Gebroken koningin
Normaal
ARIEL
Hoewel ik niet kan wachten om mijn familie weer te zien na al die tijd, schaam ik me nog steeds voor de manier waarop ik Alex heb behandeld.
Ik sprak tegen hem alsof hij een gewone man was terwijl hij de koning ~is.
Hij moet denken dat ik een idioot ben. Maar waarom corrigeerde hij me niet? En waarom was hij op expeditie samen met de roedelkrijgers? Hij was zelfs gekleed ~als een gewone man.
Eén ding over Alex is zeker: hij is verre van een gewone koning.
Ik speel afwezig met de bloemblaadjes van de zonnebloemen die Alex voor me heeft achtergelaten en ik moet glimlachen. "Ze doen me denken aan jouw ogen," ~zei hij.
Absoluut geen gewone koning...
"Waar is ze? Waar is mijn kleine meisje?" onderbreekt een paniekerige stem plotseling mijn dagdromen.
O mijn Godin. ~Tranen wellen op in mijn ogen als ik die stem hoor.
Mijn vader verschijnt in de deuropening van mijn ziekenhuiskamer en blijft staan.
Zijn handen trillen en het lijkt alsof jarenlange onderdrukte emoties naar boven komen.
"Ariel... jij bent het echt. Je leeft!"
Binnen een paar seconden staat hij naast me, slaat zijn armen zo stevig mogelijk om me heen en onze gezichten zijn allebei nat van de tranen.
"Ik bad elke dag tot de Godin voor je veilige terugkeer," zegt hij, terwijl hij snikt. "Ik heb de hoop nooit opgegeven."
"Pap..." Er zijn geen woorden voor de vreugde die ik voel. Ik had nooit gedacht dat ik de veiligheid van mijn vaders armen weer zou voelen.
"Ariel, ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik weet niet eens waar ik moet beginnen," zegt hij terwijl hij mijn tranen wegveegt, ook al rollen die van hem nog steeds over zijn gezicht.
"Pap, je hoeft niets te zeggen. Ik ben gewoon blij dat je er bent," zeg ik en geef hem een geruststellende knuffel. "Ik beloof dat we over alles zullen praten als we er allebei klaar voor zijn."
Hij knikt en knijpt in mijn hand. "Het is goed om je terug te hebben, kleine krijger."
"Het is goed om terug te zijn," antwoord ik. "Waar is mama? Is ze met je meegekomen?"
Mijn vader ontwijkt mijn blik en kijkt naar de vloer.
Natuurlijk kwam ze niet. Waarom zou ze? Haar dochter is pas twee jaar vermist.
"Ze...ze wilde hier zijn," zegt mijn vader voorzichtig. "Maar je zus, Natalia, is zwanger. Ze heeft veel hulp nodig en..."
"Wacht... Natalia is zwanger? ~Wanneer is ze gedekt?" vraag ik, compleet overrompeld.
"Nou, ze is eigenlijk gekoppeld met..."
"ARIEL!" schreeuwt een schel meisje uit volle borst. Ik ken die stem zeker.
Amy, mijn beste vriendin in de hele wereld voordat ik werd meegenomen, komt de kamer binnengestormd en springt op mijn bed, haar hele lichaam over het mijne spreidend.
"Auw, Godin, Amy! Je beseft toch dat ik in een ziekenhuisbed lig!" zeg ik, hoewel ik door mijn pijn heen lach.
"Ik zal jullie wat tijd geven om bij te praten," zegt mijn vader.
Hij lijkt opgelucht dat hij niet over mijn moeder en zus hoeft te praten. "Ik moet Steve gaan bedanken dat hij me heeft gebeld."
Ik geef hem een duim omhoog vanonder de stapel Amy bovenop me. "We praten later wel."
Als Amy me de ruimte geeft om te ademen, zie ik dat ze geen spat veranderd is en dat is op de een of andere manier heel geruststellend. Ze is meer een zus voor me dan mijn echte zus.
En over mijn zus gesproken...
"Dus Natalia is gedekt?" vraag ik. "Wat heb ik nog meer gemist?"
Amy kijkt me nerveus aan. Er is zeker iets aan de hand.
"Er is veel gebeurd in de afgelopen twee jaar," zegt ze voorzichtig. "Er was een tijdje geleden een aanval door wilden en alfa Xavier..."
"Wacht, wacht even. Alfa Xavier? Is hij nu de alfa?" vraag ik geschokt.
