De Afspraak
Auteur
S. S. Sahoo
Lezers
🔥105M
Hoofdstukken
59
Het weggeven van een ziel
ANGELA
Iedereen denkt dat hij een held is.
We fantaseren over momenten van glorie - de momenten waar we over lezen in boeken en die we in films zien .
Een brandend gebouw binnenrennen om een hond te redden? Natuurlijk. Een nier doneren aan een vriend? Geen probleem. Een gewapende overval tegenhouden ? Makkelijk.
Maar de harde waarheid is, dat we niet weten hoe we zullen reageren wanneer het moment aanbreekt. Totdat de schutter het pistool op je slaap richt en je het metaal van de loop kunt ruiken.
Ben je sterk genoeg om het te doen? Om het pistool onder ogen te zien en te zeggen: “Kies mij. Schiet me neer. Dood me.”
Als het moment daar is, wat kies je dan?
Jouw leven of dat van hen?
***
Als een zombie staarde ik naar het roddelblad op de tafel in de wachtkamer van het ziekenhuis. Op de cover strompelde een knappe , ietwat aangeschoten man een club uit, met aan beide armen een supermodel De flits van de camera weerkaatste op hun glitterjurken. Zijn haar hing voor zijn gezicht en bedekte een paar ijsblauwe ogen.
Xavier op jacht , luidde de titel.
Het beeld was vreemd voor me in het tl-licht van het ziekenhuis. Het voelde alsof deze mensen zich op een andere planeet bevonden .
“Angela,” onderbrak een verpleegster mijn gedachtegang, “je kunt hem nu zien.”
Te snel sprong ik op en de kamer begon te draaien. Ik had al dertig uur niet geslapen .
Hoe kon ik slapen terwijl mijn vader gisteravond bijna was gestorven ?
Binnen lag mijn vader bewusteloos op het ziekenhuisbed, met slangen aan zijn armen en borst. Machines piepten naast hem en een zuurstofmasker bedekte zijn gezicht. De kamer was verontrustend schoon .
Ik kneep in de hand van mijn vader, mijn hart klopte in mijn keel. Het deed pijn om hem zo te zien.
Tranen liepen over mijn wangen en ik veegde ze weg. Voor mijn gevoel was dit de duizendste keer dat ik moest huilen .
Hij was een stabiele factor in mijn leven. Het anker dat ons gezin bij elkaar hield. Een krachtige en gezonde rots in de branding .
Lucas, mijn oudste broer, verscheen in de deuropening. Ik liep naar hem toe en omhelsde hem.
“Wat zei de dokter?” vroeg ik.
Lucas keek over mijn schouder naar onze vader . “Laten we naar buiten gaan , naar de hal.”
Met knikkende kneiën liep ik naar papa en drukte een kus op zijn voorhoofd, voordat ik Lucas de kamer uit volgde.
In het tl-licht van de hal van het ziekenhuis liet ik mijn blik over mijn broer gaan. Ik zag zijn verfomfaaide haar, ongeschoren wangen en de diepe paarse kringen onder zijn ogen en wist dat hij een zware dag achter de rug had .
“Luister, Angie...” begon Lucas. Hij nam mijn hand in de zijne, net zoals hij had gedaan toen ik nog een kind was dat bang was in het donker. “Ik wil dat je kalm blijft, oké? Je moet sterk blijven . Het nieuws... het is behoorlijk heftig.”
Ik knikte en haalde diep adem om mezelf voor te bereiden .
“Pap...” Lucas begon, maar stopte toen en richtte zijn blik op het plafond. Hij schraapte zijn keel. “Hij heeft een beroerte gehad.”
Nieuwe tranen sprongen in mijn ogen.
“We weten nog niet in hoeverre het hem heeft getroffen.”
“Wat kunnen we doen?” vroeg ik, met een wanhoop die in mijn stem was geslopen .
“We nemen wat rust,” zei Danny, mijn andere broer, van achter me. Hij liep naar me toe en gaf me een knuffel. “De dokters doen nog wat onderzoeken.”
Mijn twee broers deelden een blik en ik wist dat ze iets voor me achterhielden .
