Zwerfpuppy Boek 2
Auteur
Anxious Coffee Boy
Lezers
32,3K
Hoofdstukken
43
Proloog
Boek 2: Stray Master
Schotse Termen
mo luran: mijn knappe jongen
peata: huisdier
Om heel eerlijk te zijn, dacht ik niet dat mijn vriend Lewis en ik alles zouden overleven wat er is gebeurd.
Vooral omdat Dr. West en Lewis vermist waren. En vooral door de mutatie die hem en Seán werd opgedrongen. Ik wilde dat hij in leven en gezond was. Ik wilde dat hij zonder pijn en heelhuids was.
Helaas dacht ik niet dat dit zo zou zijn. In het begin niet, toen hij net vermist werd. Want ik ken mijn Lewis. Hij laat zich door niemand de les lezen en hij geeft niet op.
Ik wist dat hij zijn mond zou opendoen of zou slaan. Misschien wel meerdere keren. Hij zou vechten voor zijn leven als het echt moest. Seán maakt hem erger. Ze zijn met elkaar verbonden. Als Lewis heel erg boos is, is de kans groot dat Seán dat ook is.
Lewis zou ruzie zoeken. Hij zou zichzelf in de problemen brengen bij degene die hen vasthield. Daarom werd ik zo verdrietig toen hij net vermist was.
De gedachte dat hij waarschijnlijk als eerste zou sterven, zorgde voor een vreselijke headspace. Ik bleef terugdenken aan het laatste moment met hem. Ik stelde me steeds het moment voor dat ik zou horen dat hij dood was. Het was de ergste tijd van mijn leven.
De tijd na zijn verdwijning bracht ik door met Zyon, Axel en Robert. Die tijd was een grote waas. Ik was emotioneel dood en mentaal niet gezond.
Axel deed zijn best om me te geven wat ik nodig had. Dat waardeerde ik oprecht, maar het was niet genoeg.
Lewis was weg. Het voelde alsof mijn hele doel in het leven was weggerukt en weggegooid. Ik geef hem de volledige controle over mij en mijn leven. Hij is degene die me op de been en functioneel houdt.
Het beschadigde me toen Lewis werd meegenomen. Mijn ritme was in de war en ik wist niet wat ik moest doen. Ik moest beslissingen nemen, terwijl Lewis me normaal gesproken zou leiden en voor me zou beslissen.
Ik kon mijn halsband ook niet dragen. Het voelde verkeerd om hem om te hebben toen Lewis er niet was. Axel kon niet elke beslissing voor me nemen. Hij kon me niet vertellen dat ik me moest aankleden of mijn haar of tanden moest poetsen.
Axel maakte zich al zorgen om Zyon en om zichzelf. Robert is ook een onderdanige. Hij wist veel, maar hij kon me niet helpen op de manier die ik nodig had.
Knielen hielp een tijdje. Ik zat in de houding die Lewis en ik hadden afgesproken. Ik dacht terug aan de goede momenten. Momenten waarop Lewis me in die houding had gebruikt of met me had gespeeld.
Ik herinnerde mezelf eraan dat hij trots op me was en van me hield. Ik herinnerde mezelf eraan dat ik zijn brave jongen was en dat hij hard zijn best zou doen om naar me terug te keren.
Dat hield me bij mijn verstand. Telkens als ik me alleen voelde, knielde ik in mijn vaste houding. Knieën wijd, handen plat op mijn dijen en mijn kin op mijn borst.
Het hielp om mijn gedachten te richten op Lewis. Ik dacht aan onze gesprekken, acties en aanrakingen uit het verleden.
Dat is de enige reden waarom ik een paar keer heb gemasturbeerd. Ik voelde er geen enkel plezier bij. Ik schaamde me achteraf. Een van mijn regels is namelijk dat ik mezelf nooit mag aanraken.
Dat is de taak van Lewis. Hij vindt het heerlijk om te weten dat hij me bevredigt. Hij is de enige die de eer krijgt om me te plezieren.
Maar ik kon het niet tegenhouden. Terugdenken aan aanrakingen en kusjes liet me de seks herbeleven. Ik dacht aan de seksuele beloningen die hij me gaf. Toen ik stijf werd, wist ik niet wat ik moest doen.
Toen ik klaarkwam, was het geen fijne ervaring. Ik werd overspoeld door verdriet. Ik schaamde me dat ik een regel had gebroken. Ik maakte mezelf niet eens schoon toen ik mezelf in slaap huilde.
Mensen vertellen me vaak dat mijn band met Lewis niet gezond is. Vooral mijn familie zegt dat. Ze zeggen dat ik te veel van hem afhankelijk ben. Of dat ik me te veel door hem laat beheersen in een ongezonde relatie.
