De achtervolging van de omega
Hoofdstuk Twee
ALICE
Als ik de volgende ochtend op school kom, kan ik alleen maar aan gisteravond denken. Ik werd vroeg wakker om te checken of het echt gebeurd was, en ik wist dat het zo was toen ik de bijtafdrukken zag.
Ik kon dus niet slapen. Helemaal niet. Het deed te veel pijn om op mijn rechterzij te liggen.
School was de laatste plek waar ik wilde zijn.
Ik loop naar mijn kluisje om mijn Engelsboek te pakken. Dan hoor ik mijn beste vriendin mijn naam roepen vanaf het andere eind van de gang.
“Alice! Heb je gisteravond Game of Thrones gezien?”
Sam trekt zich niks aan van wat anderen van haar denken.
Ik? Ik maak me veel te druk over wat mensen denken.
Sam komt bij mijn kluisje en zet haar handen in haar zij. Ze kantelt haar hoofd, wachtend op een antwoord dat ik nog niet gegeven heb.
“Nou, heb je het gezien?”
Ik schud mijn hoofd. “Nee... ik heb het gemist.”
“Wat? Hoe kon je het missen? Je weet toch dat het de finale was!” roept ze tegen me.
“Sam.” Ik gebaar met mijn hand dat ze zachter moet praten. “Iedereen kijkt.”
“Denk je dat het me iets kan schelen wat mensen denken?”
Ze wacht niet op mijn antwoord. In plaats daarvan draait ze zich om en kijkt naar alle mensen die staan te gluren.
“Heeft niemand jullie ooit verteld dat het onbeleefd is om naar mensen te staren? Mijn moeder zegt altijd dat ik niet naar mensen moet kijken omdat ze misschien niet zo aardig zijn als ik.”
Ze draait zich weer naar mij en haalt haar schouders op als ze mijn verbaasde gezicht ziet. “Ik zei toch, het kan me niks schelen wat mensen denken.”
Ik kijk in mijn tas om te zien of ik alles heb. Ik besef dat ik mijn etui niet heb. Ik open mijn kluisje weer als ik Sam hoor zuchten.
“Kijken mensen nog steeds?” vraag ik.
“Wat? Oh, nee alleen Ryder en zijn vrienden. Ze lopen rond alsof ze de koning te rijk zijn, maar eerlijk, hoe kan een jongen er zo goed uitzien?”
Nadat ik mijn etui heb gepakt, sluit ik mijn kluisje en kijk naar mijn beste vriendin. Haar mond staat wijd open.
“Sam! Je staart, en je kwijlt.” Ik duw haar mond dicht, stop het etui in mijn tas en kijk naar hen.
Iedereen gaat opzij om hen door te laten.
Deze groep heeft zo ongeveer de school in hun zak. Als je er één pijn doet, doe je ze allemaal pijn.
Iedereen weet wie ze zijn. Niemand probeert met ze te praten of in hun buurt te komen.
Ze lopen zij aan zij in een rechte lijn: Bane en Silver aan de buitenkant, met Kellan en Ryder in het midden.
Bane ziet er het engst uit van allemaal. Hij heeft een ovaal gezicht met kleine, blauwe ogen die dwars door je heen lijken te kijken. Zijn mond is vol en ziet er altijd boos uit.
Hij heeft een getinte huid en een groot, gespierd lichaam. Zijn haar is dik, zwart en glad, met de zijkanten van zijn hoofd kaalgeschoren.
Hij heeft ook een dikke, zwarte baard. Soms is het moeilijk om hem serieus te nemen omdat de baard hem eruit laat zien als een grote teddybeer.
Maar het gerucht gaat dat je hem dat beter niet kunt vertellen, tenzij je in het ziekenhuis wilt belanden.
Hij draagt een effen wit shirt dat het haar op zijn borst laat zien. Een lange zwarte ketting rust op zijn borst.
De ketting heeft drie verbonden krullen. Hij draagt strakke zwarte jeans en lage zwarte laarzen.
Vervolgens kijk ik naar Silver. Ze loopt helemaal rechts. Iedereen wil haar zijn of met haar daten, maar iedereen weet dat ze een oogje heeft op Ryder.