"Ja, Alfa Blake raakte ernstig gewond bij de aanval van de wilden en Xavier moest het overnemen.
"Het is moeilijk om een roedel te regeren zonder een luna," gaat Amy verder, "en hij werd moe van het proberen om zijn voorbestemde partner te vinden, dus..."
"Wacht, zeg je nu..." Een gevoel van angst kruipt in mijn maag.
"Ja, Xavier heeft Natalia als partner genomen," zegt ze nerveus. "Schiet niet op de boodschapper."
"Ik kan niet geloven dat ze geen van beiden op hun voorbestemde partners hebben gewacht," zeg ik stomverbaasd.
"Zelfs mijn moeder zei altijd dat je moet wachten op je voorbestemde partner, hoe lang het ook duurt."
"Ja, maar haar toon veranderde zodra er een alfa in beeld kwam," zegt Amy terwijl ze met haar ogen rolt.
Dat klinkt als mama. Ik had echt gehoopt dat we misschien weer contact konden hebben, gezien wat er gebeurd is, maar het is duidelijk waar haar prioriteiten liggen.
"Hij verdient beter," zeg ik, jaloezie sijpelt door in mijn toon.
"Natalia is gewoon geobsedeerd door status, en mijn moeder ook. Xavier verdient iemand die bij hem wil zijn om de juiste redenen."
"Persoonlijk begrijp ik niet waarom alle she-wolven huilen om Xavier," zegt Amy luchtig. "Ik denk dat het de uitpuilende biceps en zijn sixpack zijn."
"Hij heeft andere goede eigenschappen," zeg ik defensief.
"Noem er één," antwoordt Amy uitdagend.
Toegegeven, ik heb er geen woorden voor, want nu zie ik die sixpack al voor me, maar Amy is gewoon tegendraads om tegendraads te zijn.
Ik weet zeker ~dat hij andere goede kwaliteiten heeft.
Mijn vader en Steve steken hun hoofd in de kamer en papa kijkt vreemd starstruck. "De koning heeft gevraagd of we bij hem komen eten," zegt hij opgewonden.
Amy draait zich zo snel om dat ik zweer dat haar nek zou breken: "DE KONING!?"
***
Als ik bij het paleis aankom, word ik weggeblazen door de enorme omvang en schoonheid ervan. Ik zou me alleen in mijn wildste dromen kunnen voorstellen dat ik op een plek als deze zou wonen.
Aan de andere kant droomde ik als klein meisje niet veel van paleizen en koningen en koninginnen...
Ik droomde ervan om krijger te worden. Die droom heb ik nog steeds, ook al is hij me de afgelopen twee jaar ontnomen.
Amy moet me bijna meeslepen als we langs de wapenkamer lopen op weg naar de eetzaal.
"Ik kan niet geloven dat de koning ons heeft uitgenodigd voor het diner," zegt Amy terwijl ze haar door de mijne steekt. "Ben je niet op zijn minst een klein beetje opgewonden?"
Het grappige aan Alex is dat ik hem niet als een koning zie. Hij is niet formeel of deftig of iets wat je zou verwachten. Hij is gewoon zichzelf.
"Eerlijk gezegd heb ik meer zin in een warme maaltijd. Je hebt geen idee hoelang het geleden is sinds..."
Ik zie Amy's ogen vol medelijden en het dringt tot me door dat dit veel gaat gebeuren.
"Kijk, je hoeft niet op eieren te lopen bij mij," zeg ik, terwijl ik een glimlach forceer. "Ja, ik ga een hoop deprimerende dingen zeggen, maar het beste wat je kunt doen is me gewoon behandelen alsof ik normaal ben."
Normaal. Ik ben allesbehalve normaal.
Na alle experimenten die de jagers op me deden...
En wat er ook gebeurde met de Godin...
Ik weet niet meer wat normaal is. Maar ik hoop dat ik erachter kan komen.
Amy en ik bereiken de feestzaal waar een andere man uit het bos op ons wacht.
"Ik ben Dominic, de bèta van Alex," zegt hij met een charmante glimlach. Ik glimlach niet terug. Ik herinner me hoe op zijn hoede hij was in het bos.
Dominic kijkt alsof hij mijn wantrouwen voelt en biedt me zijn hand aan.
"Ik weet dat we een moeilijke start hadden in het bos," zegt hij, "maar vanavond ben jij onze eregast. Kunnen we opnieuw beginnen? Van krijger tot krijger?"
