Gripped (Nederlands)
Vuile Geheimen
Dan
Wat ben je aan het doen, schatje?
Ramona
Even een momentje voor mezelf.
Ramona
Met Marvin 🐱
Dan
Maak me niet jaloers
Dan
Lig je in bed?
Ramona
Ja
Ramona
Jaloers op mijn kat? 😋
Dan
Hij mag bij jou knuffelen terwijl ik hier met mijn familie zit te eten.
Ramona
Ondeugende jongen
Ramona
Berichtjes sturen tijdens het eten
Ramona
Besteed tijd aan je familie
Ramona
En kom me later ophalen
Ramona
😘
Dan
Ja schatje. Klinkt goed.
Dan
Maar vertel me eerst wat je aanhebt.
Ramona
Niets ❤️
Dan
Verdorie.
Dan
Hou het zo.
'Pap!'
Dan keek op van zijn telefoon, die hij onder tafel verborgen hield. Jacob keek hem boos aan.
'Waarom ligt je telefoon niet in de blauwe schaal?' vroeg zijn zoon.
Omdat Dan aan het andere uiteinde van de tafel zat, ver van zijn vrouw, was het een fluitje van een cent om zijn berichtjes te verbergen.
Dan nam het altijd voor zijn kinderen op als hij zag dat ze Karen's domme regel aan hun laars lapten. Hij verwachtte hetzelfde van hen. Zijn zoon was een egoïst...
'Sorry,' mompelde Dan, terwijl hij de telefoon in zijn achterzak stopte zonder naar zijn vrouw te kijken. 'Gewoon de jongens van het werk.'
'Heerlijke lasagne, Jacob,' zei Libby, terwijl ze een tweede portie opschepte.
'Rustig aan,' zei Dan. Het kind werd een beetje mollig.
Toen Dan jong was, gaven meisjes om hun figuur.
Hij keek naar Rosie die weer aan tafel ging zitten. Zij was echt een plaatje. Zijn oudste at altijd gezond en keek in de spiegel.
Het leek wel alsof Libby dikker wilde worden.
Dan zuchtte terwijl hij zijn eten sneed. Voor een gezin zorgen was geen kattenpis.
Melinda's recente ziekte had het moeilijk gemaakt voor alle Johnsons. Haar gedrag was vreemd en beangstigend. Het was niet iets waar Dan over praatte met zijn collega's.
Maar hij kon niet anders dan denken dat het ergste was hoe het Karen beïnvloedde.
Zijn vrouw was geen sterke vrouw. Dat wist hij al sinds ze elkaar leerden kennen.
Toen ze begonnen te daten, vond Dan het leuk dat hij deze kwetsbare vrouw veilig kon laten voelen door haar rond te rijden in zijn grote werkbus of haar hand vast te houden in menigtes.
Maar nadat ze kinderen kregen, werd Karen steeds bezorgder over hoe ze hun kinderen veilig kon houden voor de buitenwereld. En hoezeer Dan ook zijn best deed, hij kon Karen niet meer geruststellen.
Toen Melinda de diagnose schizofrenie kreeg, had Dan gezien hoe zijn vrouw dieper in de put raakte dan ooit tevoren.
Maar na een paar dagen van verdriet had ze hem verrast door sterk te zijn. Ze was snel uit hun donkere slaapkamer gekomen en regelrecht naar Pottery Barn gegaan.
Nieuwe borden zouden vast alles beter maken.
Dan had haar dat laten geloven. Hij hield van in een mooi huis wonen. Van mooie spullen hebben. Het huis had hen eigenlijk bij elkaar gebracht.
Karen verkocht huizen en Dan had een bouwbedrijf. Ze had hem ingehuurd om dit prachtige oude huis op te knappen, en tegen de tijd dat hij klaar was, waren ze als een blok voor elkaar gevallen.
Dan kocht het huis, vroeg Karen ten huwelijk, en zo begon het allemaal.
