Galatea logo
Galatea logobyInkitt logo
Krijg onbeperkt toegang
Categorieën
Log in
  • Home
  • Categorieën
  • Log in
  • Krijg onbeperkt toegang
  • Klantenservice
Galatea Logo
Klantenservice
Bekijk categorieën
Beoordeeld met een 4,6 in de appstore
ServicevoorwaardenPrivacyImpressum
/images/icons/facebook.svg/images/icons/instagram.svg/images/icons/tiktok.svg
Cover image for Het Bezit van de Alfa's

Het Bezit van de Alfa's

Het offer

"Lorelai, schiet op!"
"Wat, waarom?" vroeg ik.
"Ze zijn er! Je mag niet te laat komen, anders wordt onze familie naar het vampierterritorium gestuurd!" riep ze.
Ik hapte naar adem. Dat had ik nog nooit meegemaakt.
Ze trok een sjaal over haar schouders, pakte toen mijn hand, verliet onze hut en sleepte me tussen de op elkaar lijkende woningen door.
Het was ijskoud, de warmte van het vuur en de houten vloeren thuis veranderden in vochtig gras en zachte modder. Ik had niet eens de kans gehad om mijn schoenen aan te trekken. Maar blijkbaar was dat minder erg dan te laat komen.
Moeder en ik renden tussen de hutten door naar het vreugdevuur, terwijl de muziek afzwakte en de dorpelingen stil werden.
De avondlucht was koud en onheilspellend. Mijn moeder duwde me in de rij met de andere offerandes, die allemaal dezelfde zijden kanten jurken droegen als ik. Zij hadden wel allemaal hun schoenen aan.
Met ingehouden adem keek ik naar de donkere koetsen, die op het grind achter het vreugdevuur stonden. Het waren er twee, allebei zwart en met een wolvenkop op de zijkant.
Moeder streek mijn haar in model en trok mijn jurk recht, terwijl de anderen door hun voogden werden opgetut.
"Mam." Ik sloeg haar hand weg toen ze me rechtop probeerde te zetten. Ik was al langer dan de andere meisjes, ik hoefde niet nog meer op te vallen.
Ik was eerder nog niet nerveus geweest, maar nu wel; iets in hier uitgestald staan, wachtend tot zij hun koetsen zouden uitklimmen, deed mijn hart sneller kloppen.
"Doe ze een plezier, Lorelai. Maak ze gelukkig," fluisterde mijn moeder.
"Ze hebben alles wat ze ooit zouden willen, of nodig hebben, in hun mooie herenhuis; ze hebben toegang tot elk meisje in het hele weerwolfterritorium. Hoe moet ik ze in godsnaam plezieren, met een vagina die ik nog nooit heb gebruikt?" eiste ik op gedempte toon, en mijn moeder probeerde haar grijns te verbergen, maar slaagde daar niet in, terwijl ze mijn gezicht vasthield en mijn voorhoofd kuste.
"Ik ken de boeken die je leest, liefje, jij weet precies wat je moet doen." Ze knipoogde en ik gniffelde, waarna er fronsen mijn kant op kwamen.
Ik negeerde ze en omhelsde mijn moeder.
"Ik hou van je," fluisterde ik tegen haar.
"Ik hou ook van jou." Ze zuchtte en stapte toen achteruit. Ze keek naar me, met haar ogen vol trots, net toen de maan rode schaduwen over het dorp begon te werpen.
Ik hield mijn adem in en keek omhoog. De bloedmaan.
"Holy shit," zei ik zacht, terwijl mijn benen als lood aanvoelden toen de ernst van de situatie tot me doordrong.
Het was niet alleen seks. Het waren drie alfa- hufters die mijn lichaam zouden opeis en, in ruil voor de bescherming van mijn familie. Een familie die ik niet eens mocht zien, door hun stomme wetten.
Mijn ogen dwaalden over de menigte en kwamen uit bij marineblauwe ogen en een gezicht dat bijna identiek was aan het mijne.
Mijn broer.
Hij was langer dan ik, met een stoppelbaardje op zijn kaaklijn. Maar zijn haar was donker zoals dat van mij, zijn lichaam slank zoals dat van mij, zijn lippen vol zoals die van mij.
Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik de tweelingband door me heen voelde branden, nog even sterk als altijd, en ik had me niet gerealiseerd hoe bang ik was geweest om dat gevoel kwijt te raken.
