De lifter
Hoofdstuk 3
AXEL
Ik leunde achterover in mijn stoel, zette mijn voeten op de reling en nam een slok van mijn biertje. Dit was het leven. Rustig aan het water, meer had ik niet nodig. Precies wat ik altijd al wilde.
Eigenlijk had ik nu al op de oceaan moeten zijn, varend op opa's boot. Maar het liep anders. Nu moest ik nog tien jaar ploeteren voor ik een nieuwe boot kon kopen en met pensioen kon.
De zon zakte weg en wierp lange schaduwen over het meer terwijl de avond viel. Dallas was aan het douchen. Ik probeerde niet te denken aan haar naakte lichaam, met zeep die over haar mooie borsten gleed.
Het laatste wat ik nodig had op deze trip was een 21-jarige met een rugzak vol problemen. Ik had haar in Amarillo moeten laten staan.
Waar was ze voor op de vlucht?
Ik dacht aan dat telefoontje nadat ik haar had opgepikt. Ze had het over haar opa, waar ze niet dol op leek te zijn.
Er was nog een vent die ze niet mocht, want ze zei iets over een hartaanval. En dan die nachtmerrie. Ze smeekte haar vader om haar te laten gaan.
Dallas was duidelijk van huis weggelopen. Maar waarom? Wat had haar familie gedaan dat ze 's ochtends vroeg langs de weg stond?
Ik dronk mijn biertje op en stond op. Dallas was nog steeds aan het douchen toen ik naar binnen ging.
Ons drijvende huisje was behoorlijk krap. Eigenlijk bedoeld voor één persoon. Maar gelukkig waren er twee bedden.
De wanden waren van grenenhout en de vloerbedekking donkergroen. Het deed denken aan een blokhut in het bos. Prima zo. Ik ging liggen op het bed bij de terrasdeur en rook iets vreemds.
"Wat is die rare lucht?" mompelde ik.
De hele kamer rook naar pepermunt en lavendel. Een vreemd apparaatje op het nachtkastje verspreidde een damp die de kamer parfumeerde.
De badkamerdeur ging open en Dallas kwam naar buiten in een felroze glanzende badjas die amper haar billen bedekte.
Hopelijk heeft ze daar niets onder aan.
Mijn lid werd stijf, ook al deed ik mijn best om niet opgewonden te raken door de jonge vrouw die ik had opgepikt.
"Wat is dat?" vroeg ik luid, wijzend naar het dampding.
"Een diffuser," zei ze. "Voor etherische oliën. Helpt me slapen op vreemde plekken."
"Frisse buitenlucht helpt mij slapen," bromde ik.
"Je kunt de terrasdeur openzetten," zei ze.
"Mag dat?" vroeg ik geïrriteerd.
"Tuurlijk," zei ze, niet merkend dat ik chagrijnig was.
Ik pakte mijn tas en ging naar de badkamer.
"Jezus," mompelde ik, terwijl ik het water van de spiegel veegde.
De kleine ruimte zat vol stoom. Een felroze kanten beha hing aan de deur. Het aanrecht lag bezaaid met vrouwenspullen.
De enige vrouw waar ik ooit mee had samengewoond was mijn moeder. En zij was een poetsgek. Alles had een vaste plek. Ons flatje was altijd brandschoon. Je kon van de keukenvloer eten, zo proper was het.
Hoe moest ik de komende dagen omgaan met dit slordige wicht? Ze zou me nog aan de fles krijgen.
Ik poetste mijn tanden en waste mijn gezicht, trok mijn kleren uit op mijn onderbroek na. Normaal slaap ik in mijn blootje, maar dat leek me nu geen goed plan.
Toen ik terugkwam in de kamer, lag Dallas in haar bed met de dekens tot aan haar kin opgetrokken.
Haar ogen gleden geïnteresseerd over mijn blote borst. Ze had geluk dat ik me netjes gedroeg. Veel kerels zouden denken dat ze hen in haar bed wilde.
Ik zag haar badjas op de grond naast het bed liggen. Wat had ze aan? Ik keek naar haar blote schouders. Was ze soms poedelnaakt?
"Eh, Dallas?"
"Ja?"
"Ben je naakt?"
"Ja."
"Daar ben ik niet echt oké mee."
"Ik moet naakt slapen, Axel. Het is belangrijk voor mijn gezondheid. Naakt slapen helpt mijn lichaam en energie in balans te brengen."
"Ik slaap ook graag naakt. Om mijn zweterige ballen te luchten. Maar dat ga ik niet doen als ik een kamer deel met een jong meisje. Dat heet fatsoen. Dus, kun je alsjeblieft wat kleren aantrekken?"
Ze ging rechtop zitten, het dunne laken tegen haar borst gedrukt. "Waar ben je bang voor, Axel Kramer?" vroeg ze zachtjes.
"Ik ben nergens bang voor. Ik heb gewoon liever dat je niet naakt bent."
"Jij mag ook naakt slapen," zei ze langzaam, terwijl ze een bloot been onder de dekens vandaan stak. "We kunnen samen naakt zijn."
"Absoluut niet." Ik greep mijn shirt en trok het aan. "Ik ga even naar buiten voor frisse lucht. Als ik terugkom, verwacht ik dat je kleren aan hebt."
"Spelbreker."
***
Ik werd wakker van zacht gesnik uit het andere bed.
Verdomme.
Dit meisje was lastig, met al haar spirituele gedoe en haar slordige gewoontes. Om nog maar te zwijgen over haar uitnodiging in haar bed.
En nu lag ze hard te huilen om drie uur 's nachts.
Schiet me lek.
Ik draaide me om en probeerde haar gehuil te negeren. Waarom moest ik zo aardig zijn? Ik zie er niet aardig uit. Ik zie eruit als een chagrijnige klootzak. Ik bén een chagrijnige klootzak.
Maar om een of andere reden waar ik niet te veel over na wilde denken, had ik medelijden met dit meisje.
"Dallas, gaat het?"
"J-ja," zei ze met moeite.
"Je klinkt niet alsof het goed gaat."
"Het g-gaat prima."
"Je klinkt niet alsof het prima g-gaat, schatje."
"Sorry dat ik je wakker maakte. Ik zal proberen stil te zijn."
Ze zegt dat het goed gaat. Draai je om en ga weer slapen.
"Wil je erover praten?" vroeg ik.
"Oké."
Nu zit je in de nesten, sukkel.
"Had je weer een nachtmerrie?"
"Nee."
"Waarom huil je dan?"
"Ik mis mijn familie."
"Oké," zei ik langzaam. "Je kunt altijd terug naar huis."
"Nee. Ik kan nooit meer terug."
"Nooit?"
"Nee."
"Waarom niet?"
"Het is ingewikkeld." Ze zuchtte diep. "Ik weet niet eens waar ik moet beginnen."
"Neem je tijd, schatje."
"Ik zou gisteren trouwen."
Continue to the next chapter of De lifter