Het Verraad van de Miljardair
Auteur
Kimi L. Davis
Lezers
373K
Hoofdstukken
40
Vlinderkusjes
ALICE
Het zachte gevoel van kusjes in mijn nek deed me mijn ogen openen. Daar zag ik de man van wie ik zoveel hield.
Gideons groene ogen keken me vol liefde aan. Ik wist dat hij me vandaag enorm zou begeren.
'Goedemorgen, schatje,' fluisterde hij zacht tegen mijn huid, zijn stem diep en sexy na een goede nachtrust.
'Gefeliciteerd met je verjaardag, mijn knappe man,' antwoordde ik, terwijl ik mijn armen om zijn nek sloeg en hem kuste. Hij trok vlug mijn kleren uit en kwam toen bij me binnen.
Mijn lichaam bewoog mee met zijn diepe stoten terwijl hij me zijn liefde en passie gaf. Ik kon niet anders dan het te ondergaan.
Ik hoorde alleen ons gehijg terwijl Gideon in en uit me bewoog. Het was lastig om aan iets anders te denken.
Hij zorgde ervoor dat ik niets anders voelde dan hem, terwijl hij hard in me stootte. Ik wilde dat dit heerlijke gevoel eeuwig zou duren, maar ook meteen zou stoppen omdat het zo goed voelde dat ik er gek van werd.
Het verbaasde me nog steeds hoe Gideon me na zoveel jaren samen nog steeds zo'n goed gevoel kon geven.
Normaal gesproken raken stellen aan elkaar gewend na zo lang samen te zijn, maar wij niet.
Ik dacht dat ik nooit zou wennen aan het feit dat Gideon mijn man was, of aan hoe hij mijn lichaam zo'n fijn gevoel kon geven.
'Je was niet erg lief voor me gisteravond, schatje,' zei hij terwijl hij in mijn linkerborst beet, waardoor een prettige pijn door mijn rug schoot.
Hoe kon hij pijn zo goed laten voelen? Waarom wonden zijn stoute woorden me zo op?
'Goede dingen komen voor wie geduld heeft,' wist ik uit te brengen. Ik dacht aan gisteravond, toen Gideon precies om middernacht seks wilde omdat hij wilde dat ik zijn eerste verjaardagscadeau zou zijn.
Maar ik liet hem me niet aanraken omdat ik wilde dat hij de volgende ochtend als eerste met me zou vrijen. Ik vond dat de zonsopgang het begin van de dag markeerde.
'Nou, ik heb vannacht niet erg goed geslapen, dus wees niet verbaasd als ik je vannacht niet laat slapen,' zei hij terwijl hij harder in me stootte, waardoor ik steeds meer genot voelde.
'Ik ben van jou, Gideon. Je mag me hebben wanneer je maar wilt, hoe je maar wilt,' zei ik tegen hem net toen hij stopte met bewegen bovenop me.
Hij kreunde terwijl hij klaarkwam, waardoor ik ook een orgasme kreeg. Ik zag sterretjes en voelde me geweldig in mijn hele lichaam.
'Dat klopt. Van mij en alleen van mij. Als je ook maar aan een andere man denkt, zou ik niet aarzelen om hem een kopje kleiner te maken,' zei hij krachtig, terwijl zijn ogen fonkelden en zijn armen me stevig vasthielden.
Ik raakte de zijkant van zijn gezicht aan. 'Nooit, Gideon. Jij bent de enige voor mij, nu en voor altijd. Er is geen plek voor een andere man in mijn hart. Het is alleen jij. Het zal altijd alleen jij zijn.'
'Precies. Alleen ik,' herhaalde hij voordat hij zich vooroverboog en me kuste. Het voelde alsof hij probeerde me al zijn liefde te laten voelen, me te markeren zodat niemand anders me kon hebben.
Hij stopte pas met kussen toen ik duizelig begon te worden door gebrek aan adem, waardoor ik weer vrij kon ademen.