Dat is niet zo. Hij maakt nooit misbruik van me. Hij respecteert mijn grenzen en stopt als ik ons safeword gebruik. Hij doet aan aftercare en ik ben altijd zijn eerste prioriteit.
Ik kan gewoon niet goed leven zonder hem. Ik heb iemand nodig die ik vertrouw om beslissingen voor me te nemen. Iemand die controleert of ik doe wat ik moet doen.
Hij zorgt ervoor dat ik gezond ben. Hij let erop dat ik eet en me goed was. Hij zorgt dat ik op tijd op mijn werk of bij afspraken ben. Lewis voorkomt dat ik wegglijd in de puinhoop die ik vroeger was.
Ja, ik begrijp dat het ongebruikelijk is. Ik weet dat anderen er een mening over hebben, en dat respecteer ik. Maar ik kan mijn behoeften niet veranderen. Deze extreme machtsverhouding is wat ik nodig heb en wil.
Ik zou geen controle over mijn eigen leven mogen hebben. Ik heb dat geprobeerd, maar het werkte niet. Mijn leven voor Lewis was een grote puinhoop. Ik ben oprecht blij dat ik daar nooit meer naar terug hoef.
Het punt is dat ik weer in die puinhoop zat toen Lewis verdween. Mijn hygiëne was slecht, hoewel Axel erop lette dat ik douchte. Ik deed nooit moeite bij het wassen, want wat was het nut?
Lewis was weg. Ik had niemand om me te prijzen omdat ik schoon was en naar zijn douchegel rook.
Ik ging niet naar mijn werk en ze hebben me ontslagen. Eten was een heel gedoe. Lewis had niet besloten wat ik moest eten. Alles wat ik zelf probeerde te maken, mislukte vreselijk.
Mijn kleren waren vuil en ik droeg rare combinaties. Ik vergat steeds hoe de wasmachine werkte en drukte op de verkeerde knoppen.
Mijn slaapritme was in de war. Ik bleef de hele nacht wakker en sliep overdag. Alles was vreselijk. Ik voelde me ellendig.
Het werd beter toen ik zag dat hij in leven was. Hij zat vol blauwe plekken en wonden, maar hij leefde. Dat was het enige dat voor mij telde. Die blauwe plekken of snijwonden maakten me niet uit.
Het belangrijkste was dat hij ademde en een hartslag had. Het belangrijkste was dat hij tegen me sprak. Hij zei precies wat ik moest horen en dat stelde me gerust.
Daarna stortte ik in. Dat gebeurde toen ik hem met zoveel pijn zag dat hij niet kon bewegen. Toen verloor ik alle hoop die ik net had verzameld. Hij kon niet rechtop zitten of praten, en dat deed pijn.
Lewis is een sterke man met een hard verleden. Hij vindt het niet erg om pijn te voelen. Vaak komt hij thuis met nieuwe snijwonden of krassen. Hij verwelkomt pijn en zegt dat het bij het leven hoort.
Maar dit was anders. Dit was lijden dat niet bij het leven hoort. Ik zag hem trillen, beven en vechten om niet te schreeuwen. Dat kon ik niet aanzien.
Ik kon niet geloven dat dit mijn Lewis was. Mijn Lewis zou lachen om pijn en zeggen dat alles goed kwam. Toch was hij het. Ik zag dat hij wilde liegen om me gerust te stellen.
Wat er daarna gebeurde, weet ik niet meer. Ik weet dat ik mezelf niet was. De persoon die de hele dag huilde, schreeuwde, flauwviel, knielde en aan mijn haar trok, was ik niet.
Ik schaam me dat Axel, Zyon en Robert me zo hebben gezien. Maar ik ben ook blij dat ze zijn gebleven. Ze hebben me geholpen en gerustgesteld als goede vrienden. Ze lieten me niet in de steek.
Toen we werden meegenomen, was ik bang en boos. Ik ben normaal geen boos persoon. Ik ben eerder verlegen en soms onhandig. Ik houd mijn mond bij mensen die ik niet ken.
Maar op dat moment zat ik vol verdriet en boosheid over wat Lewis doormaakte. Dus ik schreeuwde, uitte dreigementen en keek iedereen boos aan.
Pas toen ik Lewis als een dier vastgeketend zag, werd ik rustig. Toen kwam ik weer tot mezelf. Hij leefde en had geen pijn meer. Dit was niet de hereniging die we wilden of verwachtten.
Het was walgelijk en eng om te zien. Lewis en Seán veranderden in een soort wezens. Ze verscheurden de lijfwacht van West en sneden een ander wezen open.
Toch zag ik Lewis toen het grote wezen voor me stond. Hij had een zandkleurige vacht, diepzwarte manen, oren en een staart. Zijn ogen vertelden me dat hij bang was dat ik hem zou verlaten.
