De Black Sun Academie 1: De volgende generatie
Auteur
R.J. Rogers
Lezers
219K
Hoofdstukken
34
Hoofdstuk 1
BLAISE
Twee dagen voor mijn achttiende verjaardag sta ik voor het huis bij de zwarte metalen brievenbus. Ik trek het deksel naar beneden en steek mijn hand erin. Er zitten een paar losse enveloppen in – vooral reclamepost, denk ik – en nog wat willekeurige folders. Ik druk alles tegen mijn borst, duw het deksel dicht en loop het huis van mijn grootouders binnen.
Zuchtend, alsof ik een zware doos heb gedragen, leg ik de post op het keukeneiland. Ik blader er doorheen, hopend een toelatingsbrief aan te treffen van één van de universiteiten waar ik me voor heb aangemeld. Dan zie ik een manilla-envelop die eruitziet als een toelatingspakket. Hij is groot en dik, en lijkt gevuld met belangrijke papieren.
Mijn hart begint sneller te kloppen bij de gedachte dat ik ben aangenomen – totdat ik me realiseer dat ik me niet kan herinneren dat ik me voor deze school heb aangemeld. Sterker nog, ik denk dat ik nog nooit van deze school gehoord heb.
Met opgetrokken wenkbrauwen loop ik verward maar nieuwsgierig naar de keukentafel, en spreid de inhoud uit over het eikenhouten tafelblad. Het is een hele stapel papieren, met bovenop de toelatingsbrief. De brief ziet eruit alsof iemand hem met de hand heeft geschreven, op papier dat op perkament lijkt.
Blaise Salvino,
We nodigen je van harte uit om aan de Black Sun Academy te komen studeren. Mocht je deze uitnodiging accepteren, dan staan hieronder de belangrijke data vermeld:
7 juli – Deadline voor inschrijving
31 juli – Open dag
23 augustus – Kamertoewijzing en Welkomstbijeenkomst
24 augustus – Eerste lesdag
Het handboek: Schoolregels en -beleid, inclusief een plattegrond van de campus en de openingstijden zijn bijgevoegd in dit pakket. We kijken ernaar uit je in het najaar te zien.
Met vriendelijke groet,
Raegan Knight
Decaan van B.S.A.
Ik staar even verbijsterd naar de papieren voordat ik mijn mobiel pak. Ik ben benieuwd wat voor soort opleidingen deze school te bieden heeft.
Al snel kom ik erachter dat er online heel weinig informatie over de academie te vinden is. Gefrustreerd leg ik mijn mobiel opzij en richt mijn aandacht weer op het pakket.
Ik pak de afbeelding van de campus erbij.
Terwijl ik naar de kleurrijke plattegrond kijk, hoor ik de zijdeur vanuit de garage opengaan. Ik kijk op en zie mijn grootouders de keuken binnenstappen.
Oma Lisa ziet me als eerste. "Hé, lieverd. Wat ben je aan het doen?"
Opa Steven loopt vlak achter haar. "Daar is mijn kleine vuurdraakje!" zegt hij met een glimlach. Maar die glimlach verdwijnt snel als hij de uitdrukking op mijn gezicht ziet. "Wat is er aan de hand, schat?"
Terwijl hij dat vraagt, lopen ze beiden naar me toe. Ik geef mijn oma snel de handgeschreven brief.
Opa kijkt over haar schouder mee, zodat ze de brief tegelijkertijd kunnen lezen. Bijna meteen hoor ik ze naar adem happen.
Ik draai mijn hoofd zo snel om dat ik bijna mijn nek bezeer, en kijk naar de gezichten van mijn grootouders.
Oma slaat haar hand voor haar mond en opa heeft zijn ogen wijd opengesperd van schrik.
"Wat? Waarom kijken jullie zo? Kennen jullie die school?"
Ik zie hoe ze allebei aarzelend knikken, en dan stottert oma: "J-ja."
Lisa werpt Steven een blik toe. Hij knikt kort terwijl hij met een hand door zijn grijs-witte haar strijkt. Dan zegt oma: "Blaise, we moeten je een paar dingen vertellen over onze familie, over je ouders..."
Terwijl ze dit zegt, neemt ze plaats aan de overkant van de tafel. Opa schuift op de stoel naast me en pakt mijn hand in de zijne.
De uitdrukking op hun gezichten maakt me een beetje bang.
"Ehm... oké."
Ze lijken nerveus en bezorgd en staren me indringend aan, alsof ze proberen in te schatten wat mijn reactie zal zijn.
"Oké, lieverd, we hebben er nooit een geheim van gemaakt dat je ouders een vroegtijdig en tragisch einde hebben gevonden, maar wat je niet weet, is hoe en waarom." Opa's stem breekt, en hij draait zijn grijze ogen naar mijn grootmoeder.
Oma strekt haar arm over de tafel en legt haar hand op opa's elleboog om hem een geruststellend kneepje te geven. Dan neemt ze het woord van opa over.
"Dominic en Alina waren geweldige mensen, begint Lisa, waarna ze even weemoedig glimlacht. "Ali heeft zo’n vijfentwintig jaar geleden zelf op de Black Sun Academy gezeten."
Dit stukje informatie verrast me.
"Maar toen was de academie niet zoals hij nu is. Wat ik je nu ga vertellen, zal je schokken, maar ik wil dat je eerst luistert en nog even wacht met vragen stellen."
Ze houdt mijn blik vast. Ik bijt kort op de binnenkant van mijn wang, en geef haar dan een klein knikje.
"Toen je moeder op de academie zat, was het een trainingscentrum voor heksenjagers." Lisa pauzeert, alsof ze wacht tot mijn hersenen de boodschap begrijpen. Ik kan een verbaasde lach niet onderdrukken. "Wacht even, schat, ik moet je nog meer vertellen."