'Kom, het is een belangrijke dag vandaag. Er is veel te doen, en als je me hier nog langer houdt, komt alles in de soep. Ik wil niet dat onze gasten met een lege maag vertrekken,' zei ik.
Ik probeerde uit bed te komen, maar zoals altijd liet Gideon me niet gaan.
'Nog niet. Ik wil meer tijd doorbrengen met mijn prachtige vrouw, vooral omdat ze gisteravond haar zin heeft gekregen,' klaagde hij speels, terwijl hij in mijn oor beet en me hard genoeg liet gillen om de kinderen wakker te maken.
'Je moet nu een grote jongen zijn. Je bent vandaag dertig geworden,' zei ik.
'Dertig worden betekent dat je meer moet doen wat je man wil,' redeneerde hij.
Ik lachte. 'Is dat zo?' Voordat hij iets kon doen, trok ik hem naar beneden en rolde ik over hem heen zodat ik bovenop hem zat.
'Nou, als mijn man een vrouw wil die doet wat hij wil, dan krijgt hij die,' zei ik voordat ik hem vastpakte en zachtjes op hem ging zitten. Onze genotskreten overstemden alles om ons heen.
***
'Mam, kan ik je ergens mee helpen?' vroeg Abioye terwijl hij toekeek hoe ik beslag in de cupcakevormpjes goot.
'Nee, dank je lieverd. Waarom ga je niet kijken of je broertje en zusje niet in de modder spelen?'
Ik wilde echt niet de kleren van mijn kinderen hoeven verschonen. Abioye was oud genoeg om te weten wanneer het oké was om vieze kleren te hebben en wanneer niet.
'Weet je het zeker? Ik weet dat Jack en Lily in de speelhoek zijn,' ging hij verder.
'En is de speelhoek een zwijnenstal?' vroeg ik hem terwijl ik de bakplaat in de oven zette en mijn handen waste.
Als de cupcakes klaar waren, kon ik me gaan klaarmaken. De gasten zouden zo komen en ik wilde dat alles piekfijn in orde was vandaag.
Gideon en ik hebben een lange weg afgelegd sinds die dag op zijn kantoor toen ik voor het sollicitatiegesprek kwam. Ik had nooit gedacht dat ik als een blok zou vallen voor de man die destijds alleen om zichzelf leek te geven.
En nu kon ik me mijn leven niet voorstellen zonder hem. Ik wilde alleen dat hij meer tijd met mij en de kinderen zou doorbrengen, want zijn werk houdt hem vaak bij ons vandaan.
De kinderen missen hem erg en kijken uit naar het weekend wanneer hij er zou moeten zijn, maar zelfs dan heeft hij vaak geen tijd omdat hij met veel projecten en deals tegelijk bezig is.
'Oom Nico is daar, dus het is schoon,' antwoordde Abioye.
Ik wist dat hij de keuken niet zou verlaten totdat hij me ergens mee had geholpen, maar ik wilde niet dat hij iets deed waardoor hij zich zou kunnen bezeren.
Hij was nog te jong, maar hij wilde me overal mee helpen, hoe vaak ik hem ook vertelde dat ik geen hulp nodig had.
'Goed dan, je kunt blijven zitten en me gezelschap houden.'
Ik droogde mijn handen af met een papieren handdoek terwijl ik toekeek hoe Lola het avondeten voor de familie kookte. Ik had een aantal van Gideons lievelingsgerechten gemaakt, maar we moesten nog steeds veel mensen voeden.
Nu Helga weg was, was Lola de nieuwe huishoudster en tot nu toe leek ze prima te zijn.
Ik was echter nog steeds niet zeker van haar vanwege wat er met Helga was gebeurd, maar hopelijk zou ik haar met de tijd meer leren vertrouwen.
'Weet je zeker dat ik je nergens mee kan helpen?' vroeg Abioye opnieuw, net toen Nico de trap af kwam rennen en er overstuur uitzag.