Ik heb nooit om uiterlijk gegeven. Het trekt me in het begin aan, maar ik blijf voor de persoonlijkheid.
Ik weet dat Lewis me nooit pijn zou willen doen. Hij zou liever sterven dan me ernstig te verwonden. Omdat ik dat wist, accepteerde ik de veranderingen aan zijn lichaam heel makkelijk.
Het was verbazingwekkend makkelijk om van het eiland te ontsnappen. Zeker toen West dood was. Ik geloofde bijna niet dat we vrij waren, totdat Lewis me neukte in de douche van Axels appartement.
Hij was voorzichtig en we deden het langzaam. We wisten allebei niet of hij weer in dat leeuwwezen zou veranderen.
Het was moeilijk voor hem en Seán om de veranderingen onder controle te krijgen. Maar uiteindelijk is het ze gelukt.
Ze hebben er nu controle over. Ze hebben hun lichamen geleerd dat ik geen bedreiging ben. Dat geldt ook voor Axel en Zyon, de vriendjes van Seán.
Ze veranderen nu alleen nog als ze buiten patrouilleren rondom onze huizen. Of wanneer er wilde roofdieren op het terrein komen.
We zijn na onze terugkeer verhuisd. Lewis en Seán vonden het niet veilig om in de stad te wonen. We kozen een prachtig huis op tien minuten rijden van het nieuwe huis van Seán, Axel en Zyon.
Zo kunnen we elkaar bezoeken, maar hebben we ook privacy. Met de sterke seksdrive van Lewis is dat echt nodig.
Het huis lijkt op dat van onze vrienden. Wij hebben alleen geen zwembad of balkon op de eerste verdieping.
Ons huis is een moderne boerderij. We hebben een groot stuk land dat we niet echt gebruiken. Het huis is best groot voor ons budget.
Het heeft een mooie donkergrijze kleur met zwarte randen. De veranda is groot en loopt van de voorkant naar de zijkant en achterkant.
Aan de achterkant van de woonkamer zit een schuifdeur. De ramen op beide verdiepingen zijn groot en laten veel daglicht binnen.
De keuken is niet zo enorm als die van Axel. Hij is ruim genoeg voor mij en het grote lichaam van Lewis. Dat vind ik het belangrijkste.
In ons oude appartement was de keuken te klein. Lewis stond daardoor steeds tegen me aangedrukt omdat we niet samen pasten. Het was vreselijk om erin te bewegen.
Het aanrecht is van grijszwart marmer. De kasten passen mooi bij de kleuren van de buitenkant.
De badkamer op de begane grond heeft geen douche. Er is alleen een toilet en een wastafel. Hij is irritant klein, maar we gebruiken hem bijna nooit.
We gebruiken het liefst de badkamer op de eerste verdieping. Die is ruimer en heeft een glazen hoekdouche waar we allebei in passen. Lewis verrast me 's ochtends graag met doucheseks.
Soms maakt hij me niet eens wakker om te zeggen dat ik moet douchen. Hij pakt me gewoon op en zet me onder het water. Hij kreeg daar een keer een klap voor, maar hij lachte er alleen maar om.
Onze slaapkamer ligt naast een extra kamer. Lewis heeft daar een schilder- en bibliotheekkamer van gemaakt. Hij bouwde drie hoge boekenkasten en twee halve. Die kant van de kamer heeft hij mooi wit geverfd.
Aan de andere kant staat een bureau met schilderspullen. Hij heeft het speciaal voor mij gemaakt. Als ik het midden van het bureau optil, heb ik een standaard om te schilderen of te tekenen.
Ik mocht die kant verven zoals ik wilde. Ik wilde altijd al een kamer vol verfspetters. We hadden veel plezier tijdens het verven. We werden vies met verschillende kleuren en maakten hand- en lipafdrukken op de muur.
Ik hou echt van die kamer. Het is een van mijn favoriete plekken in huis. Lewis vindt het niet erg als ik er de hele dag zit. Hij komt dan naar me toe voor gezelschap. Dan mag ik hem schilderen of tekenen. Maar hij vindt het het allerleukst als ik hem voorlees.
Lewis gebruikt de kelder als zijn sportruimte. Seán komt soms met Axel en Zyon langs om samen te trainen. Hij gaat in de ochtend naar beneden en blijft er een uur of twee.
Meestal sport hij niet langer dan drie uur. Hij vindt het niet meer zo leuk en heeft het ook niet meer nodig. Hij werkt met paarden, tilt zware dingen en bouwt vaak spullen met Seán.
Onze slaapkamer is zijn favoriete plek. Het bed dat hij koos, is zacht en enorm. De kamer is ook erg ruim. Er zijn twee grote ramen aan één kant en één raam boven het bed.
Hij voelt zich er niet opgesloten. Het herinnert hem niet aan de grotten waar hij gevangen zat.
