Een aanraking
Comité van hete jongens
EMILY
"Wat zei Alex tegen je voordat we weggingen? Je gezicht veranderde in een verdomde tomaat!"
Nicole zal nooit toegeven dat ze jaloers is als het om Alex gaat. Maar ik kon het in haar stem horen. Ze had het er moeilijk mee.
"Alex was gewoon Alex. Je weet dat hij een player kan zijn. Laten we zeggen dat hij mijn ego een oppepper gaf."
"Ugh. Ik weet het. Maar serieus. Ik kan hem niet blijven neuken. Dat hij een player is, windt me op. Hoe is dit überhaupt mogelijk? Ik zie hem andere vrouwen versieren en ik wil hem gewoon bespringen! Zo goed is hij!"
"Je vindt hem leuk."
"Ik hou van zijn pik." zegt Nicole nuchter, terwijl ze een zucht slaakt die in een grinnik eindigt.
Als we op het punt staan het toilet in de club te verlaten, controleren we bij elkaar of onze maskers goed zitten en gaan we naar de bar.
Alex leunt tegen de toonbank en hij praat met iemand die ik alleen maar als zijn verloren tweelingbroer kan omschrijven. Dezelfde lengte, de haarkleur is iets donkerder; hij heeft waanzinnige lippen die een heerlijke glimlach vormen.
Hij draagt een volledig wit maatpak met een zwarte stropdas die bij zijn masker past.
Nicole en ik lopen naar ze toe. Ik blijf naar die man kijken en mijn tong glijdt langs mijn bovenlip als we dichterbij komen. Alex legt zijn hand op mijn rug en geeft me een knipoog.
Ja, hij weet wat ik denk.
Hij kan vanavond maar beter aan zijn vaardigheden als hulpje werken.
O, Alex helpt dit meisje inderdaad! Ik voel hoe hij me zachtjes dichter naar die knappe man duwt.
"Dit is Emily, een vriendin van me. Wat je ook maar nodig hebt in deze stad, zij heeft de connecties."
De man pakt mijn hand en brengt hem naar zijn lippen. Zijn hazelnootkleurige ogen zijn op de mijne gericht en ik heb moeite om niet te kronkelen. "Goed om te weten. Ik ben Ryan."
Alex slaat zijn arm om Nicole's middel en stelt haar voor. Ryan, de God van de natte slipjes, begroet haar op dezelfde manier.
En ik maar denken dat ik speciaal was.
"Wat drinken jullie dames vanavond?" vraagt Ryan terwijl hij de barman een seintje geeft.
"Ik neem een gin en tonic, en een Jack en cola voor Em," zegt Nicole naar Dave knipogend, de barman, die al weet dat er niet veel tonic of cola in die drankjes zal zitten.
We hebben onze drankjes vast als "Truth Hurts" van Lizzo begint te spelen. Nicole pakt meteen mijn hand en trekt hem omhoog. "Houd onze drankjes vast, heren. We gaan naar de dansvloer!"
Ik hou van dansen, en als ik door meneer Daniels aangewakkerd ben, wat vaker gebeurt dan ik wil toegeven, dan zal ik dansen, tot de dj de zaal verlaat.
Dat betekent niet dat ik kan ~dansen; ik beweeg gewoon met het lichaamsdeel dat de muziek me ingeeft.
Nic en ik dansen onze weg naar een deel van de dansvloer waar nog plaats is voor meer mensen.
Ik hou er niet echt van om veel ruimte om me heen te hebben om te dansen. Ik heb soms het gevoel dat als er niet meer mensen zijn die het zicht belemmeren, er iemand naar me zal kijken die waarschijnlijk mijn dansmoves beoordeelt.
Of het gebrek daaraan.
Maar dat is soms het geval en vanavond is niet zo'n moment. Ik heb het gevoel dat ik in het liedje zit en mijn DNA laat testen en het enige wat ik als testresultaat krijg whisky is.
Het voelt zo goed dat we zelfs op het liedje dat daarna wordt gespeeld dansen.
Ik heb op twee nummers gedanst en mijn voeten klagen nu al. Verdomde hoge hakken. Ik word hier te oud voor.
Gelukkig gebaart Nicole om terug te gaan naar waar de jongens zijn.
Even twijfel ik aan mijn nuchterheid, want in plaats van alleen Alex en Ryan zie ik twee andere, even boeiende mannen tegenover hen staan.
Omdat iedereen maskers draagt, kun je niet echt van hun gezichten genieten, maar de manier waarop hun pakken zich aan hun lichaam vastklampen en alle vrouwen laten weten dat ze zo fit zijn als maar kan... Godverdomme!
Wat is dit? Het comité van hete jongens?
"Zijn jullie nu al terug? Ik vond het best leuk om jullie twee dames te zien bewegen." Alex bijt in zijn onderlip en geeft ons nog een drankje.
"O, dat weet ik. En ik weet ook dat je niet de enige was diestondte gapen."
