De alfakonings hybridepartner

Op zoek naar het verleden

AsaLynn

Vandaag is de dag dat ik naar Australië vertrek.

Ik sluit mijn koffer en overdenk alles wat ik nodig heb voor de reis. Als ik om me heen kijk in mijn kamer, voel ik een steek van verdriet. Mocht ik een partner vinden op dit evenement, dan kom ik niet meer thuis. Zo gaat dat bij ons: wanneer een vrouwelijke wolf haar wederhelft vindt op deze bijeenkomsten, verhuist ze meteen naar zijn roedel. We mogen wel even naar huis bellen om het onze families en alfa te vertellen zodat de verhuizing geregeld kan worden, maar dat is het dan. Zodra je elkaars gehuil hoort, is er geen weg meer terug. Je zit aan elkaar vast en kunt niet lang van elkaar gescheiden zijn zonder door het lint te gaan.

In het eerste jaar kun je niet langer dan een paar dagen uit elkaar zijn, anders verlies je de grip op je wolf. Ik heb het zelf niet meegemaakt, maar de verhalen die ik heb gehoord over wat er dan kan gebeuren, bezorgen me kippenvel.

Met moeite sjouw ik mijn twee koffers de trap af. Ze wegen een ton. De ene puilt uit van de kleren, de andere zit tjokvol boeken. Ik had geen idee hoe lang ik weg zou blijven, dus ik moest wel wat goede lectuur meenemen.

In de roedelkeuken zie ik mijn vader en stiefmoeder Elena tegenover elkaar zitten, met bezorgde gezichten. Mijn stiefmoeder werpt een blik op mijn vader, die er aangeslagen uitziet. Dit gaat lastig worden. Ik ben niet zo'n ster in afscheid nemen.

'Nou,' zeg ik. 'Ik denk dat dit het dan is.'

Mijn stiefmoeder staat op en sluit me in haar armen.

'Veel succes lieverd,' zegt ze terwijl ze me stevig knuffelt.

Dan barst mijn stiefmoeder in tranen uit. Ik weet dat ze niet huilt omdat ze denkt dat ik weg zal blijven met mijn partner. Ze huilt omdat ze denkt dat ik weer terug zal komen, zonder partner en in mijn eentje. Dat doet pijn.

Mijn vader komt overeind.

'Voor je vertrekt,' zegt hij, 'moet ik je nog iets vertellen.'

Ik volg mijn vader naar buiten, mijn twee tassen achter me aan slepend.

Hij draait zich naar me toe met een doodernstige blik.

'Het is belangrijk dat je je van je beste kant laat zien als je daar bent. Ook al ben ik een oude, onze familie staat niet echt in een goed blaadje bij de koning.'

'Hoe bedoel je?'

'Er is iets dat ik je nooit verteld heb over wat er gebeurde toen je moeder—'

Hij valt even stil. We hebben het nooit over mijn moeder.

Voordat ik geboren werd, viel mijn moeder Lillian in een diepe slaap. Ze stierf bij mijn geboorte. Soms denk ik dat ik mijn moeder om zeep heb geholpen, en dat mijn familie beter af zou zijn als ik er niet was geweest. Ik probeer me er niet schuldig over te voelen. Ik heb me altijd afgevraagd of mijn vader mij de schuld gaf. Ze zeggen dat hij nooit meer dezelfde was nadat ze overleed.

'Toen je moeder—' hij aarzelt voordat hij verdergaat, 'stierf, nam mijn wolf de overhand en kon ik hem niet meer in bedwang houden. Hij heeft een aantal vreselijke dingen gedaan die de koning woedend maakten.'

Ik sta perplex. Mijn vader heeft nog nooit de controle verloren. Nooit. Wat zou hij in vredesnaam gedaan kunnen hebben om de alfakoning zo kwaad te maken, en hoe komt het dat mijn vader nog leeft?

'Ik heb geluk gehad, Asa. De Godin heeft me gered.

'Ik kan niet sterven, maar een andere oude kan me wel om zeep helpen, en de koning had alle recht om dat te doen.

'Een vriend zag hoeveel pijn ik had en vond een echte heks om mij te helpen, en jou. Daarom liet koning Leviathan me in leven.'

Wacht eens even, zei hij nou net dat een heks mij geholpen heeft? Ik was nog niet eens geboren.

'Kijk hem niet recht aan. Wees beleefd en zorg dat je onze familie eer aandoet. Trek. Niet. Zijn. Aandacht. Snap je?'

'Ik val toch niet op,' zeg ik tegen mijn vader. 'Ik denk niet dat hij me überhaupt zal opmerken.'