Ik hield mijn armen stevig om me heen, de koude lucht gaf me kippenvel terwijl ik naar hem glimlachte.
"Lucas," zei ik zacht, en zodra zijn naam mijn lippen verliet, viel er een schaduw over me heen.
Mijn adem stokte en ik deinsde terug voor de boom van een vent die plotseling boven me uittorende. Hij was enorm, zijn spieren waren ontbloot en zijn lichaamswarmte straalde van zijn gestalte. Twee groene ogen vingen de mijne en zijn lippen krulden naar achteren, toen hij zijn donkere haar uit zijn gezicht streek.
Nikolai Ferus. De alfa van het Grasland staarde me aan, maar het waren zijn tatoeages die mijn aandacht trokken: grasland dat overging in bos, en daarna in een oceaan uitvloeide op zijn arm, voordat het in vlammen uitbarstte op zijn borst.
Hij snoof en mijn ogen schoten naar de zijne. Ik weigerde ineen te krimpen, weigerde een stap terug te doen. Ik had niets verkeerd gedaan.
"Storen we?"
Zijn hese stem deed iets met mijn maag. Ik keek achter hem langs naar mijn moeder, die bij mijn vader stond. Hij vernauwde zijn ogen naar me, knikte toen een keer en ik wist dat ik hem trots moest maken.
Ik kon hem niet teleurstellen nadat ik hem al die jaren niet had gezien.
"Nee."
"Doen je knieën het niet?"
Zijn stem maakte weer iets in me los en ik schudde mijn hoofd, terwijl ik de andere offers voor de alfa's zag buigen.
De twee anderen keken toe, hun ogen vol lust, hun lichamen net zo sterk en afgetraind, met afgetekende buikspieren, net zo als die van degene voor me.
"Fuck, sorry," vloekte ik, terwijl ik me net als de anderen voorover boog, voordat ik mijn gezicht vertrok om mijn taalgebruik.
De magerste van de alfa's, Braxton Trux, de wateralfa, brulde een lach uit voordat hij naar Nikolai toe kwam en een hand op zijn schouder legde.
Hij had een soortgelijke tatoeage op zijn arm en borst, maar die van hem begon met water. Die van de andere alfa begon met het bos.
"Doe die maar voorin," zei hij, zijn lange blonde haar zat in een knot en een blauwe vlecht met een kraal erin hing op zijn rug.
Ik hijgde en keek op, mijn ogen ontmoetten weer die van Nikolai. Hij was mijn alfa. De alfa van het Grasland. Ik kon het in elke vezel van mijn lichaam voelen, maar de blik die me verschroeide reikte verder dan die band alleen.
Zijn kaak was fors, zijn jukbeenderen hoog en zijn zwarte haar viel telkens over zijn gezicht, waarna hij het weer achter zijn oor streek. Hij knikte een keer en ik beet op mijn lip.
Ik wilde niet voorin.
Zijn ogen lieten de mijne los, voordat hij langzaam om me heen liep. Ik huiverde onder zijn blik, mijn huid tintelde, terwijl hij iedere centimeter van mijn lichaam inspecteerde. Ik voelde me naakt, alsof hij door die stomme jurk heen kon kijken die ze hadden uitgekozen.
"Sta op," zei hij grommend, en iedereen ging rechtop staan. Hij zette een stap dichterbij en mijn borsten raakten zijn torso toen hij naar beneden keek.
"Waarom was je te laat?" vroeg hij, zijn stem had een gevaarlijke toon die aangaf dat hij me bedreigde, ook al zei hij dat niet met zoveel woorden.
Ik zocht in mijn hoofd naar een antwoord en koos voor de waarheid.
"Ik had bijna het verkeerde ondergoed aan, meneer," zei ik, terwijl mijn ogen de zijne ontmoetten, zijn lippen zo dicht bij de mijne dat ik de whisky in zijn adem kon proeven.
Een grijns vormde om zijn mond voordat hij achterover leunde, en mijn lichaam verdronk in een gevoel dat ik niet begreep. Zijn vingers gleden over mijn dij en mijn adem stokte.
