Ontvoerd door Mijn Partner
4: Hoofdstuk 4
BELLE
Er was iets aan Grayson dat ervoor zorgde dat ik alle controle over mezelf verloor als hij me aanraakte. Ik bedoel, hij had bijna net een man vermoord en hier was ik dan, met hem aan het zoenen in de toiletten.
Hij trok mijn onderlip in zijn mond en zoog eraan. Ik kreunde luid. "Grayson," jammerde ik.
Hij kreunde. "Blijf mijn naam zo zeggen, schatje."
Hij nam mijn oorlel in zijn mond en beet er zachtjes op, waarna hij zijn lippen omlaag naar mijn nek bewoog om eraan te zuigen, waarbij hij verschillende zuigzoenen achterliet.
Hij drukte zijn heupen tegen de mijne en raakte me op precies de juiste plek en ik hapte naar adem waardoor mijn hoofd achterover viel tegen de spiegel achter me. Ik zag sterren - echte sterren. "Grayson!" schreeuwde ik.
Hoe kon hij me zo goed laten voelen zonder ook maar één kledingstuk uit te trekken? Deze man moest wel een of andere seksgod zijn.
Er stonden mensen op de deur te bonzen, waarschijnlijk bezorgd om me alleen te laten bij de psycho man die bijna iemand had vermoord...
Maar we waren allebei te erg bezeten door onze euforische gevoelens om ergens anders aandacht aan te besteden.
Zijn lippen vonden de plek in mijn nek die hij eerder had gekust en mijn lichaam kreeg een letterlijke stuiptrekking toen hij erop zoog en eraan likte.
Ik drukte mijn lijf tegen zijn heupen zoals een bronstig die...
Totdat er een verblindend hete pijn door mijn lichaam heen schoot toen zijn tanden zich plotseling in mijn nek boorden.
Ik schreeuwde en probeerde hem van me af te duwen, maar zijn armen hielden me alleen maar steviger tegen zijn romp. Net toen ik dacht dat ik zou flauwvallen van de pijn, veranderde het in iets anders.
Warm genot raasde door me heen en ik slaakte een zucht van verlichting en vervolgens zelfs een kreun. Wow, dit is het beste wat ik in mijn hele leven heb gevoeld.
Ik werd overmand door de plotselinge behoefte om dichter bij Grayson te zijn en hem nooit meer van me weg te laten gaan, ook al zaten zijn tanden nog vast in mijn nek.
Ik liet mijn handen over zijn borst gaan, naar zijn schouders en dan rond zijn nek.
Ik trok zijn borstkas tegen de mijne en sloeg mijn benen om zijn heupen. Mijn voorhoofd rustte op zijn schouder.
Grayson trok langzaam zijn tanden uit mijn nek, likte de wond die hij net had gemaakt en wreef met zijn hand op en neer over mijn rug.
Ik huiverde. Zijn aanraking voelde tien keer beter dan daarvoor. Hoe was dit mogelijk?
Ik leunde achterover om hem aan te kijken. Zijn ogen waren niet meer zwart. "Je hebt me gebeten," zei ik. Mijn oogleden zakten, alle energie begon mijn lichaam te verlaten.
Grayson knikte. Zijn uitdrukking zag er gepijnigd uit. "Ja, het spijt me. Ik moest wel."
Ik knikte met mijn hoofd alsof ik er alles van wist, maar eigenlijk had ik geen flauw idee wat er aan de hand was. Ik voelde me dronken.
"Het is niet erg," brabbelde ik, terwijl ik lichtjes op zijn wang tikte. "Doe het gewoon niet meer opnieuw, oké?"
Hij glimlachte. "Oké."
Ik lachte terug. Ik raakte zijn gezicht aan met mijn beide handen en kneep zijn wangen tegen elkaar. "Wow, je bent mooi. Echt, zó mooi..."
Hij lachte. Het geluid maakte me blij. "Dank je. Ik ben blij dat je dat vindt," zei hij.
Ik giechelde. "Ik ben blij dat je blij bent dat ik er zo over denk, want ik denk er echt zo over." Ik glimlachte naar hem.
Mijn hoofd zakte in zijn nek.
Ik besloot dat ik hem wilde blijven kussen. Ik drukte mijn lippen in zijn nek en probeerde ze op dezelfde manier te bewegen als hij dat bij mij had gedaan.
Hij kreunde diep. "Nee. Nee, stop, liefje. Geen zoenen meer vandaag." Hij schoof me van hem weg.
Ik pruilde. "Waarom niet?"
Hij glimlachte en streek een plukje haar achter mijn oor, waarna hij met zijn duim over mijn jukbeen ging. "Geloof me, we zullen nog genoeg kunnen kussen. Je hebt slaap nodig."
Ik geeuwde bij de gedachte. Slaap klonk goed. Niet zo goed als zoenen, maar het kwam in de buurt. Ik knikte en leunde mijn hoofd weer tegen zijn schouder.
"Oké," zei ik, terwijl ik in zijn nek neuzelde. "Kunnen we kussen als ik wakker word?"
Hij lachte weer. "We kunnen zoveel kussen als je wilt wanneer je wakker wordt."
De gedachte maakte me blij en ik zuchtte. Oké, dan.
Hij verstevigde zijn armen rond me en wreef zijn neus op exact dezelfde plek waar hij me net had gebeten. Ik huiverde. Dat voelde goed.
"Ga maar slapen, Belle. Ik blijf bij je."
Mijn zicht begon te vervagen, een willekeurige wirwar van beelden flitste door mijn hoofd.
Graysons monsterlijke kracht.
Zijn onweerstaanbare aanraking.
Het gevoel van zijn tanden die zich in mijn nek zetten.
Zijn prachtige ogen die soms veranderden in een pikzwarte, bodemloze put.
Ik kon maar aan één ding denken toen de slaap me overviel. Waar ben ik in verzeild geraakt?
Continue to the next chapter of Ontvoerd door Mijn Partner