Ik ben hier echt gelukkig. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Dit is een droom die ik nooit voor mogelijk hield. Ik ben zo trots op Lewis. Hij heeft zo hard gevochten om hier bij me te zijn.
Hij is de belangrijkste persoon in mijn leven. Zonder hem ben ik mezelf niet. Elke dag naast hem wakker worden is mijn hemel.
***
De zon gaat onder en vult de woonkamer met prachtige roze en oranje kleuren. De tv staat op stil vanwege de reclames. Het enige geluid is Lewis die de trap af loopt.
Ik zit op de bank onder een dikke deken, want het koelt 's avonds af.
Hij gaat naar buiten voor zijn nachtelijke patrouille. Hij draagt alleen een versleten boxershort, omdat hij geen kleren meer wil kapotscheuren.
Door de mutatie is zijn lichaamstemperatuur nu hoger. Ik maak me daarom geen zorgen meer dat hij het koud krijgt.
Lewis is nog steeds in net zo'n goede vorm als toen ik hem voor het eerst zag. Zijn spieren zijn iets groter geworden door al het zware werk. Zijn baard is langer, maar het doet me nog steeds denken aan onze eerste ontmoeting.
Die dag begon niet goed. Maar zodra ik hem zag, veranderde dat. Ik werd opslag verliefd op hem.
„Heeft mo luran het koud?“ Zijn stem is zwaar. Hij leunt over de rugleuning van de bank en slaat zijn armen om mijn borst.
Ik knik alleen maar. We hadden de schuifdeur half open gelaten voor wat frisse lucht. Nu heb ik daar spijt van, want het is kouder dan normaal in huis.
Lewis grinnikt als ik dichter tegen hem aan kruip voor wat warmte. „Als ik terugkom, neem ik je mee naar boven en knuffel ik je helemaal plat. Wat dacht je daarvan?“
„Ja, Meester, alsjeblieft, het is best koud vanavond.“ Ik kijk pruilend naar hem op en hoop dat hij binnen kan blijven.
Ik weet dat zijn instincten als leeuw dat niet toelaten. Hij moet naar buiten om andere roofdieren weg te jagen die mij misschien willen aanvallen.
Zijn behoefte om me te beschermen is enorm groot. Het is erger dan toen hij nog volledig mens was. Door zijn drang zijn sommige dingen veranderd, maar hij heeft het goed onder controle.
Lewis grijnst naar me en drukt een prikkende baardkus op mijn slaap. „Ah, het is pas oktober. Wacht maar tot het sneeuwt om te gaan klagen.“
Ik jank een beetje om te plagen, wat hem een diepe lach in zijn borstkas oplevert. „Wacht hier. Ik beloof dat ik snel ben. Ik hou van je, peata.“
„Ik hou ook van jou, Meester. Doe voorzichtig.“ Hij kust me op mijn lippen en geeft me een kus op mijn haar. Daarna trekt hij zich terug en loopt hij naar de schuifdeur.
Ik kijk hoe hij naar buiten stapt. Hij doet de deur netjes op slot en zwaait naar me. Ik zwaai terug.
Zodra hij weg is, zak ik onderuit op de bank. Ik zucht terwijl ik wezenloos naar de tv kijk. Ik let er niet echt op. Mijn gedachten zijn ergens anders.
Op hem wachten is altijd het ergste. Ik weet dat hij terugkomt. Ik ben ook niet bang dat hij zwaargewond raakt. Ik ben vooral bang dat mensen hem vinden en willen vangen, zoals de overheid.
Dat zou slecht kunnen aflopen. Nee, ik vind het gewoon niet leuk om alleen te zijn. Soms slaan mijn gedachten een beetje te ver op hol.
Toch is het soms wel fijn. Het is rustig en stil. Ik kan terugdenken aan mijn leven. Ik denk aan wat ik beter had kunnen doen. Of aan hoe mijn leven had kunnen zijn zonder dit geweldige bestaan dat ik nu heb.
Ik denk vooral aan hoe we waren voordat hij werd ontvoerd. We waren niet veel anders dan nu. Maar het is wel interessant hoe we dit sterke koppel zijn geworden.
Het voelt als een eeuwigheid geleden. Soms voelt het alsof ik Lewis al mijn hele leven ken als jeugdvriend. Terwijl het pas zes jaar geleden is. Ons vierjarig jubileum vond plaats toen hij gevangen zat.
Ik heb er nooit over gepraat omdat het pijn deed. Maar we hebben het later goedgemaakt. En nu, twee jaar later, gaan we nog steeds op een dubbeldate om het te vieren. Lewis voelde zich schuldig over dat gemiste moment. Hij vond dat ik sowieso twee dates tegelijk verdiende.
Zes jaar. Ik had nooit gedacht dat we het zo ver zouden schoppen. Al die jaren geleden...