Hij trok mijn zoom omhoog en onthulde het witte kanten slipje dat ik verplicht moest dragen. Zijn vinger streek over het kanten randje, terwijl mijn ogen langzaam dicht vielen, mijn huid stond in brand waar hij me aanraakte.
Mijn hart ging tekeer. Ik had geen idee waarom ik zo heftig reageerde, maar het maakte het idee om naakt te zijn met deze man nog veel opwindender.
"Hmmm. Koets één," riep hij voordat hij achteruit stapte.
Mijn ogen schoten open en hij liep naar het volgende meisje. Mijn ogen keken weer naar mijn familie. Mijn vader grijnsde trots, zijn arm om mijn moeder heen geslagen. Ze had tranen in haar ogen, terwijl mijn broer zijn kaken op elkaar klemde.
Ik kon zijn woede voelen en ik wilde naar hem toe. Ik wilde hem omhelzen. Maar ik moest wachten tot morgen.
Ik slikte de emotie weg toen de tweede alfa voor me kwam staan. De alfa van het bos.
Hij was de oudste, maar zijn gezicht was het vriendelijkst. Zijn bruine haar was korter dan dat van de anderen en het was gladgestreken. Hij droeg een spijkerbroek, waardoor zijn spieren en sterke lichaam net zo goed te zien waren als die van de andere twee alfa’s.
De V op zijn heupen liep tot onder de rand van zijn broek door en ik beet op mijn lip. De alfa's waren waanzinnig sexy. Zelfs ik kon dat niet ontkennen.
Mijn lichaam gonsde bij het idee om onder zoveel kracht te liggen. Derik Achlis leunde voorover en snoof aan mijn nek terwijl ik rilde, zijn lichaamswarmte verwarmde mijn ijzige huid. Hij grijnsde.
"Geef Nikolai op zijn donder, schoonheid," zei hij met een lage stem, terwijl hij met zijn lippen langs mijn oor streek, voordat hij naar het volgende meisje ging.
Ik wierp een blik op Nikolai en slikte toen hij aankondigde dat Portia Caldwell me zou vergezellen in de eerste koets.
Perfect. Vanavond was nu officieel de slechtste avond ooit.
De Perfecte mevrouw Portia... Alleen haar naam al deed mijn lichaam aanspannen. Zij was de blonde, langbenige vrouw die altijd de juiste dingen zei, konten kuste als een professional en nooit mensen tegen zich in het harnas joeg, behalve mij.
Ze was zo bitcherig als maar kon, en ik had het grootste deel van mijn leven de spot van de dorpelingen over me heen gekregen, vanwege haar. Ze bewees mijn punt met haar volgende woorden.
"O, dank u wel. Ik ben u zo dankbaar, Majesteit, mijn alfa, maar ik moet weigeren. Het zou ongepast zijn om er vrijwillig voor te kiezen om in hetzelfde rijtuig te zitten als een wintergeborene. Ik zou de nacht geen ongeluk willen brengen," zei ze, zo zoet als stroop.
Ik rolde met mijn ogen en alle drie de alfa's draaiden zich naar mij toe. Ik moest moeite doen om mijn rug recht te houden onder hun blikken.
De meeste mensen vermeden voortplanting in de maanden die leidden tot de geboorte in de winter, dus waren het er niet veel geweest. Niet tijdens mijn leven. Ik klemde mijn kaken op elkaar en zette mezelf schrap voor de neerbuigende opmerkingen.
"Ben je in de winter geboren?" vroeg Nikolai.
Ik knikte kort. Dat was al duidelijk.
Nikolai en Derik keken naar Braxton. Zijn ogen rolden naar achteren, terwijl er in het blauw witte slierten begonnen te kolken. Hij knikte een keer en zijn ogen werden weer ijsblauw.
Ze keken me weer aan voordat ze naar de maan keken. De bloedmaan had zijn hoogtepunt bereikt en Nikolai knikte in de richting van de koets.
"Koets één."
Continue to the next chapter of Het Bezit van de Alfa's

Ontdek Galatea

Luna wordenMeer dan zwartwit boek 2: KingDe overleving van de roosOntmoeting met de alfaDe uitnodiging

Nieuwste publicaties

De ruimtebrigade deel 1: De ruimtebrigadeDe Winterhof-serie 3: onderhandelen met de faeRoberta Black boek 2: Wolf BlackDe Drake-tweelingNachten in Manesto