“Wat?” eiste ik. “Wat is er?”
Lucas schudde zijn hoofd.
“Je hebt binnenkort toch een sollicitatiegesprek?” vroeg hij. “Ga naar huis en ga slapen. We bellen je zodra we meer weten, oké ?”
Ik zuchtte. Ik wilde niet weg, maar ik wist dat mijn broers gelijk hadden. Het was belangrijk dat ik deze baan zou krijgen .
We namen afscheid en ik liep de koude avondlucht in. Ik zag de lichten van New York City in de verte, en het gaf me een knoop van angst in mijn maag.
Ik voelde me hulpeloos.
Was er echt niets wat ik kon doen?
Toen ik terugliep naar mijn auto was het al donker, maar door alle lichten van de stad was het moeilijk om de sterren te zien. Ik dacht terug aan de mensen in het roddelblad, de manier waarop ze zorgeloos lachten naar de paparazzi. Hoe makkelijk zou mijn leven zijn als ik hun geld had. Dan kon ik gewoon de behandeling van mijn vader betalen en daarna op vakantie gaan om uit te rusten.
Ik tuurde naar de nachtelijke hemel en stelde me de sterren voor die zich daarboven in de hemel verborgen. Het enige wat ik zag, was het zwakke knipperen van een eenzaam vliegtuig, dat aan het dalen was richting JFK Airport. Niet echt een vallende ster, maar waarschijnlijk het beste wat ik kon krijgen. Ik sloot wanhopig mijn ogen en wenste in stilte naar die knipperende lichten.
Help me.
XAVIER
Ik duwde de borsten van het model uit mijn gezicht zodat ik New York goed kon zien vanuit het raam van mijn privéjet. De Big Apple. De stad die nooit slaapt.
Godverdomme, wat haat ik deze plek.
Ik keek neer op de rustige wijk beneden ons tijdens de laatste afdaling naar JFK Airport De lichten van een ziekenhuis brandden fel in het donker. Was dat een van de ziekenhuizen die we bezaten of niet? Ik kon het me niet herinneren.
“Xavier,” zeurde het model, terwijl ze zich weer op mijn schoot liet glijden. “We hebben nog een paar minuten voordat we landen. We kunnen nog wat meer plezier maken ...”
Ik hield een zucht tegen toen ze haar lippen in mijn nek drukte en over de bobbel in mijn broek streelde. Er zijn twee dingen die een meisje gegarandeerd opwinden: macht en heel veel geld.
Gelukkig had ik van beide voldoende .
Ik greep naar haar billen en drukte mijn lippen op die van haar terwijl ze van genot kreunde . Ik probeerde mezelf te verliezen in haar lichaam en deed mijn best om alle redenen te vergeten waarom ik terug moest vliegen naar New York.
Mijn verantwoordelijkheden voor een miljardenbedrijf.
Het feit dat mijn vader op me stond te wachten, om me na het landen gretig te vertellen wat voor een mislukkeling ik ben.
De bedriegende hoeren niet, die achter mijn rug om met anderen gingen, en-...
We kwamen in een gebied met turbulentie terecht, waardoor de champagne over mijn broek liep.
“Riemen vast alstublieft, meneer,” zei de piloot over de intercom. “We zullen wat turbulentie krijgen tijdens de afdaling.”
Ik keek omlaag naar mijn doorweekte nette broek van Armani . Goh, echt waar?
Het model - hoe heette ze ook alweer? - grijnsde ondeugend. “Dat maak ik wel even voor je schoon.” Ze liet haar lippen langs mijn shirt glijden en rustte op haar knieën tussen mijn benen.
“Heb je de piloot niet gehoord?” vroeg ik terwijl ze aan mijn riem rukte. “We moeten onze riem vastmaken .”
“Daar ben ik nooit een fan van geweest,” zei ze, terwijl ze de mijne losmaakte. “Ik heb mijn ritjes liever altijd een beetje ruig... vol turbulentie.”
