Gebroken spinoff: schaatsen met littekens
Auteur
Evelyn Miller
Lezers
636K
Hoofdstukken
48
Hoofdstuk 1
TAYLA
. . Hij is maar twintig minuten te laat, zeg ik tegen mezelf. Gewoon een beetje te laat, waarschijnlijk. Hij staat in de file of kan geen parkeerplaats vinden of zoiets.
Ik probeer aan het mooie restaurant te denken, in plaats van aan het feit dat Zachary te laat is.
Liberty Grill is prachtig. Het licht is gedimd, overal donker hout, en zachte jazzmuziek klinkt door speakers die ik nergens zie. Kristallen glazen tinkelen en obers bewegen soepel in plaats van gewoon te lopen. Ik wilde hier altijd al naartoe en was zo blij toen Zachary vertelde dat hij een tafel voor ons had gereserveerd.
Alleen al hier zijn geeft me zo'n volwassen gevoel. Het is alsof ik zie hoe mijn leven met Zach eruitziet na de universiteit.
Ik heb me echt opgedoft voor vanavond. Het kostte uren om zo opgedoft te worden. Ik heb mijn haar gekruld, mijn make-up twee keer gedaan, ongeveer zeventien verschillende jurken gepast.
Maar ik vind het heerlijk om me op te doffen. Het geeft me het gevoel dat ik de controle heb. Want tijdens mijn opvoeding had ik nooit controle. Dingen overkwamen ons gewoon. Avonden zoals deze voelen als bewijs dat ik aan dat leven ben ontsnapt.
Mijn jongere zus Gemma heeft me geholpen om me klaar te maken, maar ze rolde de hele tijd met haar ogen.
Ze mag Zachary niet zo.
Eigenlijk haat ze hem. Vindt hem saai.
En... oké, misschien is hij dat ook.
En een beetje een eikel.
Oké, misschien...
Maar Zachary wil dezelfde dingen als ik—afstuderen, een goede baan krijgen, trouwen, kinderen krijgen.
Zodra ik van de middelbare school kwam, plande ik mijn hele leven. Universiteit. Rechtenstudie. Trouwen. Twee kinderen. En ik zou ze op een compleet andere manier opvoeden dan mijn moeder ons opvoedde. Met regels en een stabiel leven. Met een vader die er voor ze is. In tegenstelling tot de mijne, die vertrok toen ik drie was.
Ik dacht dat Zachary die man was, maar meneer Betrouwbaar is te laat.
Ik check mijn telefoon weer.
Dertig minuten.
De ober komt langs en blijft beleefd staan. 'Nog een glas?'
Ik schud mijn hoofd. Ik ben al aangeschoten van de eerste twee, en ik weet niet eens hoeveel ze kosten.
Ik wou dat ik kon zeggen dat dit de eerste keer is dat Zachary op het laatste moment afzegt, maar dat is niet zo. In de vier maanden dat we daten, heeft hij minstens zes keer afgezegd. Altijd om onduidelijke redenen.
Ik vraag me soms af of er andere vrouwen zijn, maar ik vraag het nooit, omdat we niet exclusief zijn, dus mag ik niet klagen, zelfs als er andere vrouwen zijn.
Mijn telefoon pingt.
Mijn hart maakt een sprongetje als ik hem pak. Een halve seconde hoop ik dat hij een auto-ongeluk heeft gehad. Niet zwaargewond—god, ik ben geen monster—maar iets ernstigs genoeg om dit oké te maken.
Nee dus.
Zachary
Moet vanavond afzeggen. Er is iets tussengekomen. Een andere keer.
Ik staar naar het scherm.
Kun je eigenlijk wel uit elkaar gaan met iemand met wie je niet exclusief bent?
Ik weet het niet, en het kan me niet schelen. Ik doe het toch.
Tayla
GEEN ANDERE KEER. WE ZIJN KLAAR.
Ik drink de rest van mijn wijn op, wenk om de rekening, en verslik me bijna als ik het totaal zie.
Veertig euro.
Voor twee glazen wijn.
Ik betaal, pak mijn tas, en loop boos Liberty Grill uit, mijn hakken klikken luid op de grond.
Thuis trek ik mijn schoenen uit en loop stilletjes door het huis, hopend dat Gemma me niet hoort.
'Je bent vroeg thuis,' roept ze.
Dat was dat dan.
Ze wacht niet eens op een antwoord. 'Heeft hij je laten zitten?'
'Ik wil er niet over praten,' zeg ik zachtjes.
'Prima,' zegt ze meteen. 'Je gaat met mij mee uit.'