'Nico, wat is er aan de hand?' Ik bekeek hem van top tot teen om er zeker van te zijn dat hij goed ademde en geen hartproblemen had.
Hoewel de operatie goed was verlopen, kon ik niet ophouden me zorgen te maken dat er iets met hem zou gebeuren.
Elke arts ter wereld vertelde me dat Nico's hart nu in perfecte staat was en dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Ik vroeg me af of ik ooit zou stoppen me er angstig over te voelen.
'Je kinderen laten me mijn boek niet lezen,' klaagde hij.
'Ehm, is het voor school?' vroeg ik.
Nico zou volgend jaar zijn grote examens doen en hij besteedde het grootste deel van zijn tijd aan studeren zodat hij klaar was voor zijn examens. Hij wilde dokter worden en wilde niet afgeleid raken.
Ik vroeg me af of iemand hem zou helpen een normale studententijd te hebben en niet alleen maar te studeren.
'Ja, het is voor school. Kun je ze zeggen dat ze me minstens twee uur met rust laten, en dan speel ik daarna zoveel ze willen met ze?' vroeg hij me.
'Dat kun je ze zelf vertellen.' Ik probeerde niet te lachen om zijn boze gezicht.
'Dat heb ik al gedaan, maar ze willen verstoppertje spelen. Jij bent hun moeder, naar jou zullen ze luisteren,' redeneerde hij.
'Goed, goed, rustig maar. Ik ga wel even naar de kinderen kijken, en jij kunt naar je kamer gaan om je boek af te maken. De gasten zijn er zo, en ik wil niet dat je dan nog op je kamer zit met je neus in de boeken, oké?'
'Ja mevrouw,' zei hij voordat hij wegrende en me weer alleen liet met Abioye.
'Kom, laten we eens kijken wat je broertje en zusje aan het uitspoken zijn.'
Terwijl we de trap op liepen, was Abioye me ver vooruit terwijl ik ervoor zorgde dat hij niet zou vallen en zich bezeren.
Eenmaal op de tweede verdieping zag ik echter Brian Maslow, Gideons vader, in zijn slaapkamer voor de foto van zijn vrouw staan.
Hij was gekleed voor het feest, maar zijn natte ogen vertelden me dat hij nog niet klaar was om mensen te zien.
'Vergeef me, mijn liefste. Vergeef me dat ik je deze kans heb ontnomen. Je bent er niet om te zien hoe je zoon dertig wordt. Vergeef me, schat,' zei hij, terwijl hij de foto van zijn vrouw aanraakte en de tranen over zijn wangen liepen.
'Mama? Waarom huilt opa?' vroeg Abioye bezorgd.
'Hij is misschien verdrietig om iets, lieverd. Waarom ga je niet alvast kijken hoe het met Jack en Lily is, terwijl ik even met je opa praat,' zei ik tegen hem, terwijl ik hem zachtjes richting de speelhoek duwde.
Toen Abioye weg was, maakte ik me klaar en klopte op de deur, in de hoop dat Brian Maslow me niet weg zou sturen.
Ik zag hoe hij snel zijn gezicht afveegde met zijn handen voordat hij zich met een glimlach naar mij omdraaide. 'Alice? Wat een aangename verrassing. Ik had je hier niet verwacht.'
'Mag ik even bij u komen? Als... als u niet bezig bent,' zei ik. Ik wist niet waarom ik zo bang was voor deze man, misschien omdat hij de enige was die Gideon en mij uit elkaar kon drijven.
'Natuurlijk, ik was net met mijn vrouw aan het praten. Je denkt misschien dat ik nu gek word, maar ik weet niet hoe ik anders met haar moet praten, dus deze foto is alles wat ik heb,' legde hij uit.
'Ik denk niet dat u gek wordt. Als ik in uw schoenen stond, zou ik hetzelfde doen,' zei ik tegen hem, in de hoop hem op te vrolijken.