Ik leunde achterover en liet haar haar gang gaan, terwijl ik mijn ergernis probeerde te verbergen. Ik hoefde haar nog maar even te dulden. Zodra het vliegtuig landde zou ik haar eruit schoppen. Ik staarde uit het raam terwijl het model zichzelf vermaakte en keek neer op het lelijke beton waar de stad uit bestond.
Ik moest mijn vader gewoon een plezier doen met zijn stomme vergadering. Daarna zou ik maken dat ik wegkwam.
***
Brad Knight was veel dingen. Een geniale CEO, een zakenman en de patriarch van zijn eigen imperium dat hij vanaf de grond had opgebouwd. Hij was een van de rijkste en machtigste mannen ter wereld.
Hij was, helaas, ook mijn vader.
“ Onfatsoenlijk gedrag in het openbaar , Xavier?” vroeg hij, terwijl hij de brug van zijn neus dichtkneep. “Meen je dat?”
Ik haalde mijn schouders op en zat relaxed op het bankje in Central Park. Het was de ochtend nadat ik geland was. Mijn vader had me niet eens de tijd gegeven om me te installeren voordat hij me begon uit te schelden. “Ze smeekte me er letterlijk om.”
“Je was in het Louvre,” zei mijn vader . “Voor de Mona Lisa!”
“Het was een meisje met klasse.” Ik haalde mijn schouders weer op. “Kunst wond haar op.”
Pa schudde zijn hoofd, de teleurstelling straalde in golven van hem af. “Zware mishandeling, roekeloos rijden, bezit van illegale drugs... je bent de weg kwijt, zoon.”
“Ik ben een product van mijn opvoeding.” Ik keek om me heen en controleerde voor de honderdste keer of iemand doorhad wie ik was. Ik verschool me achter een donkere zonnebril en een baseballpet, maar de vermomming zou de paparazzi niet lang afschudden. “Moeten we dit hier doen?” vroeg ik.
Mijn vader klopte even liefkozend op het bankje en mijn ogen gingen automatisch naar de gravure.
Voor Amelia. Geliefde vrouw en liefhebbende moeder. 16/10/1962 - 04/04/2011
“Ik weet niet meer wat ik met je aan moet, Xavier. Dus ik heb haar hulp nodig.” Vader draaide zijn gekwelde, angstige ogen naar me toe en ik voelde me meteen schuldig. Hij was niet meer dezelfde geweest sinds mam stierf. Wij allebei niet.
“Wat moet je met me doen?” Ik haalde uit, me verstoppend voor het schuldgevoel. “Waarom laat je me niet gewoon met rust? Verstoot me maar als je zo bang bent voor mijn imago.” De woorden waren eruit voordat ik ze terug kon nemen. Het zou me kapot maken om mijn band met Knight Enterprises te verliezen. Al was dat wel het laatste wat ik aan mijn vader toe zou geven , hoewel.
“Je weet dat ik dat niet wil,” zei vader zacht. “Xavier. Help me jóu te helpen.”
“Je kunt me helpen door te stoppen met praten.” Ik ga weg, ik ben het helemaal beu . “En ik zal hetzelfde doen. Dat is waarschijnlijk ook maar beter zo.” Ik ga weg en laat hem alleen achter op het bankje dat aan mam is gewijd. Terugkeren naar New York was een vergissing. Het is beter dat ik als eerste in de...
Plotseling bots ik tegen iemand op, een vlaag van witte bloemblaadjes verspreidt zich in de lucht. Ik wilde net schreeuwen dat ze moest uitkijken waar ze liep, maar de woorden stierven op mijn lippen toen ik haar zag.
De mooiste vrouw die ik ooit had gezien.
ANGELA
Ik struikelde en viel nog net niet op de grond, maar krachtige armen sloten zich om mijn middel en hielden me overeind. Ik keek op naar de man waar ik tegenaan was gebotst. Hij torende boven me uit, het grootste deel van zijn gezicht was verborgen onder een hoed en achter een donkere zonnebril.
“Sorry,” zei ik en stapte van hem weg met een blos op mijn wangen. Wow, wat rook hij lekker. “Gaat het?”
“Het gaat prima,” zei hij, met een diepe en sensuele stem . Hij reikte naar beneden om het boeket op te rapen dat ik had laten vallen en gaf het aan mij. “Je hebt dit laten vallen.”
