik in zijn ogen.
"O, mijn meisje, ben je het nu al vergeten?" Zijn hand omklemde mijn knie en wreef op en neer over mijn been. "Je bent van mij, weet je nog?"
Mijn bloed kookte. Dat was de derde keer dat hij me zijn eigendom had genoemd. Wie dacht deze kerel wel dat hij was? Oké, hij zag er best goed uit. Ik had me op hem gestort en voelde me enorm tot hem aangetrokken, maar dat betekende niet dat ik van hem was. Ik was mijn eigen persoon. Ik was van niemand.
En al zeker niet van een man die ik net had ontmoet en die geen persoonlijke grenzen kende. Ik opende mijn mond om hem te zeggen wat ik van hem vond, maar stopte toen ik het vliegtuig plotseling voelde bewegen.
Ik moet het deel waar ze uitlegden waar alle uitgangen waren en hoe je je gordel om moest doen helemaal gemist hebben. Dat was waarschijnlijk maar beter ook: dat zou me alleen maar nerveuzer hebben gemaakt.
Toen het vliegtuig snelheid begon te maken, klopte mijn hart hard tegen mijn ribben en begonnen mijn handen te beven. Ik greep naar Graysons hand die nog steeds om mijn been geklemd was en kneep mijn ogen dicht.
Ik probeerde diep adem te halen om mezelf te kalmeren, maar het leek meer op snel, hijgend gepuf.
O mijn God, ben ik aan het hyperventileren?
"Belle," hoorde ik Grayson zeggen. "Belle, schatje, wat is er?" Ik voelde zijn hand omhoog komen om mijn schouder vast te pakken.
Ik schudde verwoed mijn hoofd, niet in staat om mijn stem te vinden. Ik was bang dat ik zou huilen als ik iets zou zeggen.
"Belle," zei Graysons stem tegen me. Het kwam er deze keer rustiger uit.
"Kijk me aan, Belle. Ik wil dat je me aankijkt, schoonheid. Laat me die prachtige blauwe ogen zien." Ik schudde opnieuw mijn hoofd. Het vliegtuig maakte een sprongetje toen het van de grond kwam.
Ik jammerde en duwde mezelf verder tegen de muur. "Belle, ik zweer het, als je me niet aankijkt, kus ik je weer, en wie weet waar dat toe kan leiden..." Zei hij dat echt? Ik stond op het punt een hartaanval te krijgen en hij dreigde me te kussen?
Ik opende mijn ogen. Graysons gezicht was vlakbij dat van mij. Hij glimlachte. "Daar zijn die mooie ogen." Mijn ademhaling vertraagde een beetje. Hij was zo ongelooflijk mooi. Hoe kan iemand er zo goed uitzien? En charmant, en lief, en troostend, en zo'n geweldige kusser...
Het vliegtuig schudde plotseling opnieuw, harder deze keer, en de meeste passagiers hapten naar adem. De stem van de piloot galmde door de luidsprekers van de cabine om zich te verontschuldigen voor de turbulentie en zei dat het weer ernstiger leek dan aanvankelijk werd verwacht.
Ik gluurde uit mijn raam en zag dat het hard aan het regenen was en dat de lucht gevuld was met bliksem. "O mijn God, dit is hoe ik ga sterven," zei ik. Mijn hele lichaam trilde.
Het vliegtuig schudde opnieuw toen er een oorverdovend geluid van een donderslag van buitenaf klonk. Ik slaakte een angstige kreet terwijl de tranen uit mijn ogen begonnen te stromen. "Belle, schatje, kom hier," zei Grayson op een gejaagde toon. Ik keek naar hem en zag dat hij zijn arm uitstrekte als aanmoediging om op hem te leunen.
"Wat?" vroeg ik beverig. "N-n-nee!" Iets greep mijn hand steviger vast. Ik keek naar beneden en zag dat ik zijn hand met mijn beide handen vasthield. Ik liet hem snel los en duwde hem van me af. Waarom ben ik zo handtastelijk met deze kerel?
Hij kamde een hand door zijn haar terwijl hij me zag panikeren. Hij keek gepijnigd. "Alsjeblieft, Belle, laat me je toch helpen." Ik klampte me vast aan de muur achter me, in de hoop dat het mijn trillende lichaam zou stabiliseren. "Hoe?"
Nog voor ik antwoord kreeg, werd het vliegtuig opgeschrikt door een harde donderslag en een felle bliksemschicht waarvan ik zweerde dat hij ons geraakt moest hebben. Mensen schreeuwden en tassen vielen uit de bagagevakken.
Ik schreeuwde moord en brand en bedekte mijn gezicht met mijn handen. "O mijn God. O mijn God. O mijn God," snikte ik. Dit was mijn ergste nachtmerrie.
"Belle," zei Grayson. Zijn stem was helderder dan eerst, en plotseling vervaagden alle andere geluiden. "Kijk me aan." Alsof ik onder zijn controle was, haalde ik mijn handen van mijn gezicht en keek Grayson aan. Zijn ogen waren weer pikzwart. Maar deze keer was het niet eng. Deze keer was het bijna troostend.
"Kom hier," zei hij langzaam. Ik knikte met mijn hoofd en dook bijna tegen zijn borst aan, zo ver als mijn gordel me toeliet. Ik sloeg mijn armen om zijn torso en greep zijn shirt stevig vast in mijn vuisten.
