Gebonden aan Vasiliev
Auteur
Kiara Colón
Lezers
1,5M
Hoofdstukken
64
Hoofdstuk 1.
UNKNOWN
William Moore was al jaren een invloedrijk figuur in Chicago. Als succesvolle zakenman, net als zijn vader voor hem, had hij veel macht in de stad vergaard.
Hij stond aan het roer van Moore's Tech, een bedrijf gespecialiseerd in computeronderdelen voor vliegtuigen. William zou alles doen om zijn bedrijf te laten groeien, zelfs als dat betekende dat hij mensen moest omkopen.
Terwijl hij 's middags uit zijn kantoorraampje keek, een glas cognac in de hand, dacht hij na over zijn aanstaande afspraak met zijn goede vriend Andrei Vasiliev. Als alles volgens plan verliep, zouden ze binnenkort nauw samenwerken.
'Fijn dat je er bent, Andrei,' zei hij, terwijl hij zich in zijn leren stoel nestelde. Hij sloeg zijn benen over elkaar en nam een slokje cognac. 'Ik hoop dat dit aanbod het begin is van iets moois.'
William was een indrukwekkende verschijning. Lang, met donker haar dat hier en daar grijs werd, blauwe ogen en een donkere snor. Mensen waren vaak onder de indruk van hem.
'William, je klonk zo dringend aan de telefoon dat ik de eerste de beste vlucht heb gepakt,' zei de kleine, gezette Russische man met een zwaar accent. Hij nam plaats in de stoel tegenover Williams bureau.
'Geloof me, Andrei, dit zal goed voor je uitpakken. We zullen er allebei op lange termijn van profiteren. Of in ieder geval een jaar lang.' Hij glimlachte en nam nog een slok cognac voor hij het glas neerzette. 'We wachten alleen nog op één persoon.'
Op dat moment kwam Williams assistent binnen met een man in een net pak. De man leek verbaasd dat hij naar het kantoor van zijn toekomstige schoonvader was geroepen.
Hij had een afspraak met zijn verloofde, en zij had een hekel aan mensen die te laat kwamen.
'Eric, neem alsjeblieft plaats naast Andrei. Ik heb een aanbod dat je niet kunt weigeren,' zei William meteen, wijzend naar de lege stoel.
'Meneer Moore, ik moet uw dochter ophalen voor onze date. Als ik te laat kom, zal ze woedend zijn,' zei Eric, met een lichte trilling in zijn stem. Dat effect had William op mensen.
Eric García werkte al drie jaar voor het bedrijf. Hij was als een blok gevallen voor de dochter van de baas en was met haar gaan daten, ondanks Williams afkeuring.
Maar vandaag zag William zijn kans schoon om Eric bij zijn dochter weg te halen. 'Ik beloof je dat het niet lang zal duren. Ik wil dat je iets tegen mijn dochter zegt.'
Eric ging zitten, zijn blik op William gericht maar zich bewust van Andreis aanwezigheid. Hij voelde nattigheid. Maar hij wachtte tot William verder sprak.
'Nu we compleet zijn, kan ik jullie de voorstellen laten zien,' zei William, terwijl hij een map vol papieren pakte en er een aan Eric gaf. Erics ogen werden groot toen hij de titel van het document las.
'Officieel break-up contract? Is dit een grap? Wat voor vuil spelletje speelt u?' vroeg hij, terwijl hij de papieren terug op het bureau smeet, duidelijk niet gediend van Williams voorstel.
'Je zou het helemaal moeten lezen. Er hangt een aardig prijskaartje aan.' William wendde zich tot Andrei. 'Je zoon is nog steeds vrijgezel, toch?'
Andrei knikte, geïntrigeerd door de vraag.
'Klopt als een bus. De jongen wil maar niet trouwen. Hij is geen casanova, maar wel een einzelgänger.'
William lachte en hief zijn glas om te proosten, knikkend naar Andrei.
Eric keek bedrukt terwijl hij het contract doornam. Zelfs het forse geldbedrag dat hem werd aangeboden, kon hem niet opvrolijken.
'Nou, Eric. Wat denk je? Zou je het hart van mijn dochter breken voor zoveel poen?'
Hij lachte schamper, gooide de papieren terug op het bureau en stond op. 'Ik ga haar dit niet aandoen. Uw dochter betekent alles voor me, en ik laat u me niet dwingen haar te dumpen.'
'Prima.' William haalde een zwarte map uit zijn la en overhandigde die aan Eric. Zijn glimlach straalde macht uit.
'Dit zijn wat compromitterende foto's. Als mijn dochter deze onder ogen zou krijgen, ben ik er zeker van dat je spijt zou krijgen dat je het aanbod niet hebt aangenomen. Ik denk dat ze je liever haat omdat je het uitmaakt dan omdat je vreemdgaat.'
Erics ogen werden groot toen hij naar de foto's keek. Hij was erin geluisd, en hoe voorzichtig hij ook was geweest, William Moore had hem te slim af geweest.
'U kunt dit niet maken, meneer Moore. Gianna verliezen zal me kapotmaken.'
'Hou je mond, meneer García. Die foto's laten niet bepaald zien dat je trouw bent. Dus, teken het contract, of ik zorg ervoor dat deze foto's bij haar in het ziekenhuis belanden. Je weet dat ze moeite heeft met concentreren als ze overstuur is.'
'Nee, meneer,' zei Eric, zich verslagen voelend. Hij reikte naar een pen. William, die zich de overwinnaar voelde, gaf hem zijn beste pen.
Eric aarzelde even voordat hij uiteindelijk zijn handtekening zette, zijn toekomst met de vrouw van wie hij 'hield' opgevend.
'Goed zo, jongeman,' zei Andrei, terwijl hij zijn deel van het contract las. Een contract dat niet voor hem was, maar voor zijn zoon, die zijn bedrijf zou overnemen.
Eric keek geen van beiden aan terwijl hij snel naar de deur liep. Maar Williams diepe stem deed hem verstijven.
'Zorg ervoor dat je mijn dochter vertelt dat je haar verlaat. En waag het niet om iets hierover te zeggen. Dat aanbod van tien miljoen euro komt niet nog een keer.'
Daarmee verliet Eric de kamer, zich diep bedroefd en nerveus voelend. Hoe moest hij Gianna vertellen dat ze niet samen konden zijn?
Nadat Eric was vertrokken, wendde William zich tot Andrei. Beide mannen hadden trotse glimlachen. Andrei legde het contract neer op het bureau, leunde achterover in zijn stoel en nam langzaam een slok van zijn cognac.
'Dus, wat ga je tegen je dochter zeggen?' vroeg Andrei nieuwsgierig. William keek hem aan, met een vonk in zijn ogen.
'Hetzelfde wat jij tegen je zoon gaat zeggen. Er is een contract om te tekenen en een bruiloft om te plannen.'