Brian zuchtte en keek bedroefd. 'Ik heb me elke dag sinds het gebeurde schuldig gevoeld over die dag, en ik zal me schuldig blijven voelen tot ik er niet meer ben. Denk je dat ze me ooit zal vergeven? Ik heb haar alles afgenomen.'
'Ik denk het wel. Ook al was ze er niet om u te steunen, u hebt uw best gedaan om uw kinderen groot te brengen.'
'Ik ben de reden dat ze er niet was om me te steunen. En hoe heb ik mijn kinderen grootgebracht? De een is weggelopen om bij degene te zijn van wie ze hield; de anderen zijn opgegroeid met een hekel aan mij omdat ik hun partners niet accepteer.'
'Ze haten u niet. Ze respecteren u. Ik weet hoe haat voelt, en geloof me, geen van uw kinderen haat u. Ze doen wat u zegt omdat ze tegen u opkijken. U bent hun held, meneer Maslow,' zei ik.
Ik hoopte dat hij me niet zou zeggen dat ik me met mijn eigen zaken moest bemoeien en mijn woorden voor me moest houden.
'Ik zou daar niet zo snel mee instemmen, lieve kind. Ik hoop alleen dat mijn vrouw me kan vergeven. Dat is alles wat ik nu wil.
'Ik weet dat mijn kinderen gelukkig zijn in hun leven, en ik denk dat het tijd is voor mij om een stap terug te doen en mijn zoons het bedrijf te laten overnemen,' zei hij.
'Hebben zij niet al de leiding over het bedrijf?' Ik was in de war.
'Dat hebben ze, maar ik ben nog steeds de baas, en ik denk dat het tijd is dat ik de baan aan Gideon geef. Hij heeft laten zien dat hij het bedrijf kan leiden en het goed kan laten presteren.
'Ik zal het tijdens het diner aan iedereen vertellen. Tot die tijd blijft het een geheim tussen mij en jou,' antwoordde hij.
Ik was blij voor Gideon, echt waar. Hij had hard gewerkt voor het familiebedrijf en het altijd beter gemaakt. En nu kreeg hij wat hij verdiende.
Hij kreeg eindelijk de baan die hij verdiende. Maar een stemmetje in mijn hoofd herinnerde me eraan dat hij drukker zou worden dan ooit, wat betekende dat ik hem nauwelijks zou zien.
Gideon heeft zijn hele leven gewerkt. Hij verdient dit. ~
Ja, dat deed hij. En als zijn vrouw moest ik hem steunen. Hij werkte hard om ons het beste leven te geven, maar ik wilde dat hij wist dat alles wat we wilden hemzelf was. Hem hier bij ons hebben was alles wat ik wilde.
'Maak je geen zorgen, uw geheim is veilig bij mij,' zei ik tegen hem net toen Lola verscheen. Ik werd voorzichtig en vroeg me af wat ze wilde zeggen in het bijzijn van meneer Maslow.
'Mevrouw Maslow, het eten is klaar en de gasten zijn gearriveerd,' zei ze, terwijl ze me aankeek.
'Dank je, Lola. Geef ze wat te drinken, we komen er zo aan,' antwoordde ik, en ze knikte en vertrok.
'Kieran en Brenton moeten er zijn. Zullen we gaan?' Ik glimlachte naar hem, blij dat hij zich voor me had opengesteld. Het had even geduurd voordat mijn schoonvader me mocht, maar het leek erop dat onze relatie beter werd.
'Ja, laten we gaan. Het is tijd om het bedrijf aan mijn zoon over te dragen,' zei hij voordat hij nog een laatste keer naar de foto van zijn vrouw keek en zijn kamer uitliep, met mij in zijn kielzog.
Dit was het moment.
Vandaag was Gideons dertigste verjaardag en hij zou eindelijk de baas worden van Maslow Enterprises. Niets kon deze dag voor ons verpesten.
Als ik maar wist hoe erg ik het mis had. ~