Het voelde alsof dat heel lang geleden was gebeurd. Hoewel het stel nog steeds voor het huis zorgde, gaf Dan niet meer zoveel om zijn huwelijk.
De kinderen wisten tenminste dat hun moeder om hen gaf. Dat was meer dan Dan kon zeggen over zijn eigen jeugd.
'Hoe ging Melinda's doktersbezoek?' vroeg Dan. Voor het eerst tijdens de maaltijd keek hij zijn vrouw recht aan.
Hoewel Karen hun gezin heel veilig wilde houden, kon Dan het soms niet laten om kleine scheurtjes in die veiligheid te maken.
'Oh, prima hoor, lieverd,' zei ze met een klein glimlachje. 'Dr. Mulligan heeft Melinda meer medicatie gegeven, en zodra ze eraan gewend is, zal ze zich veel beter voelen.'
Karen's opgewekte houding leek Dan een beetje triest.
Dit is een vrouw die de echte wereld niet aankan, dacht hij bij zichzelf. Dit is een vrouw die te zwak is voor de wereld.
'Dus wat gebeurt er terwijl ze eraan went?' vroeg Dan nonchalant. Alleen zijn kinderen kenden hem goed genoeg om de kritiek in zijn stem te horen.
'Nou,' begon Karen, terwijl ze van haar wijn nipte. De kinderen keken naar hun borden. 'Ze zal een week of twee moe zijn, een beetje verward...'
'Dat klinkt niet alsof het Melinda zal helpen betere cijfers te halen,' zei Dan fronsend.
Karen zuchtte, haar wijnglas maakte een geluid toen ze het iets te hard op tafel zette.
'Schat, sommige dingen zijn belangrijker dan cijfers. Zoals de gezondheid van onze dochter. Haar geluk.'
'Haar nog meer verdomde pillen geven zal niet alles oplossen, Karen.'
Dan schudde zijn hoofd. Als een dokter zijn vrouw zou vertellen te stoppen met eten, zou ze sterven. Ze deed altijd wat mensen met autoriteit zeiden, zoals ze haar hele leven had gedaan.
'Nou, misschien als jij haar ooit eens mee zou nemen naar de dokter, dan zou je hem kunnen vertellen hoe jij de dingen zou aanpakken, Dan.'
Karen nam nog een slok wijn met een zelfvoldane glimlach.
'Misschien zou ik dat doen, als ik dacht dat je me ooit iets zou laten zeggen,' beet Dan terug.
'Jongens, kunnen we dit niet doen?' vroeg Libby. Ze had haar tweede stuk lasagne op.
'Wacht tenminste tot je denkt dat we slapen,' voegde Jacob toe, terwijl hij zijn stoel naar achteren schoof en opstond.
Toen stond Rosie ook op.
'Kinderen, heb ik gezegd dat jullie van tafel mochten?' vroeg Dan boos.
Zijn dreiging betekende niets, want hij wist dat het te laat was om zijn kinderen dingen als discipline en respect bij te brengen.
Terwijl de rest van zijn familie om hem heen opstond, maakte Dan zijn blikje bier leeg.
Toen hij een tweede ging halen, dacht hij niet meer aan zijn familie. Hij dacht aan Ramona.
JACOB
Jacob bracht het keukenafval naar de container aan het eind van de oprit.
Het was een prachtige lenteavond, wat Jacobs humeur een beetje opkrikkte.
Etentjes met zijn merkwaardige familie maakten hem altijd chagrijnig. Hij wenste dat hij voor mensen kon koken die het meer op prijs zouden stellen.
Jacob kieperde de plastic zak in de vuilnisbak en liet zich neerzakken op een steen langs de weg.
Hij viste een pakje Marlboro's uit zijn zak en stak er eentje op. Hij was eigenlijk te jong, maar de kerel bij het tankstation deed niet moeilijk over zijn leeftijd.
Jacob liet zijn blik dwalen over het grote, gele huis van de familie. Het zag er plaatje perfect uit, net als het keurige gazon met zijn prachtige planten.
