De bruid van de berserker
Auteur
Gina O’Connor
Lezers
131K
Hoofdstukken
45
In een rijk dat door oorlog is verscheurd, heerst Sylviara als een geleerde koningin die vastbesloten is te herbouwen wat haar tirannieke broer heeft vernietigd. Uit het bevroren noorden komt Kaelthar aanrijden, een angstaanjagende berserker wiens woede ooit de brandstof was voor de veldslagen die zij nu probeert te beëindigen.
Wanneer het lot hen samenbrengt, ontmoet vuur ijs—en de vonken doen iets ontbranden dat sterker is dan een van beiden had verwacht. Terwijl verraad op de loer ligt en oude profetieën ontwaken, wordt hun verbintenis meer dan een alliantie of verlangen. Het is de enige kracht die machtig genoeg is om een in tweeën gescheurd koninkrijk te helen. Maar vrede eist een offer—en zelfs legendes worden gesmeed in vuur.
De Eed Die Bloedt
Boek 1: De Bruid van de Berserker
Sylviara wist het.
Ze wist het al lang voordat de raaf uit de noordelijke burchten arriveerde, lang voordat haar broer haar naar de Grote Zaal ontbood.
De goden fluisterden al wekenlang op subtiele, maar aanhoudende manieren: in de veranderende sneeuwpatronen op de bomen, in de manier waarop raven geruisloos rondcirkelden, en in de ongemakkelijke stilte van de zangers die midden in hun lied haperden. Zelfs de lucht voelde verkeerd aan, zo strak gespannen als een boogpees.
Er was verandering op komst, en die zou niet wachten.
Sneeuw viel als gefluisterde geheimen en bedekte de hoge torens en muren van kasteel Hrafnhall onder een dikke, witte lijkwade. Elke vlok dwarrelde geluidloos naar beneden en verzamelde zich op de borstweringen, de bevroren stenen en de bontvoering van Sylviara’s mantel.
Rook kringelde in trage spiralen uit de schoorstenen en doordrenkte de grijze lucht met de geur van dennen en turf. Een ijzige wind raasde over het fjord beneden, scherp genoeg om zelfs door het zwaarste bont heen te bijten.
Sylviara stond op de kasteelmuren, haar gehandschoende handen rustend op de met rijp bedekte stenen, haar donkere ogen gericht op de horizon waar het fjord overvloeide in de verre zee. De kou beet in haar wangen, maar ze voelde het amper; de kilte in haar binnenste zat dieper dan de winter.
Eindelijk draaide ze zich om en daalde ze af het kasteel in.
Haar laarzen raakten de stenen vloeren in een doelbewust ritme terwijl ze door de ijzige gangen van Hrafnhall liep. Bedienden bogen als ze passeerde, hun ogen neergeslagen en hun bewegingen stijf van ongemak. Zelfs de loopjongens, amper tien winters oud, gingen kaarsrecht staan als ze dichterbij kwam.
Het was niet alleen angst die haar volgde.
Het was herkenning: het gevoel van een vrouw die al door het lot was opgeëist, maar vastberaden was om het ongebroken tegemoet te treden.
Op de binnenplaats zat een eenzame raaf op de arm van een door weer en wind geteisterd standbeeld, zijn veren scherp afgetekend tegen de sneeuw. Sylviara pauzeerde en hield haar hoofd schuin. Ze haalde een reep gedroogd hertenvlees uit haar zak en gooide het omhoog. De vogel griste het uit de lucht en lanceerde zichzelf in de zwaarbewolkte hemel, zijn vleugels geruisloos klapperend in het grijs.
Een voorteken gegeven. Een voorteken geaccepteerd.
Haar adem vormde wolkjes toen ze de met ijzer beslagen deuren van de Grote Zaal naderde. Vorst had fijne patronen op het hout achtergelaten. Ze liet haar gehandschoende handpalm op het koude oppervlak rusten en haalde langzaam en diep adem voordat ze de deuren openstootte.
Warmte stroomde over haar heen, maar geen troost.
Het vuur laaide in de centrale haard en verdeelde de kamer in verschuivende stroken van goud en schaduw. IJzeren kroonluchters glinsterden boven haar hoofd, hun gloed opgeslokt door de uithoeken van de zaal. De lucht hing zwaar van de rook, ijzer en vochtige wol.
Jarls en oudere raadsleden zaten langs de lange tafels, gehuld in wolvenvellen en zo stil als uitgesneden beelden. De spanning tussen hen was voelbaar als ijs over diep water.
Aan de andere kant van de zaal stond haar broer Ulfar onder de vlag van hun huis, een zwarte raaf op diepblauw. Hij draaide zich om toen ze binnenkwam, en zijn blik stond al strak van autoriteit.
„Je hebt er lang over gedaan,“ zei hij.
„Ik was in de heiligdomtoren,“ antwoordde ze rustig. „Jij hebt me laten roepen.“
„Er arriveerde vanmorgen een raaf uit Vargfjord.“ Zijn stem klonk luid door de zaal. „Hun leider stemt in met vrede. Maar alleen als die met bloed wordt bezegeld.“
Sylviara voelde hoe iets in haar plaatsmaakte voor een koude zekerheid.
„Een huwelijk,“ zei ze zachtjes.
„Een verbond,“ verbeterde hij.
