De Achtervolging van Kiarra
Nomade
KIARRA
De volgende dag werd ik wakker van het zonlicht dat door het raam naar binnen viel. Alles was stil in mijn kleine appartement, maar buiten hoorde ik auto's rijden en mensen over straat lopen.
Ik reikte over het bed om mijn telefoon te vinden en keek hoe laat het was. 13:00 uur.
Ik had nog een paar uur voordat ik me klaar moest maken voor het werk, dus ik had nog wat tijd om naar buiten te gaan, wat te eten en de nieuwe stad te bekijken.
Ik stapte uit bed en liep naar de douche om me klaar te maken voor de dag.
Na een lange, stomend hete douche die waarschijnlijk iemands gezicht had kunnen doen smelten, deed ik een eenvoudig wit T-shirt aan, zwarte skinny jeans en trok ik mijn zwarte leren jack aan.
Ik deed nooit veel moeite voor make-up in mijn vrije tijd. Meestal deed ik alleen een beetje mascara op en mijn favoriete frambozen lippenbalsem. Het zwaardere spul bewaarde ik voor als ik moest werken.
De beste manier om fooi te verdienen in deze wereld was met een mooi gezicht en een beetje flirten. Het was klote dat je niet gewoon goed kon zijn in je werk, maar zo werkte het helaas de meeste dagen.
Ik pakte mijn sleutels en telefoon en stopte ze in mijn schoudertas voordat ik het appartement verliet. Het weer buiten was geweldig. De zon scheen en het lichte briesje zorgde ervoor dat ik niet oververhit raakte.
De stad was groter dan ik me gisteravond in het donker had gerealiseerd. De straten bruisten van het leven: gezinnen met hun kinderen, stelletjes die hand in hand liepen, iedereen die gewoon van de zon genoot.
Natuurlijk bleef iedereen staan en staarde me aan toen ik langsliep. Ik hield mijn hoofd hoog.
Het was niet de eerste keer dat ik het nieuwe meisje in de stad was, maar gezien de grootte van deze plaats had ik gedacht dat ze meer gewend waren aan nieuwe mensen. Het was zeker niet zo klein als ik eerst vermoedde.
De straten waren gevuld met leuke boetiekjes, van schoenenwinkels tot bloemenstalletjes. En het leek kilometers ver door te gaan.
Toen ik aan het wandelen was, werd ik tegengehouden door iemand die me een grote knuffel gaf.
"Kiarra! Wat fijn om je weer te zien!" De overdreven blije stem en het blonde haar in mijn mond vertelden me dat ik was aangevallen door Angela.
"O, wow. Hoi, Angela!" Ik gaf haar een kleine kneep terug.
"Wat doe je hier? Winkelen? O, we kunnen samen gaan! Ik verlang naar nieuwe kleren!" En weer, voordat ik de kans had om te antwoorden, had ze onze armen in elkaar gestoken en me meegesleurd naar een winkel vol kleurrijke outfits.
"Tuurlijk. Het lijkt erop dat ik toch niet veel keus heb." mompelde ik zachtjes, niet met de bedoeling dat ze het zou horen. Blijkbaar had ze het gehoor van een vleermuis, want ze lachte.
"Nee, dat heb je echt niet! Ik heb nieuwe kleren nodig en een goed oog om me te helpen beslissen, dus je bent zojuist mijn nieuwe beste vriendin geworden." Ze huppelde bijna toen we de winkel binnenkwamen en ik kon de glimlach die stiekem opkwam niet helpen. Haar humeur werkte aanstekelijk, dat moest ik haar nageven.
"En, Kiarra, wat brengt jou hier? Waarom juist Lunar Valley?" We snuffelden rond in de winkel en bekeken de kleding.
"Ik had niets speciaals in gedachten. Ik viel in slaap in de trein en de conducteur schopte me er hier uit. Ik dacht dat dit net zo'n goede plek was als alle andere." Ik gaf haar een glimlach en haalde mijn schouders op terwijl ik een zwart T-shirt pakte met een laag uitgesneden V-hals en de woorden "Boss Bitch" in het wit over de bovenkant.
"Wacht, wat? Je bent gewoon op een trein gesprongen zonder te weten waar je heen ging?" Angela keek verbijsterd, met ogen zo groot als schoteltjes, en ik moest een beetje lachen.
"Ja, het is een beetje mijn ding, denk ik. Ik blijf niet echt lang op één plek. Je zou me een moderne nomade kunnen noemen." Ik besloot het shirt te passen, dus ik deed het over mijn arm en doorzocht de rest van de stapel.