Wat een schijnvertoning, dacht Jacob bij zichzelf.
Zelfs voordat Melinda de weg kwijt raakte, was hun familie verre van ideaal. Zijn vader gaf nergens om en zijn moeder was bijna net zo getikt.
Ergens was het niet vreemd dat Melinda was doorgedraaid. Maar ze was altijd al een aandachttrekker geweest. Als jongste kind vond ze dat iedereen haar op haar wenken moest bedienen.
Jacob blies rookwolkjes de lucht in terwijl de avond viel.
Hij staarde naar de zonsondergang boven de bomen toen er plotseling iemand uit het bos opdook. Het was een lange, magere jongen met vuurrood haar. En als Jacob het goed zag, droeg hij een lange, witte laboratoriumjas.
Hij bewoog vlug, alsof hij niet opgemerkt wilde worden, en haastte zich naar een huis aan het eind van de straat.
Jacob wist dat daar een thuisgeschoolde jongen woonde, maar hij had hem al een tijdje niet meer gezien.
Net voordat hij om de hoek van het huis verdween, draaide de roodharige jongen zich om, alsof hij aanvoelde dat iemand hem in de gaten hield.
Jacob stak zijn sigaret op als een soort groet, maar de jongen reageerde niet. Hij schoot om het huis heen en verdween als een dief in de nacht in zijn witte jas.
DAN
Dan besteedde altijd extra zorg aan zijn douche voordat hij een vrouw ontmoette. Het voelde voor hem als een bijzonder ritueel.
Na het gebruik van douchegel met Karens spons, droogde hij zich af en bekeek zichzelf in de spiegel. Hij nam zijn ontblote borst aandachtig op. Ook al was zijn huid niet meer zo strak als vroeger, zijn spieren waren nog steeds indrukwekkend.
Niet verkeerd, dacht hij.
Zijn werk in de bouw hield zijn lichaam in goede vorm, zelfs op 55-jarige leeftijd.
Hij pakte zijn scheerspullen uit een onderste la. Dan vond het leuk om zijn uiterlijk aan te passen voor elke vrouw met wie hij was.
Ramona hield van een gladgeschoren gezicht, terwijl Karen een lichte stoppelbaard prefereerde.
Karen maakte opmerkingen over het grijze haar op zijn borst, maar Ramona zei dat het haar het gevoel gaf met een echte vent te zijn.
Terwijl Dan zich schoor, stelde hij zich Ramona voor, naakt in haar bed. Ze kon de hele nacht blijven liggen omdat ze geen gezin had om voor te zorgen. Niet meer. Haar ex was gewelddadig geweest, dus Ramona had hem de bons gegeven.
Dan en Ramona hadden ooit zelfs bij elkaar in de buurt gewoond, maar ontmoetten elkaar pas vele jaren later.
Het leven zit soms raar in elkaar, dacht Dan bij zichzelf.
Hij stelde zich voor hoe ze haar kat aaide en wijn dronk uit een glas naast haar bed.
Dan hoopte dat ze een beetje aangeschoten zou zijn als hij aankwam. Alcohol maakte haar altijd opgewonden.
Hij deed aftershave op en kamde zijn haar.
Toen hij uit de badkamer kwam, zag hij Karen op het bed zitten...
Turend naar zijn telefoon.
„Waarom heb je die?" vroeg Dan geïrriteerd.
Zijn vrouw keek hem niet aan. Ze liet de telefoon vallen en Dan zag de pikante foto's die Ramona hem altijd stuurde.
Ze had zijn berichten gelezen.
„Wat is dit?" vroeg ze, in plaats van zijn vraag te beantwoorden.
Even voelde Dan intense woede. Zijn vrouw kon niet eens accepteren wat recht voor haar neus lag.
Misschien was dat waarom hij het haar zo onomwonden vertelde. Zijn vrouw was te zwak om stennis te schoppen, zelfs nu hun huwelijk op de klippen liep.
„Ik heb een affaire," zei Dan.
Continue to the next chapter of Gripped (Nederlands)