„En je hebt mij gekozen.“
„Je bent volwassen. Je bent van waarde.“
Haar glimlach was smal en bitter. „Dus ik ben nu een munt? Iets om mee te handelen?“
„Dit is hoe vrede wordt gesloten,“ zei Ulfar. „Niet met zwaarden, maar met bondgenootschappen.“
„En wat weet je over de man met wie ik ga trouwen?“
Zijn kaken klemden op elkaar. Even zei hij niets, en die stilte vertelde haar alles.
„Je weet niet eens hoe hij heet,“ zei ze zachtjes.
„Dat doet er niet toe. Zijn huis is sterk. Dat is wat telt. Dat we volgende winter eten hebben. Dat we in de lente niet worden overvallen.“
Ze keek langs hem heen naar de oudere mannen.
„Gaan jullie er allemaal mee akkoord dat ik blind een wolvenhol in word gestuurd?“
Niemand keek haar in de ogen.
Een oudere heer schraapte zijn keel. „De noordermannen zijn meedogenloos. Als we weigeren, pakken ze wat ze willen met staal.“
„Dus ik ben het schild,“ mompelde ze. „De prijs om dit kasteel veilig te houden.“
Ulfar stapte dichterbij, zijn ogen zo koud als gesmeed ijzer.
„Jij bent het antwoord, Sylviara. De sleutel tot het behoud van ons land.“
Ze hield haar rug recht.
„Wanneer?“
„Je vertrekt aan het eind van de week.“
Ze boog haar hoofd één keer, koninklijk en beheerst. De acceptatie van een koningin, niet die van een zus.
Daarna draaide ze zich om en liep ze zonder nog een woord te zeggen naar buiten.
Die nacht sliep ze niet.
Gewikkeld in bont naast haar met rijp bedekte raam, schreef Sylviara bij het flakkerende haardvuur. Inkt vloeide over de bladzijden van haar dagboek: sterrenbeelden in zorgvuldige lijnen, recepten voor genezende drankjes, en runen voor bescherming en verbinding.
De goden spreken niet duidelijk, schreef ze. Ze testen ons met stilte.
Angst was niet haar vijand.
Machteloosheid wel.
Ze dacht aan de man die in het noorden op haar wachtte: naamloos, ongezien en onbekend, en de beklemming in haar borst werd zwaarder. Toch trilde haar hand geen moment. Ze schreef door totdat het vuur bijna uit was, terwijl haar gedachten razendsnel plannen maakten om te overleven.
De daaropvolgende dagen verliepen met een plechtige vastberadenheid.
Ze nam stilletjes afscheid en prentte elk geluid van Hrafnhall in haar geheugen: het luiden van de klokken in de toren, het kletteren van oefenzwaarden op de binnenplaats en het gelach van de keukenmeiden en loopjongens.
In de godenkamer stak ze kaarsen aan voor Frigg, legde ze munten neer voor Tyr, en offerde ze bloed aan oudere goden wiens namen al lang uit het geheugen waren gewist.
Samen met de genezer bereidde ze bundeltjes kruiden voor: valeriaan voor het slapen, salie voor wonden en vlierbloesem tegen koorts. Haar handen werkten met een geoefende rust, terwijl haar gedachten naar het donkere noorden afdwaalden.
In de kinderkamer vertelde ze verhalen over slimme vrouwen die monsters te slim af waren en over krijgers die wonnen zonder een zwaard te trekken. Eén klein meisje klemde zich aan haar vast, haar wangen rood aangeslagen door de winterse kou.
„Ze gaan je pijn doen,“ fluisterde het kind. „Ga niet weg.“
Sylviara hield het meisje dicht tegen zich aan.
„Ik zal niet breken,“ zei ze zachtjes. „Vuur breekt niet. Het brandt.“
Ze trainde elke dag op de binnenplaats, waar ze slagen en weringen oefende met houten zwaarden. Elke beweging was gecontroleerd en doelbewust, niet uit trots, maar om te overleven. Bedienden bleven staan om te kijken, omdat ze de stille kracht herkenden die er ooit voor had gezorgd dat haar vader haar boven al zijn andere kinderen verkoos.
Op de avond voor haar vertrek inspecteerde ze haar bezittingen: uit bot gesneden runen, de hanger van haar grootmoeder, potjes met kruiden, ingepakte wortels, een kam van drijfhout, vuursteen en een fles mede. Geen juwelen. Geen zijde. Alleen de dingen die een vrouw met een doel met zich mee zou dragen.
De ochtend brak koud en grauw aan.
Er lag een dikke laag sneeuw over de stenen op de binnenplaats. Bewakers wachtten naast de slee, klaar voor de reis naar het noorden. Haar paard, zo wit als bot, stond rustig in de vallende sneeuw.
Ulfar wachtte bij de trappen, geflankeerd door adviseurs die als schaduwen om hem heen hingen.
Ze keek hem in de ogen.
Eén tel lang zag ze weer de jongen die hij ooit was geweest, het kind dat zich in deze gangen achter haar rokken had verstopt.
„Als ik terugkom,“ zei ze, met een stem die zuiver door de kou sneed, „zal dat op mijn eigen voorwaarden zijn.“
Ulfar keek als eerste weg.
Zij keek niet weg.
Ze keek ook niet achterom naar het kasteel toen ze op de slee stapte.
De teugels werden strakgetrokken. De glijders schokten vooruit en sneden een pad door de ongerepte sneeuw. De wind slokte de geluiden van de binnenplaats op, van thuis, en van alles wat ze ooit had gekend.
Sylviara keek naar het noorden.
Naar het onbekende.
Naar de man met wie ze ging trouwen.
Naar een toekomst die nog niet geschreven was.