De manier waarop ze naar hem kijkt en glimlacht met haar perfecte tanden en perfecte lichaam. Ze heeft een hartvormig gezicht met gladde, bleke huid en helderblauwe ogen.
Haar mond is vol en perfect gevormd. Haar lange, wilde zwarte haar rust op haar linkerschouder en reikt tot haar middel.
Ze is klein maar sterk. Het verhaal gaat dat ze ooit een jongen heeft verwond die haar ongepast aanraakte.
Hij vertrok in een ambulance en kwam een maand lang niet terug naar school. Niemand raakte haar daarna nog aan.
Ze draagt een zwart leren jasje, effen zwarte shorts en zwarte laarzen die tot haar dijen reiken.
De aardigste van allemaal is Kellan. Het is vreemd om hem bij deze mensen te zien.
Hij heeft een ovaal gezicht met romige, lichte huid en donkerbruine ogen die verdrietig maar vriendelijk kijken.
Zijn gezicht toont geen emotie, dus het is moeilijk te zeggen of hij blij of verdrietig is. Krullend bruin haar omlijst zijn gezicht.
Hij draagt een zwarte oorbel in zijn linkeroor en beide armen zijn bedekt met kleurrijke tatoeages. Zijn lichaam is slank, met alleen spieren.
Hij draagt een effen zwart shirt, strakke zwarte jeans en zwarte sneakers.
Kellan is misschien de enige met wie je een praatje kunt maken. Hij heeft een vriendelijke uitstraling die mensen aantrekt.
Ik herinner me toen hij en zijn vriendin samen waren.
Anna was een van de aardigste meisjes op deze school. Iedereen respecteerde haar en was aardig tegen haar.
Maar Kellan verloor Anna meer dan een jaar geleden. Haar lichaam werd vroeg op een ochtend gevonden bij de rivier.
Mensen zeggen dat het er verschrikkelijk uitzag.
Kellan verloor een deel van zichzelf na het verlies van Anna, en ik nam hem dat niet kwalijk.
“Wat maakt haar zo bijzonder? Ik wed dat ze een magische kut heeft ofzo. Bovendien heeft ze waarschijnlijk met alle drie geslapen,” zegt mijn vriendin, kijkend naar Silver.
Ik kijk weg van Kellan net als hij ons passeert en kijk naar mijn beste vriendin. “Sam, hou op met kijken voordat ze je ook in elkaar slaat en je in het ziekenhuis belandt!”
“Wat? Het is niet alsof ze me kan horen.”
Ik pak Sam's hand en trek haar de gang door naar onze Engelse les. We gaan vooraan zitten en ik haal het leesboek tevoorschijn en wacht op meneer Daniels.
“Eerlijk gezegd denk ik dat ze het met een van hen doet.” Sam wijst met haar pen naar de achterkant van de klas zonder te kijken.
Ik kijk over mijn schouder naar achteren en zie de vier bij elkaar zitten, maar ze praten niet met elkaar.
Silver zit zoals altijd naast Ryder. Ze blijft altijd aan zijn zijde.
Ik kijk naar Ryder. Zijn gezicht toont geen emotie terwijl Silver liefdevol zijn arm aanraakt.
Iedereen kan aan haar zien dat ze echt van hem houdt.
Kellan daarentegen is stil. Hij zit met zijn ellebogen op tafel en zijn hoofd rustend tussen zijn handen.
Bane zit met zijn benen gekruist op tafel, zijn handen achter zijn hoofd. Hij kijkt de kamer rond alsof hij alles in de gaten houdt. Pas toen viel het kwartje.
“Sam!” Ik sla op haar hand terwijl ik me omdraai, waardoor ik per ongeluk de pen uit haar hand sla.
“Dat is mijn favoriete pen.” Ze wijst naar de grond. “Hij heeft niemand ooit kwaad gedaan.”
“Horen zij überhaupt wel in deze klas? Waarom valt me dit nu pas op?” zeg ik, knikkend naar de achterkant van het lokaal.
“Het is midden in het laatste jaar dus... nee. De school staat niet toe dat mensen halverwege het jaar van klas wisselen, maar ik weet het niet. Misschien hebben ze iets geregeld met meneer Daniels?” zegt Sam.