“Dank je.” Ik aarzelde en keek naar hem op. Het leek alsof hij nog iets wilde zeggen. Ik fronste en kantelde mijn hoofd. “Ken ik jou? Je komt me bekend voor.” Er was iets bekend aan die brede schouders en die scherpe kaaklijn...
“Je verwart me met iemand anders,” zei hij vastbesloten . Hij keek even om zich heen en vervolgde toen zijn weg over de gedempte paden van Central Park.
Ik fronste mijn wenkbrauwen bij de vreemde interactie, maar haalde mijn schouders op en vervolgde mijn weg. Ik had teveel dingen aan mijn hoofd om me zorgen te maken over een knappe vreemdeling.
Ik was op de terugweg van Em's bloemenwinkel nadat ik voor vandaag had afgesloten . Ik had geprobeerd om me in mijn werk te verliezen, maar ik maakte me nog steeds doodongerust over mijn vader.
Ik wiegde het boeket lelies in mijn armen en troostte me met hun zachte geur. Mijn hart deed nog steeds pijn, maar ik moest me inhouden.
Ik zag een oudere man alleen op een bankje zitten, zijn ogen gesloten in gebed. Ik weet niet wat me naar hem toe trok, maar voor ik het wist stond ik naast hem. Hij zag er zo verdrietig uit.
Gebroken.
“Neem me niet kwalijk ” zei ik.
Hij opende zijn ogen en knipperde verbaasd terwijl hij naar me opkeek.
“Kan ik u helpen?” vroeg hij.
“Ik wilde alleen vragen of alles goed met u was,” zei ik. “ U leek een beetje… verdrietig.”
De man schoof naar voren op de bank en wees naar een plaquette die aan de achterkant was gegraveerd. “Ik denk aan iemand die belangrijk voor me is,” zei hij met een verdrietige stem. “Ik probeer te bedenken wat ik moet doen.”
Ik las het graveerwerk . Het was opgedragen aan een vrouw genaamd Amelia.
Mijn hart brak.
Glimlachend overhandigde ik hem mijn boeket lelies.
“Voor Amelia,” bood ik aan.
“Dank je.” Hij reikte naar voren om het boeket aan te nemen, zijn handen trilden. “Mag ik vragen hoe je heet?”
“Angela Carson,” antwoordde ik. Ik aarzelde en ging toen naast hem zitten. “Kan ik iets doen om te helpen?”
“Wat ben je toch vriendelijk ,” zei hij. De man glimlachte en het leek alsof hij tot een soort besef kwam. Hij zag er zo hoopvol uit. “Dat heb je al gedaan, lieverd. Maar als je het niet erg zou vinden om nog één ding te doen? Als het niet te veel moeite is.”
“Wat is het?” vroeg ik nieuwsgierig.
Hij keek op van het bankje, in de richting van de man die ik eerder was tegengekomen. Hij was al ver weg en liep snel door , alsof hij niet kon wachten om te ontsnappen aan het schilderachtige uitzicht van Central Park.
“Ik wil je aan iemand voorstellen,” zei de oudere heer. “Iemand die meer pijn heeft dan ik.”
Ik fronste, verward. Wilde hij dat ik hem ontmoette? “Nou, ik vind het niet erg, maar wat precies-” Mijn telefoon vibreerde in mijn zak en onderbrak me.
Lucas
Angie. Kom snel
Lucas
Het is papa.
Mijn hart zakte recht naar mijn voetzolen, de zorgen knepen mijn longen dicht. “Het spijt me zo, ik moet rennen,” zei ik terwijl ik opstond. “Het is een noodgeval.”
De man knikte alleen maar bezorgd naar me. Kon hij zien hoe paniekerig ik was?
“Ik hoop dat alles in orde is. We komen elkaar vast nog wel een keer tegen, Angela.”
Ik zwaaide gedag en haastte me weg, gedreven om naar het ziekenhuis te gaan.
Ik wist het nog niet, maar die kleine, onschuldige ontmoeting langs de paden van Central Park zou mijn leven voor altijd veranderen.