"Ik denk dat dat spannend is. Overal heen reizen, nieuwe plaatsen zien. Maar wordt het niet eenzaam? Je familie zal je wel missen." Ze keek me aan alsof de gedachte haar pijn deed, maar ik schudde mijn hoofd terwijl ik door een paar rokken keek.
"Nee, ik ben altijd alleen geweest. Nooit een familie gehad, denk ik. Ik ben opgegroeid in het systeem, van plaats naar plaats zwervend. Ik denk niet dat ik ooit ergens langer dan twee maanden ben gebleven. Zo heb ik mijn leven altijd geleefd." Ik wilde net een zwart leren rokje pakken toen ik weer werd aangevallen.
Ik had Angela nog niet eens door de kamer zien bewegen voordat ik in een verpletterende omhelzing lag. Waar haalde het meisje zoveel kracht vandaan?
"O, het spijt me zo, Kiarra! Dat moet verschrikkelijk geweest zijn!" Ik hoorde het medelijden in haar stem en dat deed me een stap achteruit doen. Ik haatte het als mensen medelijden met me hadden.
"Kijk, Angela, dat is lief en zo, maar je hoeft geen medelijden te tonen. Ik heb nooit anders geweten. Ik was een baby toen ze me vonden op de trappen van een brandweerkazerne, dus ik herinner me mijn familie niet."
"Ik was een lastig kind dat niemand aankon. Ik wist altijd dat het een kort bezoek zou zijn, waar ik ook terecht zou komen, dus ik heb me nooit gehecht. Ik weet niet hoe het voelt om deel uit te maken van een grote, gelukkige familie. Dus ik weet niet wat ik mis."
"Dus stop met dat medelijden en wees blij dat ik door het hele land ben geweest en alles heb gezien wat er te zien is. Oké?"
Ik gaf haar een glimlach om te proberen de spanning weg te nemen en ervoor te zorgen dat ze weer de overgelukkige Angela zou worden. Ze keek nog steeds twijfelend en klaar om meer te zeggen, dus in plaats daarvan veranderde ik van onderwerp.
"Wat denk jij ervan? Zou dit me vanavond goede fooien opleveren?" Ik hield de zwarte leren rok omhoog en trok met een grijns mijn wenkbrauwen op.
Angela barstte in lachen uit en leek niet goed bij haar hoofd te zijn.
"O, schat, als je dat draagt ga je niet alleen naar huis!" lachte ze.
"Hmm. Nou, dan wordt dit hem!" Ik knipoogde naar haar en zwaaide de rok over mijn arm.
"Wacht, ga je dat echt in het openbaar dragen?" Angela lachte, maar op de een of andere manier leek ze een beetje nerveus.
"Ja, waarom niet? Het is sexy, maar ik hoef echt niet mijn kut aan de hele wereld te laten zien." Ik haalde een schouder op en liep verder door de winkelgangen.
"Nee, nee, ik weet het. Maar Aidan wordt er woedend van." Ze mompelde het laatste deel, waarschijnlijk met de bedoeling dat ik het niet zou horen.
"Pardon?" Ik draaide me weer om om haar aan te kijken. Waarom was Adonis ineens een onderwerp? Die sukkel mocht me duidelijk niet, dus wat ik aan had ging hem niets aan.
Angela werd een beetje bleek en begon te stamelen.
"Eh, nou, het is..." Ze draaide met haar vingers door haar haar en ik kon bijna de raderen in haar hoofd zien draaien terwijl ze probeerde te bedenken wat ze moest zeggen.
"Jullie lijken gewoon een gekke chemie te hebben, en dat-~" ze gebaarde naar de rok "zal hem zeker gek maken." Het was niet de beste uitleg, maar ik besloot het te laten voor wat het was.
"Ik denk dat het ervan afhangt wat je onder 'chemie' verstaat. Persoonlijk denk ik dat we één interactie verwijderd zijn van exploderen en elkaar de keel doorsnijden." Ik draaide me terug naar de schoenenplank die ik had gevonden en keek naar een paar laag uitgesneden laarzen met hoge hakken.
"Bedoel je niet elkaars kleren uittrekken?" lachte Angela. "Ik bedoel, jullie stralen seksuele frustratie uit."
"Frustratie, ja. Seksueel? Nee." Ik loog en concentreerde me op de schoenen. Ik ging op geen enkele manier toegeven aan de wilde fantasieën die me sinds die ontmoeting gisteravond hadden achtervolgd.
"Kom op, hij neukte je bijna van achteren met zijn ogen!" Ik hoorde Angela lachen en bij die opmerking moest ik wel meedoen. De spanning van daarnet was weg en de zorgeloze, grappige sfeer was veel beter. Ik besloot haar vreemde gedrag uit mijn hoofd te zetten en gewoon van het moment te genieten.
Continue to the next chapter of De Achtervolging van Kiarra