De blik van Nicole dwaalt af van Alex naar de andere drie mannen. "Ik ben Nic, en dit is Em," zegt ze naar mij wijzend. "En wat Alex je ook over ons heeft verteld, het kan best waar zijn."
Ja. De gin begint te werken.
Ryan stelt Ethan voor, die een Justin Timberlake-vibe heeft, en hoewel hij het kortst is, moet ik toch mijn kin omhoog houden om in zijn ogen te kunnen kijken. Hij is absoluut de vriendelijkste en heeft een aanstekelijke lach.
Dan wordt de twee meter lange voorzitter van dit comité voor hete mannen voorgesteld als Liam. Ik draag hoge hakken en mijn voorhoofd komt tot aan zijn kin.
Zijn stoppelbaard en zijn onberispelijke kin. Verdomme.
Ik weet dat hij naar me kijkt sinds we bij hen zijn, en hoewel je je normaal gesproken dan ongemakkelijk zou voelen, ben ik totaal in de war als ik me realiseer dat dat bij mij niet zo is.
Ik geniet er echt van dat zijn blauwe ogen op me gericht zijn; ik geniet er zo erg van dat ik wil dat hij nog meer naar me kijkt. Misschien komt het door de whisky, maar ik wil dat hij me ziet.
En me aanraakt. Hoe moet ik dat verdomme laten gebeuren? Ik bedoel, hij is hier, recht voor m’n neus. Hoe zorg ik ervoor dat die sappige lippen mijn huid raken?
"Hoe?"
"Hoe wat?"
Fuck. Dat had ik hardop gezegd, hè?
Hij kijkt nieuwsgierig en bijt in zijn onderlip, waardoor mijn dijen zich tegen elkaar drukken. Deze man is fuckalicious!
Ik heb het gevoel dat mijn hersenen in een race tegen de klok zitten om een manier te vinden om met hem te blijven praten als Alex me zo snel ronddraait dat ik voel dat ik wankel, tot er twee sterke handen van achter me op mijn middel vasthouden.
"Wat de fuck, Alex!"
Hij zou mijn hulpje moeten zijn en nu blokkeert hij me. Ugh.
Ik kijk naar Alex, maar ik heb geen idee wat hij zegt.
Het heeft iets te maken met dat Nicole dronken is. Wat maakt dat uit?
Al mijn aandacht is op die twee handen gericht die mijn middel vastpakken. Ik voel zijn vaardige duimen over de zijkanten van mijn blote rug wrijven en ik laat me langzaam tegen zijn lichaam aanleunen.
Ik kan niet voorkomen dat ik mijn bovenlip aflik. Ik wil die handen overal op me hebben.
"Je staat bij me in het krijt," roept Alex voordat hij me op mijn wang kust en me weer omdraait nadat hij mijn hand heeft losgelaten die nu de sleutelhanger van zijn kantoor boven vasthoudt.
Liam slaagt erin zijn handen op mijn middel te houden, mijn huid brandt en ik wil nog niet opkijken, want op dit moment is mijn gezicht centimeters van zijn sleutelbeen verwijderd.
Ga ik dit echt doen?
Ik voel nog steeds de sterke handen op mijn middel, mijn huid brandt en ik wil nog niet opkijken, want op dit moment is mijn gezicht centimeters van zijn sleutelbeen verwijderd.
Als je hem kon ruiken zoals ik dat nu kan, dan zou je nooit meer weg willen. Zijn handen glijden langzaam over mijn jurk terwijl ik mijn hoofd omhoog kantel.
Ik zie zijn linker mondhoek omhoog gaan als zijn duimen de zijkanten van mijn borsten bereiken.
Zijn ogen zijn nu donker en ik heb het gevoel dat hij me bestudeert, alsof hij probeert uit te zoeken of ik zonder dit witte masker op wel of niet mooi ben.
Ik pak zijn stropdas en trek hem naar beneden, zodat zijn gezicht dichter bij het mijne is en zijn neus de mijne raakt. O, verdomme, ik denk dat ik dit echt ga doen!
"Als ik je nu kus, dan kan ik niet meer stoppen. Het zal nooit bij een kus blijven," zegt zijn hese stem waarschuwend tegen me, dus ik laat zijn stropdas los en glijd met mijn hand naar beneden tot ik de gesp van zijn riem vastpak.
Ik ben nog nooit zo brutaal met mannen geweest, maar ik heb het gevoel dat als ik dit nu niet doe, ik een stap dichter bij een eeuwigheid van seksuele frustratie ben. Dus trek ik de gesp van de riem dichter naar mijn lichaam.
Ik draai me lichtjes naar de trap die naar het kantoor van Alex leidt, terwijl ik de greep vasthoud.
"Kom met me mee."
Hij bijt in zijn onderlip en ik zweer dat als ik geen anticonceptie-implantaat had gehad, ik meteen zwanger zou zijn als hij het zegt,
"O, ik kom zeker met jou mee."
Continue to the next chapter of Een aanraking