Ik pers mijn lippen op elkaar en knik dat ze door kan gaan.
"En hoewel Alina uit een lange lijn van heksenjagers kwam, was het haar lot om veel meer te zijn dan dat alleen. Onze zoon, jouw vader, en Alina waren voorbestemd om de oorlog tussen de heksen en de jagers te beëindigen. En dat is ze ook gelukt.
"Toen de oorlog ten einde liep, spraken beide groepen af dat de heksenjagersacademie zou veranderen in een school voor alle bovennatuurlijke wezens. Ze leiden er nog steeds jagers op, maar nu worden alle bovennatuurlijke wezens opgeleid, zodat ze na hun afstuderen kunnen toetreden tot het Departement van de Bovennatuurlijke Raad, of de D.B.R. voor kort.
"Degenen die lid worden van de Raad leggen een eed af om de niet-bovennatuurlijke wezens en minder magische wezens van de wereld te beschermen."
Mijn hoofd schiet heen en weer tussen mijn grootouders. Mijn mond hangt inmiddels wijd open en ik staar ze verward aan.
Ik sluit mijn mond, maar open hem weer terwijl ik probeer woorden te vormen.
Een beeld van een goudvis flitst door mijn gedachten – ik weet zeker dat ik er nu zo uit zie in mijn worsteling om te spreken.
"Bedoelen jullie nou dat jullie heksen zijn?" Mijn mond blijft open hangen terwijl ik ze allebei met grote ogen aankijk. Het is de eerste heldere gedachte die ik er uit weet te brengen.
Maar zodra ik de vraag gesteld heb, vormen zich honderden nieuwe vragen.
***
"Ha! Dit is een grap, toch? Jullie denken toch niet dat ik dat soort sprookjes geloof... Of wat, gaan jullie me ook nog vertellen dat vampiers en weerwolven echt zijn? Ik snuif vol ongeloof en schud mijn hoofd.
"Lieverd, kijk naar ons. Kijk in onze ogen. Je hebt altijd een zesde zintuig gehad voor leugens. Dat alleen al zou je moeten laten weten dat we geen grap maken. Het is eigenlijk ook een aangeboren eigenschap die de meeste heksen hebben." Opa geeft een bemoedigend kneepje in mijn hand en pakt hem dan stevig vast. "Schat, niet alleen zijn wij heksen, maar jij bent ook een heks."
De verbijsterde blik op mijn gezicht is waarschijnlijk komisch, terwijl ik mijn oma onafgebroken blijf aanstaren.
"En op 30 juni, als je achttien wordt, zul je je krachten ontdekken."
"Ik – wat! Dit is toch waanzin!?" roep ik uit, terwijl ik mezelf van de tafel wegduw en tegelijkertijd uit mijn stoel opsta. "Ik – ik ben weg. Ik trek dit echt niet."
Ik draai me snel om en ren de keuken uit. Ik beklim de trappen met twee treden tegelijk, totdat ik op de tweede verdieping van het huis van mijn grootouders aankom. Dan ren ik door de gang en stort mezelf mijn slaapkamer in.
Ik plof op mijn bed, staar naar het plafond en laat de gedachten door mijn hoofd razen. Vage beelden van mijn ouders flitsen voorbij als een haperende filmrol.
Gedempt gefluister aan de keukentafel. Mijn ouders, omringd door een groep vreemde mensen. Gemompelde woorden, waarvan ik dacht dat het rijmpjes waren. Handen die in verschillende kleuren gloeiden. Mijn vierjarige brein dacht dat iedereen aan tafel supercoole zaklampen had.
Andere beelden drijven voorbij maar zijn zo vaag dat ze spookachtig lijken. En hoe hard ik het ook probeer, ik kan geen enkele concrete herinnering oproepen.
Ik blijf ongeveer een uur in mijn kamer, voordat ik met tegenzin weer naar beneden ga.
Als ik de keuken binnenloop, zie ik lege stoelen staan. Het welkomstpakket ligt nog steeds verspreid over de tafel.
Ik draai me om en loop naar de woonkamer, waar ik mijn grootouders dicht bij elkaar op de bank zie zitten.
"Hé," zeg ik stil.
"Hé, lieverd," zeggen ze tegelijk, terwijl ze me allebei een glimlach geven als ze mijn kant op kijken.
Ik slaak een diepe zucht en recht mijn schouders. "Oké. Ik ben klaar om naar jullie te luisteren. Het spijt me dat ik er zomaar vandoor ging."
Opa lacht zachtjes, terwijl oma mijn hand pakt en me naast haar op de bank trekt.
"O, meisje. Je hoeft je nergens voor te verontschuldigen. We hadden je lang geleden al moeten vertellen wie, of liever wat, we echt zijn. Maar we hadden je ouders beloofd dat we je zo lang mogelijk bij die wereld vandaan zouden houden," zegt oma snel, terwijl ze mijn verontschuldiging wegwuift.
"Maar nu je de uitnodiging hebt ontvangen om aan de Black Sun Academy te studeren, is de tijd aangebroken. We hebben geen idee wat voor soort magische krachten je zult krijgen, maar geloof ons als we zeggen dat je een heks bent. Elk mythisch wezen, en elk sprookjesfiguur waar je ooit over gehoord hebt, bestaat echt. Bovennatuurlijke wezens zijn echt," zegt opa op een serieuze toon.
"En aangezien je mijn kleine vuurdraakje bent, weet ik zeker dat je het geweldig zal doen op de academie, als je besluit dat je wilt gaan."
Met een brede grijns zeg ik: "Nou, ik heb nog een week en twee dagen om te beslissen. Laten we eerst maar mijn verjaardag afwachten, voordat ik ergens mee instem."