'Asa.' Hij pauzeert. 'Je bent beeldschoon. Je ziet het alleen zelf niet. Ik zie elke man in deze roedel naar je kijken en over je praten.

'Als ik niet de leider was, zouden we een berg dode kerels hebben. Je bent een plaatje en moet ophouden te denken dat je dat niet bent.'

Een oude met een dochter van mijn leeftijd. Nooit een nieuwe partner gevonden. Hij is meestal niet bepaald een open boek.

Hij staat bekend als koud en hard. Maar soms laat hij een zachtere kant zien.

'Bedankt, pap. Ik zal mijn best doen om je trots te maken, en wie weet ben ik over een paar dagen weer terug.' Ik lach, in een poging mijn bezorgdheid te verbergen.

Ik hoor Cypris grommen bij mijn woorden maar negeer haar.

In een oogwenk worden de ogen van mijn vader zwart. Zijn wolf is niet blij dat ik zeg dat ik misschien terugkom. Als ik terugkom, zal ik voor altijd alleen zijn.

Hij zegt eerst niets, maar ik kan het in zijn ogen zien. 'Blijf bij hem uit de buurt,' zegt hij.

'Ik zal ervoor zorgen dat ik hem geen hand geef of high five als ik hem zie,' zeg ik, in een poging de sfeer wat lichter te maken.

'Dit is geen grapje, AsaLynn!' buldert mijn vader.

'Laat me je iets vertellen over Leviathan,' zegt hij, nu met gedempte stem. 'Dan snap je waarom we zo voorzichtig moeten zijn.'

Ik knik, in een poging kalm te blijven. Ik voel dat Cypris haar oren spitst, alsof ze dolgraag meer wil horen over Leviathan.

'De alfakoning was ooit een doodgewone man. Een eenvoudige boer. De verhalen gaan dat hij tevreden was met zijn leven, ook al was hij niet getrouwd en had hij geen kinderen.'

De woorden van mijn vader doen me denken aan een andere tijd, een simpeler bestaan. Ik kon me voorstellen hoe fijn het zou zijn om op een boerderij te werken, de warme zon op mijn huid te voelen, te luisteren naar de regen die op de bomen valt.

'Dat was totdat iedereen in zijn dorp werd afgeslacht bij een aanval.' De stem van mijn vader wordt zachter, en ik voel de angst opkomen. 'Leviathan was buiten zichzelf van woede. Hij doodde in zijn eentje alle schurken, maar niet voordat zijn dorp was platgebrand, en zijn ouders en jongere broers en zussen waren vermoord. Dat is het moment waarop de Maangodin naar hem toe kwam.'

'Ze veranderde hem,' zeg ik. 'Maakte hem de eerste van onze soort. Onsterfelijk. Dat was duizenden jaren geleden.' Ik ken het meeste van dit verhaal. We hebben dit allemaal geleerd toen we jong waren.

'Onsterfelijk, alleen te doden door de Maangodin of een andere Onsterfelijke.' Mijn vader knikt. 'Net als ik. Maar Leviathan is de eerste, en hij is de sterkste.'

Ik voel Cypris een tevreden geluid maken bij de gedachte, en een warm gevoel verspreidt zich door me heen. Ik frons. Waarom gedraagt ze zich de laatste tijd zo?

'En omdat hij de eerste is,' gaat mijn vader verder, 'heeft hij de leiding over alle weerwolven. Hij beslist wie schuldig is en wie onschuldig. En hij vergeeft zelden iemand.'

Hij knippert met zijn ogen, en ziet hoe bang ik ben. Zijn ogen worden weer normaal, en hij haalt diep adem om tot bedaren te komen.

Ik hoor de bus achter me aankomen.

'Het is tijd voor je om te gaan,' zegt hij verdrietig.

Mijn vader staat op en pakt mijn tassen, 'Onthoud gewoon dat Leviathan ons sindsdien nauwlettend in de gaten heeft gehouden. Als we één misstap maken, zitten we diep in de penarie.'

Hij geeft me mijn tassen, en ik kan zien hoe bezorgd hij is. 'Wees voorzichtig, AsaLynn.'

Ik knik, begrijpend hoe serieus dit is. Ik probeer bang te zijn. Ik denk aan de angstaanjagende alfakoning en wacht tot de angst toeslaat.

Maar ik voel me niet bang.

In plaats daarvan voel ik me opgewonden, en Cypris draait rondjes in mijn geest, ook opgewonden.

Weet mijn wolf iets wat ik niet weet?

De alfakonings hybridepartner

Op zoek naar het verleden

Ontdek Galatea

Nieuwste publicaties