Ik pak zijn onderarm vast, zoals krijgers dat doen, en knik instemmend. "Je beschermde gewoon je roedel en je alfa. Ik snap het."
Grijnzend zwaait Dominic de deuren van de eetzaal open. "Geniet dan van uw feestmaal!"
Amy gilt als er een groots feestmaal voor ons wordt neergezet.
Een orkest speelt uptempo klassieke muziek en obers lopen rond om drankjes en hapjes te serveren aan de gasten.
De gasten.
Dit is niet het intieme diner dat ik had verwacht.
Het lijkt erop dat veel van de prominente leden van de roedel hier zijn en iedereen staart me aan met dezelfde blik die Amy me in de gang gaf.
Medelijden.
Terwijl mijn ogen zich verwijden, hoor ik gemompel van "Dat arme meisje" en "Gaat het wel goed met haar?" uit de menigte komen.
Alex komt naar me toe met een oprechte glimlach. "Hoe vind je het? Ik dacht dat een feestje je misschien beter zou laten voelen."
Ik weet dat ik zei dat ik in orde was, maar ik ben niet in orde.
"Ik...het spijt me. Ik kan dit niet," zeg ik, terwijl ik me op mijn hielen draai en door de gang ren, de tranen druipen van mijn wangen.
Ik ben hier niet klaar voor.
***
Ik heb lucht nodig. Ik krijg geen lucht.
Ik kan verdomme niet ademen.
Ik storm door de deuren naar de tuin en ren de trap af, ga onderaan zitten en leg mijn hoofd tussen mijn benen.
Ik haal diep adem, maar mijn hart gaat tekeer.
Wat is er mis met mij? Waarom doe ik zo?
Ik had nooit verwacht dat ik zo overweldigd zou zijn, maar ik realiseer me nu dat de overgang terug naar het normale leven makkelijker gezegd dan gedaan is.
Ik voel plotseling een hand op mijn rug als er iemand naast me komt zitten.
"Ik had moeten beseffen dat het te veel zou zijn. Het spijt me," zegt Alex terwijl hij over mijn rug wrijft.
"Nee, het is niet jouw schuld. Je kon het niet weten," zeg ik in een poging hem gerust te stellen.
"Dat had ik wel gekund, eigenlijk," zegt hij stoïcijns. "Loop je even met me mee?"
Ik knik, hij helpt me overeind en leidt me de tuin in.
"Ik heb onlangs iemand verloren die belangrijk voor me was," zegt Alex terwijl we door rijen prachtige bomen en bloemen lopen. "En ik had moeten weten dat je niet kunt doen alsof dat verlies niet is gebeurd. Geen enkele hoeveelheid afleiding zal je dat doen vergeten. Ik ben het nog steeds aan het verwerken. En dat zal waarschijnlijk altijd zo blijven."
Ik knik zwijgend. Dat is precies hoe ik me voel. Het zal niet makkelijk zijn om me aan te passen, maar zelfs als ik dat doe, zullen de dingen nooit meer worden zoals ze waren. Ik zal nooit vergeten wat er met me gebeurd is.
"Wie ben je kwijtgeraakt, als ik vragen mag?" zeg ik als we stoppen voor een druppelende stenen fontein.
"Het...het was mijn voorbestemde partner," antwoordt hij verdrietig. "Haar naam was Olivia. Ze stierf zes maanden geleden."
Ik voel een band met Alex, ik pak zijn hand en knijp er stevig in. Als iemand kan begrijpen wat ik heb doorgemaakt, is hij het wel.
We zijn allebei een deel van onszelf verloren...
Alex trekt zich na een moment terug, maar zijn ogen vertellen me dat hij ontroerd is door het gebaar. Zijn blik blijft hangen op de mijne. Het is alsof we elkaars verdriet delen.
"Wat ga je nu doen?" vraagt hij.
"Ik denk dat ik maar naar huis ga," antwoord ik, terwijl ik me afvraag of dat nog wel echt thuis is.
Hij knikt en begint terug te lopen in de richting van het paleis, vechtend tegen de pijn die ons gesprek weer naar boven heeft doen komen. "Ik wens je een veilige reis, Ariel."
Terwijl hij wegloopt, vraag ik me af...
Zullen onze paden elkaar ooit weer kruisen?
Continue to the next chapter of Gebroken koningin