'Ik wil niet uitgaan.'
'Jammer dan.'
Ze kijkt me van top tot teen aan. 'Trouwens, je moet je omkleden. Die jurk is saai.'
'Ik droeg hem voor Zachary,' snauw ik. 'Hij vindt het fijn als ik me netjes kleed.'
Ze lacht en gaat mijn kamer in, komt terug met de jurk. Die ene die ik niet droeg omdat hij te veel borst laat zien. Ik weet eerlijk gezegd niet eens waarom ik hem gekocht heb. Ik kan gewoon geen nee zeggen tegen een koopje bij de kringloop.
'Deze ga je dragen.'
'Ik zei toch, ik ga niet uit.'
'Je gaat met me mee naar het feest. Je hebt je make-up al gedaan. Nu aantrekken,' beveelt ze terwijl ze aan de jurk begint te trekken die ik aanheb.
'Ik kan mezelf wel aankleden,' snauw ik, terwijl ik haar handen wegduw.
Ik trek de nieuwe jurk aan en strijk hem glad terwijl ik mezelf in de spiegel bekijk.
Ik voel me er echt sexy in. De manier waarop hij op alle goede plekken om mijn lichaam zit, de hoeveelheid decolleté die hij laat zien.
'Perfect. Nu gaan we dronken worden!' Gemma glimlacht en trekt me de deur uit.
We belanden op een druk huisfeest aan de rand van de campus. Muziek doet de muren trillen en lichamen zijn dicht op elkaar gepakt. De lucht binnen is heet en dik en ruikt naar alcohol en zweet.
'Zoals besteld,' schreeuwt Gemma over de muziek heen, terwijl ze me een rode plastic beker geeft.
'Wat is dit?' schreeuw ik terug, kijkend naar de troebele rode vloeistof.
'Geen idee,' grijnst ze. 'Maar het zal zijn werk doen.'
Ze heeft gelijk. Tussen bier, wodka shots, en wat voor raar drankje iemand punch noemt, worden we dronken. Heel erg dronken.
Ik denk niet dat ik zo dronken ben geweest sinds mijn eindexamenjaar, toen mijn broer Mason me moest ophalen nadat ik met mijn gezicht voorover in de rozenstruiken van Marley Rodgers' moeder was gevallen. Vanavond ben ik niet van plan om ergens in te vallen wat scherp is.
Een paar jongens proberen mijn aandacht te trekken. Eentje leunt te dichtbij en vraagt mijn naam. Een ander biedt me een drankje aan dat ik absoluut niet nodig heb.
Ik heb even genoeg van mannen, dus ik negeer ze.
Gemma blijft eerst bij me, haar arm door de mijne, en houdt luide speeches over zusterschap, girl power, en hoe mannen afval zijn.
'Ik zweer het,' zegt ze luid, 'ik laat je vanavond niet alleen.'
Vijf minuten later geeft de juiste jongen haar de juiste blik.
'Ik ben zo terug,' zegt ze.
Ze is niet zo terug.
Ik verlies haar uit het oog ergens bij de trap. Typisch Gemma. Ik herken de jongen met wie ze wegging niet, maar het is moeilijk om haar bij te houden.
Ik baan me een weg naar de dansvloer. Het is er vol, lichamen bewegen samen onder een goedkope knipperende lichtinstallatie. De muziek is hard—lekker hard—en ik laat me meeslepen.
Ik dans alle woede over Zachary uit mijn systeem, elk gemist telefoontje en elke afgezegde afspraak verbrand in de vloer onder mijn voeten.
Dan merk ik een jongen op.
Hij staat een paar meter bij me vandaan op de dansvloer.
Op de dansvloer, maar niet aan het dansen.
Wat raar is.
Maar hij is hot.
Echt hot.
Ik herken hem meteen als een van de hockeyspelers. Hij is lang, breedgeschouderd, solide op een manier die hem doet opvallen zonder dat hij het probeert. Spieren spannen zich onder zijn T-shirt, en hij glimlacht naar me alsof hij iets weet wat ik niet weet.
'Waarom dans je niet?' roep ik.
'Ik dans niet,' zegt hij.
'Waarom sta je dan op de dansvloer?'
'Omdat ik jou zag.'
Hij staart naar me alsof er niets anders in de wereld is om naar te kijken, en het zorgt ervoor dat mijn maag een salto maakt.
Ik stop met dansen.
De muziek blijft om ons heen bonzen, mensen botsen tegen me aan, maar het is alsof de ruimte tussen ons stil wordt. Geen van ons zegt een woord.
We staren alleen maar naar elkaar.
