Het leven op orde
Hoofdstuk 2
KIERA
Kiera schoot door het restaurant, haar rode haar losjes uit haar vlecht. Haar wangen gloeiden van het heen en weer rennen, bestellingen opnemen en eten rondbrengen.
"Hé, serveerster!"
Ze rolde met haar ogen toen ze het onbeleefde vingergeknip hoorde. Het kwam natuurlijk van die groep jonge gasten in de hoek. Met een neplach en haar blocnote in de aanslag liep ze op hen af.
"Wat kan ik voor jullie doen?"
"Waarom schuif je niet even aan?" Een van de jongens grijnsde zelfverzekerd.
"Weet je, dat zou ik best willen. Maar ik heb een hekel aan lompe types," zei ze vriendelijk voor ze wegliep. Ze genoot stiekem van het gelach van zijn vrienden.
Plotseling voelde ze een ruk aan haar arm. Ze draaide zich om en zag dat de brutale jongen haar vast had. Ze trok zich los en keek hem boos aan.
"Zo praat je niet tegen betalende klanten," zei hij dreigend.
"Betalende klanten?" Ze lachte schamper. "Jullie zitten hier al een uur te klieren. Niks besteld, alleen maar andere gasten lastigvallen. Tafelplakmers die alleen water drinken zijn geen echte klanten!"
"KIERA!"
Ze draaide zich om en zag Bill boos door het keukenraampje kijken. Geïrriteerd wendde ze zich weer tot de jongen, voor ze naar achteren liep.
"Wat was dat nou?" Bill stond met zijn handen in zijn zij voor haar.
"Hij viel me lastig, Bill! Wat moest ik dan? Die gasten hebben nog niks besteld! Je had ze allang weg moeten sturen!"
Hij schudde zijn hoofd. "Maakt niet uit. Zo ga je niet met klanten om!" Hij zuchtte en wreef over zijn kin. "Ik moet je fooien voor vandaag inhouden."
"Wat?!" Kiera's ogen schoten vuur. "Dat meen je niet!"
"Nou, misschien denk je voortaan wel twee keer na voor je tegen een klant tekeergaat!"
Ze voelde Poppy de controle proberen over te nemen. Snel liep ze naar de achterkamer en leunde tegen de muur terwijl ze haar wolf probeerde te bedwingen.
"Niet nu... niet hier... Poppy, hou op," kreunde ze terwijl ze tegen haar wolf vocht.
DIE ROTJONGENS WETEN NIET WAT ZE TE WACHTEN STAAT!!! brulde Poppy in haar hoofd.
"Rustig nou...," fluisterde ze in een poging haar geest tot bedaren te brengen.
JIJ RUSTIG!
"Poppy, we kunnen hier niet veranderen! Stop!" smeekte ze met tranen in haar ogen terwijl ze tevergeefs probeerde haar wolf te kalmeren.
Plotseling gaf Poppy de controle terug, waardoor Kiera hun geest kon kalmeren. Ze veegde de tranen weg en haalde diep adem. Langzaam ebde de angst weg om bijna in het restaurant te veranderen.
Sorry... Ik wilde alleen maar—
"Ik weet het," antwoordde ze kortaf, niet in de stemming om erover te praten.
Ze liep terug om haar dienst af te maken en werkte nog drie uur hard voor ze naar huis ging.
***
"Schraal dagje," mopperde ze, terwijl ze 25 dollar aan kleingeld uit haar zak viste en op het aanrecht van haar flatje legde.
Ze verkleedde zich en vertrok naar haar tweede baan als gastvrouw in een restaurant in het centrum.
Met de bus reed ze erheen, stapte een straat eerder uit en liep naar binnen. Ze hoopte dat de koffie in haar hand haar genoeg energie zou geven om de avond door te komen.
"Goedenavond, Kiera," zei de eigenaar toen ze binnenkwam.
"Hoi," glimlachte ze met vermoeide ogen.
Als ze kon kiezen, zou ze thuis in haar bed liggen. Maar ze had deze baan hard nodig. Zelfs met twee banen verdiende ze amper genoeg om rond te komen, soms zelfs dat niet.
Ze werkte de hele avond door en ging uiteindelijk om elf uur naar huis.
Eenmaal binnen plofte ze uitgeput op de bank en sloot haar ogen.
"Ooit vind ik een fatsoenlijke baan...," mompelde ze terwijl ze haar schoenen uittrapte. Met een diepe zucht stond ze even later op om naar bed te gaan, doodmoe van het leven.
***
De volgende ochtend sliep Kiera uit en werd pas om elf uur wakker met een flinke geeuw en rek.
Vandaag is de dag! Schiet op en doe wat je moet doen zodat we kunnen gaan rennen!! jubelde Poppy in haar hoofd.
"We kunnen toch pas vanavond," lachte ze om het enthousiasme van haar wolf.
Ze kon niet ontkennen dat ze zelf ook uitkeek naar vanavond. Het was veel te lang geleden dat ze waren gaan rennen. Zonder auto was het lastig om in het staatspark een uur verderop te komen. Gelukkig mocht ze vanavond de auto van haar huisbaas lenen.
Hij was een aardige vent, al was hij een beetje smerig.
Na wat klusjes ging Kiera aan het kleine keukentafeltje zitten en keek somber naar de stapel rekeningen voor haar neus.
"Hoe ga ik dit allemaal betalen?"
Ze bekeek elke rekening en dacht na of er iets was waar ze zonder kon. "De waterrekening moet sowieso betaald...," mompelde ze geërgerd dat ze geen douche had genomen.
Met een diepe zucht liet ze zich achterover in haar stoel zakken.
Niets in haar leven was gegaan zoals ze had gehoopt.
Omdat ze op haar zestiende uit de roedel was gezet, had ze nooit meer onderwijs gehad dan wat ze toen had. Een paar jaar terug had ze eindelijk haar middelbare school diploma gehaald, maar ze kon nog steeds alleen maar slecht betaalde baantjes vinden.
Het begon haar behoorlijk de keel uit te hangen en Kiera voelde de stress steeds meer oplopen.
"We moeten dit gewoon oplossen...," fluisterde ze. "Het moet gewoon."
Continue to the next chapter of Het leven op orde