Hij sloeg zijn armen ook om me heen en tilde mijn shirt op zodat zijn blote huid mijn rug en buik raakte. "Wat doe je?" vroeg ik, rillend van het gevoel van zijn huid tegen de mijne en de heerlijke vonken die weer langs mijn ruggengraat omlaag gingen.
Ik voelde hoe hij zijn neus in mijn haar drukte. "Het spijt me, ik weet dat dit raar voor je moet zijn. Het is gewoon zo dat hoe meer huid-op-huid contact we hebben, hoe rustiger je je zult voelen." Hij haalde mijn armen weg en even voelde ik me teleurgesteld. Maar toen deed hij zijn shirt omhoog en legde mijn armen waar ze eerder hadden gelegen.
Ik kon zijn buikspieren voelen... "Zie je? Beter, toch? Mij aanraken helpt." Ik voelde hoe hij een kus op mijn hoofd drukte. Hij had gelijk. Ik voelde mijn hartslag vertragen en mijn zenuwen kalmeren. "Hoe kan dit?" vroeg ik. Ik was zo overweldigend in de war. Wat is hier aan het gebeuren?
Nog voor hij kon antwoorden, klonk er weer een donderslag. Ik jammerde en duwde mijn gezicht zo ver mogelijk in zijn borstkas. Zijn armen verstevigden hun grip en zijn handen masseerden mijn rug.
"Shh, mijn meisje. Ontspan je," fluisterde hij, terwijl zijn mond mijn oor raakte. Ik voelde hoe mijn schouders langzaam ontspanden. Zijn stem was zo zacht, zo troostend, het was alsof hij magische krachten had. Ik zou alles gedaan hebben wat hij zei, zolang ik zijn stem maar kon blijven horen.
"Dat is beter. Zo zie ik het graag." Nog meer donder deed het vliegtuig schudden. Ik drukte mijn gezicht dieper in zijn borstkas en hapte naar adem. "Nuh-uh," zei hij. "Niets daarvan." Zijn lippen drukten tegen mijn oor en lieten een kus achter.
"Let op mijn stem. Je hoort alleen mijn stem, liefje." Hij plantte kusjes langs mijn nek naar beneden. Hij had gelijk. Opnieuw vervaagden de andere geluiden. De huilende baby's, de schreeuwende passagiers, de bulderende donder, de kletterende regen - al het andere verstomde.
Alleen hij en ik bleven over. "Je hoort nu enkel nog mijn stem. Toch?" Ik knikte met mijn hoofd. "Goed. Nu, vertraag je ademhaling." Mijn snelle, hijgende ademhalingen veranderden naar langzame, diepe zuchten.
"Flinke meid." Zijn lippen bleven langs mijn nek bewegen. "Wees niet bang. Ik ben er voor je. Ik zal voor je zorgen." Zijn kussen voelden magisch. Zijn stem was magisch. Alles aan hem was magisch. Ik zat niet meer in een vliegtuig. Ik was nergens meer.
Het waren alleen ik en Grayson - zijn armen om me heen, zijn lippen op mijn huid. Ik was kalm. En toen vonden zijn lippen een plekje in mijn nek dat vuur door mijn hele lichaam deed verspreiden. Ik hapte naar adem.
Grayson glimlachte tegen mijn huid. "Hmm..." Hij begon op de plek te zuigen, zijn tong ging over mijn huid en liet tintelingen achter die naar mijn tenen gingen. Zijn vingers graafden in mijn middel en ik voelde iets in me opborrelen - een gevoel dat ik lang niet had gehad. Mijn hele lichaam trilde en ik kantelde mijn hoofd opzij zodat hij er beter bij kon. Zijn diepe gegrom trilde door mijn lichaam.
"Hmm... Vinden we dat lekker?" fluisterde hij tegen mijn huid. Ik kon niet eens reageren. Het voelde alsof ik aan de drugs was. Alles ging zo langzaam. Ik haalde diep adem, wat meer klonk als gejammer omdat hij gestopt was met me te kussen. Ik wist niet precies wat ik wilde, maar ik had iets meer nodig - iets waarvan ik wist dat Grayson het me kon geven.
Ik hield mijn hoofd nog wat meer schuin, hopend dat hij me zou blijven kussen. Hij zuchtte. "Ik weet het, schoonheid, ik weet het. Maar niet hier. Niet nu." Hij plaatste nog een laatste kus op het plekje. "Maar ik beloof je, ik zal je de mijne maken. Binnenkort."
Ik begreep niet wat hij bedoelde. Dus schoof ik dichter tegen hem aan en ademde zijn hemelse geur in. Wat voor eau de cologne gebruikt hij? "Dat klopt," zei hij. "Ik ben hier en jij bent veilig. Er zal je nooit meer iets ergs overkomen. We gaan samen het meest fantastische leven opbouwen. Ik laat je nooit meer gaan." Wat zei hij net?
"Maar nu," zei hij, "moet je rusten." Ik keek naar hem op. Zijn ogen waren nog steeds zwart. "Slaap." En mijn wereld werd donker.
Pro Tip!
Je kunt kortingen, promoties en de laatste updates vinden op onze [https://www.facebook.com/groups/galatea.stories](Galatea Facebook) groep! Word vandaag nog lid van onze community!
Continue to the next chapter of Ontvoerd door Mijn Partner