Ze raapt haar pen op en bekijkt de schade. “Je bent me trouwens een nieuwe pen schuldig. Deze pen was een verjaardagscadeau.”
“Ja, tuurlijk.” Ik kijk weer naar de achterkant van de klas, alleen om te zien dat ze naar mij terugkijken.
Ze zijn echt eng.
Silver kantelt haar hoofd opzij en kijkt me boos aan, terwijl Bane's kaak beweegt.
Ik frons en kijk naar Kellan. Hij glimlacht een kleine glimlach, zijn ogen plooien zich aan de zijkanten als ik terug naar hem glimlach.
Hij glimlacht slechts een seconde, dan kijkt hij weer naar zijn bureau. Ik draai mijn hoofd helemaal om naar Ryder, en voor het eerst in jaren kijk ik echt naar hem.
Hij heeft een sterk gezicht met schone, gebruinde huid en felgroene ogen die me blijven aankijken, maar ze zien er niet gemeen of boos uit, alleen nieuwsgierig.
Ik kijk naar hem, en hij kijkt terug naar mij met een grijns. Zijn lippen zijn vol, maar stevig.
Ik wed dat hij veel meisjes heeft gekust met die lippen...
Nadat hij zijn pet recht heeft gezet, veegt hij zijn glanzende zwarte haar naar één kant en steekt zijn tong naar me uit. Ik frons weer verward en draai me om.
“Klootzak,” zeg ik zachtjes.
Als ik me naar de voorkant van de klas draai, hoor ik alleen Ryder lachen van achteren.
Shit! Kan hij liplezen ofzo?
“Wie is de klootzak?” Sam kijkt de kamer rond om de persoon te vinden, maar ziet alleen mij naar haar kijken.
Ze wijst in paniek naar zichzelf. “Als dit over de pen gaat, maak je geen zorgen.”
“Nee, het is niets. Ik heb gewoon geen zin in werk vanavond.”
Ik pak het boek en lees de flaptekst.
“Loop je achter met huiswerk? Ik kan je vanavond helpen in het restaurant, als je wilt?”
“Bedankt, maar ik denk dat ik het wel op tijd kan inhalen.”
Ik haal een pen uit mijn etui net als de deur van het klaslokaal opengaat.
Is meneer Daniels vandaag ziek?
“Goedemorgen leerlingen, mijn naam is meneer Edmund, en ik zal jullie Engelse leraar zijn voor de rest van het schoolsemester. Ik geloof dat jullie de roman Wuthering Heights aan het lezen zijn. Kan iemand zich vrijwillig aanbieden om ons op weg te helpen?”
Hij schrijft zijn naam op het whiteboard als Oliver Edmund.
“Waar is meneer Daniels?” vraagt Sam.
“Ik ga die informatie niet met u delen, mevrouw Frey.”
Hij draait zich om en kijkt Sam koud aan.
“Meneer? We zouden vandaag onze testresultaten terugkrijgen,” zeg ik beleefd.
Deze oefentoets was alles wat ik nodig had om volgende week's examen te halen.
Als ik nog een vak niet haal, weet ik niet hoe ik mijn laatste jaar ga afmaken.
“Alice, toch?”
Hij loopt het gangpad af, met het klembord met ieders naam erop, en kantelt zijn hoofd opzij.
“Dat klopt, ja,” antwoord ik met kalme stem.
“Steek altijd je hand op als je een vraag hebt.”
Hij kijkt me aan, loopt dan naar de voorkant van de klas en wijst naar het bord.
“Ik ben nu jullie leraar. Wat meneer Daniels jullie ook heeft geleerd, vergeet het maar want hij komt niet meer terug.”
Hij klapt in zijn handen en kijkt naar mij. “Nu, Alice, waarom begin jij niet met voorlezen voor ons. Hoofdstuk acht, alsjeblieft?”
Hij gaat zitten in de stoel en gebaart met zijn hand dat ik moet beginnen met lezen.
Waar bent u, meneer Daniels?
Continue to the next chapter of De achtervolging van de omega